Załącznik V

1. Wprowadzenie i zakres

W art. 3 ust. 9 rozporządzenia (UE) 2022/850 w sprawie skomputeryzowanego systemu transgranicznej wymiany danych w obszarze współpracy sądowej w sprawach cywilnych i karnych (system e-CODEX) „cyfrowy standard proceduralny” zdefiniowano jako specyfikacje techniczne dla modeli procesów biznesowych i schematów danych określające elektroniczną strukturę danych wymienianych za pośrednictwem punktów dostępu e-CODEX. Model procesów biznesowych opracowuje się, utrzymuje i aktualizuje przy zastosowaniu normy Business Process Model and Notation (BPMN) lub innych ogólnobranżowych norm dotyczących modelowania procesów biznesowych.

Schematy danych muszą umożliwiać interoperacyjną wymianę danych za pośrednictwem systemu e-CODEX.

W związku z tym do celów cyfryzacji dyrektywy 2014/41/UE w niniejszym załączniku określono specyfikacje techniczne dotyczące:

a) modeli procesów biznesowych;

b) schematów danych.

2. Specyfikacje techniczne dla modeli procesów biznesowych na podstawie dyrektywy 2014/41/UE

Specyfikacje techniczne modeli procesów biznesowych uznaje się za specyfikacje minimalne i określają one kluczowe aspekty niezbędne do umożliwienia komunikacji elektronicznej do celów dyrektywy 2014/41/UE za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego i obejmują zarówno przypadki komunikacji transgranicznej, jak i – gdy państwa członkowskie zdecydują się wykorzystać zdecentralizowany system informatyczny do tego celu – przypadki komunikacji między podmiotami krajowymi (np. gdy następuje przekazanie lub odbiór za pośrednictwem organu centralnego, w stosownych przypadkach).

Specyfikacje te są następujące:

2.1. Europejski nakaz dochodzeniowy (END)

Model procesu wydawania i przekazywania END

— Wydanie i przekazanie END (załącznik A): organ wydający wydaje END i przekazuje go organowi wykonującemu (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Udzielenie dodatkowych informacji: organ wydający udziela organowi wykonującemu dodatkowych informacji (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Zmiana END (załącznik A): organ wydający zastępuje pierwotny END zmienionym END i przekazuje go organowi wykonującemu (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Wydanie i przekazanie uzupełniającego END (załącznik A): organ wydający wydaje END, który uzupełnia wcześniejszy END i przekazuje go organowi wykonującemu (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Wysłanie powiadomienia: organ wydający wysyła powiadomienie o środkach odwoławczych podjętych w związku z wydaniem END do organu wykonującego (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Wycofanie END: organ wydający informuje organ wykonujący o całkowitym wycofaniu END (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Wniosek o aktualizację statusu: organ wydający wnioskuje o aktualizację statusu dotyczącą postępów w uznaniu i wykonaniu END do organu wykonującego (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Wysyłanie i odbieranie wszelkich innych informacji niezbędnych w kontekście END do/od organu wykonującego lub, w stosownych przypadkach, do/od wyznaczonego organu centralnego.

Model procesu otrzymywania i wykonywania END

— Otrzymanie END i przesłanie potwierdzenia otrzymania (załącznik B): organ wykonujący otrzymuje wydany END od organu wydającego i przesyła potwierdzenie otrzymania (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego). W przypadku przekazania END dalej obowiązek ten ma zastosowanie zarówno do organu, który pierwotnie otrzymał END, w tym do wyznaczonego organu centralnego, jak i do organu, któremu przekazano dalej END.

— Przekazanie dalej END i poinformowanie organu wydającego o przekazaniu (załącznik B): jeżeli organ, który otrzymał END, nie jest organem właściwym lub jest tylko częściowo właściwy lub jeżeli END wpłynął do wyznaczonego organu centralnego (w stosownych przypadkach), END jest przekazywany dalej właściwemu organowi wykonującemu w państwie wykonującym, a organ, który przekazuje dalej END, informuje o tym organ wydający (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Zwrot END: jeżeli END nie został wydany przez organ wydający określony w art. 2 lit. c) dyrektywy 2014/41/UE, organ wykonujący zwraca END organowi wydającemu (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Wysłanie powiadomienia: organ wykonujący powiadamia organ wydający o danej sytuacji na podstawie następujących przepisów dyrektywy 2014/41/UE: motyw 22, art. 10 ust. 4 i 5, art. 12 ust. 5 i 6, art. 14 ust. 5, art. 15, art. 16 ust. 2 lit. a), b) i c), art. 16 ust. 3 lit. b), art. 19 ust. 2, art. 32 ust. 2 i art. 32 ust. 5 (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Wniosek o dodatkowe informacje: organ wykonujący wnioskuje do organu wydającego (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego) o udzielenie dodatkowych informacji.

— Informowanie o postępach w wykonywaniu END: organ wykonujący informuje organ wydający o postępach w uznawaniu i wykonywaniu END (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Przesyłanie rezultatów wykonania END: organ wykonujący przesyła rezultaty wykonania END (w całości lub w części) organowi wydającemu (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Odmowa wykonania END: organ wykonujący informuje organ wydający o odmowie wykonania END (w stosownych przypadkach za pośrednictwem wyznaczonego organu centralnego).

— Zakończenie postępowania w przypadku wycofania END przez organ wydający.

— Wysyłanie i odbieranie wszelkich innych informacji niezbędnych w kontekście END do/od organu wydającego lub, w stosownych przypadkach, do/od wyznaczonego organu centralnego.

Model wydawania i przekazywania wniosków o tranzyt

— Wydawanie i przekazywanie wniosku o tranzyt: organ wnioskujący o tranzyt (organ państwa wydającego właściwy do wydania wniosku o tranzyt) wydaje wniosek o tranzyt i przekazuje go organowi zezwalającemu na tranzyt (organowi państwa członkowskiego tranzytu uprawnionemu do udzielenia zezwolenia na tranzyt).

— Udzielenie dodatkowych informacji: organ wnioskujący o tranzyt przekazuje dodatkowe informacje organowi zezwalającemu na tranzyt.

— Wycofanie wniosku o tranzyt: organ wnioskujący o tranzyt informuje organ zezwalający na tranzyt o całkowitym wycofaniu wniosku o tranzyt.

— Wysyłanie i odbieranie wszelkich innych informacji niezbędnych w kontekście wniosku o tranzyt do/od organu zezwalającego na tranzyt.

Model procesu otrzymywania i odpowiadania na wnioski o tranzyt

— Otrzymanie wniosku o tranzyt: organ wydający zezwolenie na tranzyt otrzymuje wniosek o tranzyt od organu wnioskującego o tranzyt.

— Przekazanie dalej wniosku o tranzyt: jeżeli organ, który otrzymał wniosek o tranzyt, nie jest organem właściwym, przekazuje wniosek o tranzyt dalej do właściwego organu zezwalającego na tranzyt.

— Wniosek o dodatkowe informacje: organ wydający zezwolenie na tranzyt zwraca się do organu wnioskującego o tranzyt o dodatkowe informacje.

— Wysłanie odpowiedzi na wniosek o tranzyt: organ wydający zezwolenie na tranzyt wysyła odpowiedź na wniosek o tranzyt (informując o swojej decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na tranzyt) do organu wnioskującego o tranzyt.

— Zakończenie postępowania po wycofaniu wniosku o tranzyt przez organ wnioskujący o tranzyt.

— Wysyłanie i odbieranie wszelkich innych komunikatów niezbędnych w kontekście wniosku o tranzyt do/od organu wnioskującego o tranzyt.

2.2. Powiadomienie o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych

Model procesu wydawania i przekazywania powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych

— Wydanie i przekazanie powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych (załącznik C): właściwy organ przechwytującego państwa członkowskiego przekazuje powiadomienie o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych właściwemu organowi powiadamianego państwa członkowskiego.

— Udzielenie dodatkowych informacji: właściwy organ przechwytującego państwa członkowskiego przekazuje dodatkowe informacje właściwemu organowi powiadamianego państwa członkowskiego.

— Zmiana powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych (załącznik C): właściwy organ przechwytującego państwa członkowskiego zastępuje oryginalne powiadomienie o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych zmodyfikowanym powiadomieniem o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych i przesyła je właściwemu organowi powiadamianego państwa członkowskiego.

— Wycofanie powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych: właściwy organ przechwytującego państwa członkowskiego informuje właściwy organ powiadamianego państwa członkowskiego o całkowitym wycofaniu powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych.

— Wysyłanie i odbieranie wszelkich innych komunikatów niezbędnych w kontekście powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych do/od właściwego organu powiadamianego państwa członkowskiego.

Model procesu otrzymywania i odpowiadania na powiadomienie o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych

— Otrzymanie powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych: właściwy organ powiadamianego państwa członkowskiego otrzymuje powiadomienie o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych od właściwego organu przechwytującego państwa członkowskiego.

— Przekazanie dalej powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych: jeżeli organ, który otrzymał powiadomienie o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych, nie jest organem właściwym, przekazuje powiadomienie o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych dalej właściwemu organowi powiadamianego państwa członkowskiego.

— Wniosek o dodatkowe informacje: właściwy organ powiadamianego państwa członkowskiego zwraca się o dodatkowe informacje do właściwego organu przechwytującego państwa członkowskiego.

— Wysłanie powiadomienia: właściwy organ powiadamianego państwa członkowskiego wysyła powiadomienie do właściwego organu przechwytującego państwa członkowskiego, informując o podjętej decyzji, że przechwytywanie przekazów telekomunikacyjnych nie może być przeprowadzone lub musi zostać zakończone, oraz w razie konieczności o tym, że wszelkie materiały już przechwycone, w czasie, gdy osoba, której dotyczy przechwytywanie znajdowała się na terytorium tego państwa członkowskiego, nie mogą być wykorzystane lub mogą być wykorzystane wyłącznie na warunkach określonych przez to państwo członkowskie.

— Zakończenie postępowania po wycofaniu powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych przez właściwy organ przechwytującego państwa członkowskiego.

— Wysyłanie i odbieranie wszelkich innych komunikatów niezbędnych w kontekście powiadomienia o operacji przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych do/od właściwego organu przechwytującego państwa członkowskiego.

3. Specyfikacje techniczne schematów danych

W poniższych punktach przedstawiono przepisy dotyczące specyfikacji technicznych, które stanowią podstawę do opracowania definicji schematów XML (XSD) na potrzeby cyfryzacji dyrektywy 2014/41/UE. W specyfikacjach tych zdefiniowano kluczowe elementy i wszelkie inne informacje w celu zapewnienia wyczerpującego opisu na potrzeby opracowania tych schematów.

Opis ma mieć charakter ogólny, umożliwiający modyfikację i rozszerzenie opracowanych schematów XSD bez konieczności wprowadzania zmian w tych specyfikacjach.

Specyfikacje dotyczą przepisowego formatu, uprzednio zdefiniowanych wiadomości lub wiadomości tekstowych używanych w wymianie informacji na podstawie dyrektywy 2014/41/UE.

3.1. Uwagi ogólne

W odniesieniu do wszystkich schematów, które należy przedstawić, stosuje się następujące przepisy:

Wersjonowanie

W celu ułatwienia zarządzania wersjami schematu podaje się atrybut wersji. Umożliwi to aktualizację schematu w przyszłych iteracjach odpowiednio do wymogów biznesowych, przy czym przy wprowadzaniu nowych funkcji i udoskonaleń zostaje wskazane, czy nowa wersja jest kompatybilna wstecznie.

Deklaracja schematu i metadane

W stosownych przypadkach w schemacie wykorzystuje się odpowiednie normy lub słowniki, stosowane przez system e-CODEX do zapewnienia interoperacyjności, które są niezbędne do właściwej walidacji elementów oraz typów określonych w danym schemacie. Składana dokumentacja może obejmować:

— unijny słownik podstawowy e-Justice,

— elementy zagregowane,

— niekwalifikowane typy danych,

— listę kodów językowych Unii Europejskiej.

W stosownych przypadkach schemat może również zawierać odpowiednie normy ETSI w celu wykorzystania ich definicji.

Adnotacje i dokumentacja

Adnotacje: każdemu elementowi w schemacie zwykle towarzyszą adnotacje. Powinny one zawierać zrozumiałe dla człowieka informacje o elemencie, często określające w jasny i zwięzły sposób jego przeznaczenie lub zastosowanie.

Użycie i możliwość dostosowania

Struktura modułowa: każdą sekcję projektuje się w sposób zapewniający określoną funkcjonalność, a także możliwe jest jej ponowne użycie lub niezależne dostosowanie. Powinno to ułatwić dostosowanie schematu do różnych przypadków użycia.

Możliwość rozszerzenia: schemat projektuje się tak, aby umożliwić włączanie nowych elementów lub atrybutów, jeżeli w przyszłości potrzebne będą dodatkowe informacje. Można to osiągnąć poprzez zastosowanie opcjonalnych elementów i sekwencji, które można rozszerzać bez naruszania istniejących wdrożeń.

Struktura możliwa do dostosowania: schemat projektuje się pod kątem umożliwienia w razie potrzeby dodawania lub modyfikowania elementów lub rodzajów danych. Struktura formularza może umożliwiać uwzględnienie zmian w wymogach bez większych modyfikacji projektu.

Elementy opcjonalne: wiele elementów formularza może być oznaczonych jako opcjonalne, co oznacza, że można je uwzględniać lub pomijać odpowiednio do konkretnych okoliczności.

Schemat projektuje się w taki sposób, aby umożliwić gromadzenie ustrukturyzowanych danych na potrzeby konkretnych wniosków.

Modyfikacje

W projekcie schematu kładzie się nacisk na elastyczność, modułowość i łatwość dostosowania. Złożone typy i elementy opcjonalne muszą zapewniać, by możliwe było użycie schematu w różnych scenariuszach, a zarazem by był on łatwy do modyfikacji i rozszerzenia.

3.2. Przepisowe formaty

Specyfikacje techniczne schematów danych określają ustrukturyzowane ramy przedstawiania formularzy, zgodnie z dyrektywą 2014/41/UE, w formacie XML.

3.3. Uprzednio zdefiniowane wiadomości

Uprzednio zdefiniowane wiadomości to formy wymiany informacji ustanowionej w na podstawie dyrektywy 2014/41/UE, ale w przypadku których w akcie prawnym nie przewidziano żadnego konkretnego formatu. Ich rodzaje i liczba zostaną określone w trakcie analizy biznesowej i technicznej.

Ich schematy projektuje się tak, aby określały strukturę definicji schematów XML (XSD), zapewniając spójność, strukturę i zgodność z potrzebami biznesowymi.

Zarys kluczowych elementów tych schematów jest następujący:

— Element najwyższego poziomu w tym schemacie musi nosić nazwę odpowiadającą konkretnemu rodzajowi definiowanej wiadomości.

— W ramach tej struktury dodaje się i określa niezbędne pola wymagane dla konkretnego rodzaju wiadomości, zapewniając właściwe przedstawienie elementów danych.

3.4. Wiadomości tekstowe

Wiadomości tekstowe to formy prezentacji wymiany informacji, umożliwiające przekazywanie nieustrukturyzowanych lub częściowo ustrukturyzowanych treści, co pozwala na elastyczność przy jednoczesnym zachowaniu zgodności z wymogami regulacyjnymi i biznesowymi. Schemat ten jest zaprojektowany tak, aby określał strukturę definicji schematów XML (XSD) dla tych wiadomości, zapewniając spójność i prawidłowe formatowanie.

Zarys kluczowych elementów tych schematów jest następujący:

— Sekcja najwyższego poziomu w tym schemacie musi nosić nazwę odpowiadającą konkretnemu rodzajowi definiowanej wiadomości tekstowej.

— W schemacie określa się niezbędną strukturę wiadomości tekstowej, zarazem umożliwiając odpowiednie uporządkowanie elementów w zależności od wymogów.

— W ramach tej struktury dodaje się i określa niezbędne pola wymagane dla konkretnego rodzaju wiadomości tekstowej, zapewniając właściwe przedstawienie elementów danych.