Artykuł 107

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Organy celne państwa członkowskiego odmawiają przyznania preferencyjnego traktowania taryfowego, bez obowiązku żądania dodatkowych dowodów lub wysyłania wniosku o weryfikację do właściwych organów kraju korzystającego, jeżeli spełniony jest którykolwiek z następujących warunków:

a) produkty nie są tymi samymi produktami, o których mowa w oświadczeniu o pochodzeniu lub w zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu;

b) bez uszczerbku dla art. 103 zgłaszający nie posiada oświadczenia o pochodzeniu ani zastępczego oświadczenia o pochodzeniu dotyczącego danych produktów;

c) oświadczenie o pochodzeniu, dla produktów, których łączna wartość przekracza 6 000 EUR, lub zastępcze oświadczenie o pochodzeniu nie zostało sporządzone przez zarejestrowanego eksportera;

d) bez uszczerbku dla art. 103 oświadczenie o pochodzeniu lub zastępcze oświadczenie o pochodzeniu nie zostało sporządzone zgodnie z załącznikiem 22-07 lub załącznikiem 22-20;

e) warunki określone w art. 43 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 nie są spełnione.

2. W następstwie wniosku o weryfikację skierowanego do właściwych organów kraju korzystającego organy celne państwa członkowskiego odmawiają przyznania preferencyjnego traktowania taryfowego, w przypadku gdy:

a) otrzymały odpowiedź, zgodnie z którą dany eksporter nie był uprawniony do sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu;

b) otrzymały odpowiedź, zgodnie z którą produkty nie spełniają wymogów określonych w art. 41–58 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 i w niniejszej podsekcji;

c) nie otrzymały odpowiedzi w terminie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 lit. a), lub otrzymały odpowiedź zawierającą informacje, które są niewystarczające do ustalenia statusu pochodzenia produktu.

Akapit pierwszy lit. a), b) i c) stosuje się do zastępczych oświadczeń o pochodzeniu sporządzonych w Norwegii lub w Szwajcarii.