Artykuł 1

1. Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie, aby inwestycje zagraniczne w Unii nie miały negatywnego wpływu na bezpieczeństwo ani porządek publiczny.

2. Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się unijne ramy monitorowania przez państwa członkowskie inwestycji zagranicznych na ich terytoriach ze względów bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

3. Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się mechanizm współpracy umożliwiający państwom członkowskim i Komisji wymianę istotnych informacji dotyczących inwestycji zagranicznych, ocenę ich potencjalnego wpływu na bezpieczeństwo lub porządek publiczny oraz zidentyfikowanie potencjalnych obaw, które muszą zostać należycie uwzględnione przez przyjmujące państwo członkowskie (zwany dalej „mechanizmem współpracy”).

4. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla wyłącznej odpowiedzialności każdego państwa członkowskiego za utrzymanie jego bezpieczeństwa narodowego, o czym mowa w art. 4 ust. 2 TUE, a także dla prawa każdego państwa członkowskiego do ochrony swoich podstawowych interesów bezpieczeństwa zgodnie z art. 346 TFUE.

5. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:

a) inwestycji zagranicznych dokonanych w wyniku zastosowania instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub uprawnień do umorzenia i konwersji zdefiniowanych, odpowiednio, w art. 2 ust. 1 pkt 19 i 66 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (34) zastosowania dodatkowych narzędzi w rozumieniu art. 37 ust. 9 tej dyrektywy, zastosowania instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub uprawnień do umorzenia i konwersji zdefiniowanych, odpowiednio, w art. 3 ust. 1 pkt 9 i 44 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (35), zastosowania instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowanego w art. 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/23 (36) i w art. 2 pkt 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/1 (37), zastosowania uprawnień do umorzenia lub konwersji zdefiniowanych w art. 2 pkt 56 tej lub zastosowania dodatkowych instrumentów w rozumieniu art. 26 ust. 7 tej dyrektywy;

b) restrukturyzacji wewnętrznej, chyba że w łańcuchu własności na wyższym szczeblu docelowego przedsiębiorstwa unijnego zostanie wprowadzony nowy podmiot prawny mający siedzibę w państwie trzecim, które nie jest jeszcze reprezentowane w tym łańcuchu.