Artykuł 20

1. Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania, takie jak kampanie informacyjne i uświadamiające, w celu podnoszenia świadomości wśród społeczeństwa oraz w sektorze prywatnym na temat wpływu i szkodliwości korupcji, aby ograniczyć ogólną skalę popełniania przestępstw korupcyjnych, jak również ryzyko korupcji.

2. Państwa członkowskie podejmują środki, aby zapewnić wysoki poziom uczciwości, przejrzystości i rozliczalności w administracji publicznej oraz publicznym procesie decyzyjnym w celu zapobieganiu korupcji. Państwa członkowskie propagują kulturę służby publicznej opartą na tych zasadach, zapewniając, aby urzędnicy krajowi i krajowe administracje stale rozwijali swoją zdolność do utrzymania odpowiednich standardów zawodowych oraz świadomość dotyczącą sytuacji konfliktu interesów i ryzyka korupcji.

3. Państwa członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, aby istniały narzędzia prewencyjne. Narzędzia te mogą obejmować na przykład odpowiedniego rodzaju dostęp do informacji leżących w interesie publicznym, przepisy dotyczące ujawniania konfliktów interesów w sektorze publicznym i zarządzania takimi konfliktami, środki zapewniające przejrzystość finansowania kandydatur na wybieralnych urzędników publicznych i finansowania partii politycznych, przepisy dotyczące oświadczeń majątkowych i weryfikacji takich oświadczeń, oświadczenia o braku konfliktu interesów składane przez urzędników krajowych wyznaczonych na mocy prawa krajowego i regulacje dotyczące sytuacji efektu „drzwi obrotowych” w przypadku takich urzędników, przepisy dotyczące przypadków niezgłoszenia istotnych aktywów lub interesów oraz przepisy regulujące interakcje między sektorem prywatnym a publicznym.

4. Państwa członkowskie zapewniają dostępność środków zapobiegania korupcji w sektorach publicznym i prywatnym, dostosowanych do szczególnych rodzajów ryzyka w danym obszarze działalności. Środki takie muszą obejmować co najmniej działania ukierunkowane na wzmacnianie uczciwości i zabieganie okolicznościom sprzyjającym korupcji wśród:

a) urzędników wysokiego szczebla;

b) organów ścigania i organów wymiaru sprawiedliwości, w tym środki odnoszące się do ich powoływania oraz zasad postępowania.

5. Państwa członkowskie, w stosownych odstępach czasu, przeprowadzają ocenę w celu zidentyfikowania sektorów lub zawodów najbardziej narażonych na korupcję oraz opracowują środki radzenia sobie z głównymi rodzajami ryzyka w tych sektorach lub zawodach.

6. Po dokonaniu oceny, o której mowa w ust. 5, państwa członkowskie w stosownych przypadkach organizują regularnie działania uświadamiające dostosowane do specyfiki zidentyfikowanych sektorów lub zawodów, w tym z zakresu etyki.

7. W razie potrzeby państwa członkowskie podejmują środki służące propagowaniu udziału społeczeństwa obywatelskiego, środowiska akademickiego, organizacji pozarządowych i organizacji społeczności lokalnej w działaniach antykorupcyjnych.