Załącznik II

(Badanie chemiczne)

1. CEL I ZAKRES

Metoda oznaczania całkowitej zawartości wody w niektórych częściach tusz drobiowych obejmuje oznaczanie zawartości wody i białka w próbkach homogenizowanych części tusz drobiowych. Oznaczoną całkowitą zawartość wody porównuje się z wartością dopuszczalną zgodnie ze wzorami podanymi w załączniku VIII do rozporządzenia delegowanego (UE) 2026/343, aby ustalić, czy w czasie przetwarzania wchłonięta została nadmierna ilość wody. Jeżeli analityk podejrzewa obecność jakiejkolwiek substancji, która może wpłynąć na ocenę wyników, jest zobowiązany/zobowiązana przedsięwziąć odpowiednie środki ostrożności.

2. DEFINICJE I PROCEDURY POBIERANIA PRÓBEK

Definicje określone w art. 2 pkt 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2026/343 mają zastosowanie do części tusz drobiowych, o których mowa w art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia delegowanego. Wielkości próbek różnych rodzajów mięsa drobiowego są następujące:

a) pierś kurczęcia: połowa piersi;

b) filet z piersi kurczęcia: połowa piersi odkostnionej bez skóry;

c) pierś indyka, filet z piersi indyka i odkostnione mięso z nogi: porcje wielkości około 100 g;

d) inne części: całe części zdefiniowane w art. 2 pkt 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2026/343.

W przypadku mrożonych lub głęboko mrożonych produktów luzem (kawałki niezapakowane pojedynczo) opakowania transportowe, z których pobierane mają być próbki, przechowuje się w temperaturze 0 °C do czasu aż możliwe będzie wydzielenie pojedynczej części.

3. ZASADA

Zawartość wody i białka oznacza się zgodnie z metodami opisanymi w normach ISO (Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej) lub innymi metodami analizy zatwierdzonymi przez Radę Unii Europejskiej.

Najwyższa dopuszczalna całkowita zawartość wody w częściach tusz drobiowych jest obliczana na podstawie zawartości białka w częściach tuszy, która może być powiązana z zawartością wody fizjologicznej.

4. APARATURA ORAZ ODCZYNNIKI

4.1.

Waga do ważenia części tuszy oraz opakowań, ważąca z dokładnością co najmniej 1 g.

4.2.

Tasak lub piła do cięcia części tuszy na kawałki o wielkości pozwalającej na ich wprowadzenie do rozdrabniacza mięsa.

4.3.

Wysoko wydajna maszyna rozdrabniająca oraz mieszarka do homogenizowania części tusz drobiowych lub ich kawałków.

Uwaga:

Nie zaleca się konkretnego typu rozdrabniacza mięsa. Rozdrabniacz powinien posiadać moc pozwalającą na rozdrabnianie mrożonego lub głęboko mrożonego mięsa oraz kości, celem uzyskania jednorodnej próbki odpowiadającej mieszance uzyskanej przy wykorzystaniu rozdrabniacza wyposażonego w tarczę z otworami o średnicy 4 mm.

4.4.

Aparatura służąca do oznaczania zawartości wody, wymieniona w normie ISO 1442.

4.5.

Aparatura służąca do oznaczania zawartości białka, wymieniona w normie ISO 937.

5. METODA

5.1.

Pobiera się losowo pięć części z kontrolowanej partii części tusz drobiowych i w każdym przypadku przechowuje się je zamrożone lub w warunkach chłodniczych, w zależności od wymagań, do momentu rozpoczęcia analizy zgodnie z pkt 5.2–5.6.

Próbki z mrożonych lub głęboko mrożonych produktów luzem określonych w pkt 2 muszą być przechowywane w temperaturze 0 °C do momentu rozpoczęcia analizy.

Analizę przeprowadza się albo jako analizę każdej z pięciu części, albo jako analizę próbki zbiorczej obejmującej pięć części.

5.2.

Przygotowanie należy rozpocząć w ciągu godziny po wyjęciu części tuszy drobiowej z zamrażarki lub chłodziarki.

5.3.

a) Przetrzeć zewnętrzną stronę opakowania w celu usunięcia powierzchniowego lodu i powierzchniowej wody. Każdą część zważyć oraz wyjąć z opakowania. Po pocięciu części na mniejsze kawałki oznaczyć masę części tusz drobiowych z dokładnością do jednego grama, po odjęciu masy usuniętego opakowania, w celu uzyskania wartości „P1”.

b) W przypadku analizy próbki zbiorczej oznacza się łączną masę pięciu części przygotowanych zgodnie z pkt 5.3 lit. a), co daje wartość „P5”.

5.4.

a) Całą część o masie P1 rozdrobnić w rozdrabniaczu wymienionym w pkt 4.3 (oraz – jeżeli to konieczne – również wymieszać przy pomocy mieszarki) w celu uzyskania jednorodnego materiału, z którego następnie należy pobrać próbkę reprezentatywną dla każdej części.

b) W przypadku analizy próbki zbiorczej wszystkie pięć części o masie P5 rozdrobnić w rozdrabniaczu wymienionym w pkt 4.3 (oraz – jeżeli to konieczne – również wymieszać przy pomocy mieszarki) w celu uzyskania jednorodnego materiału, z którego następnie należy pobrać dwie próbki reprezentatywne dla tych pięciu części.

Dwie próbki analizuje się w sposób opisany w pkt 5.5 i 5.6.

5.5.

Próbkę jednorodnego materiału należy pobrać i wykorzystać niezwłocznie do oznaczenia zawartości wody zgodnie z normą ISO 1442, aby uzyskać zawartość wody „a %”.

5.6.

Próbkę jednorodnego materiału należy również pobrać i wykorzystać niezwłocznie do oznaczenia zawartości azotu zgodnie z normą ISO 937. Zawartość azotu przelicza się na zawartość białka surowego określoną jako „b %”, przez przemnożenie przez współczynnik 6,25.

6. OBLICZANIE WYNIKÓW

6.1.

a) Masa wody (W) w każdej części odpowiada wartości aP1/100, a masa białka (RP) odpowiada wartości bP1/100 – obydwie te wartości wyrażone są w gramach.

Oznaczyć sumę masy wody (W5) oraz białka (RP5) w pięciu badanych częściach.

b) W przypadku analizy próbki zbiorczej oznacza się średnią zawartość wody oraz białka w dwóch badanych próbkach, przez co uzyskuje się odpowiednio wartości a % oraz b %. Masa wody (W5) w pięciu częściach odpowiada wartości aP5/100, a masa białka (RP5) odpowiada wartości bP5/100 – obydwie te wartości wyrażone są w gramach.

6.2.

Średnią masę wody (WA) i białka (RPA) wylicza się przez podzielenie, odpowiednio, W5 i RP5 przez pięć.

6.3.

Średni fizjologiczny współczynnik W/RP wyznaczony tą metodą jest następujący:

filet z piersi kurczęcia: 3,19 ± 0,12,

nogi i ćwiartki tylne kurczęcia: 3,78 ± 0,19,

filet z piersi indyka: 3,05 ± 0,15,

nogi indyka: 3,58 ± 0,15,

odkostnione mięso indyka z nóg: 3,65 ± 0,17.