Artykuł 14

1. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają zasoby oraz środki prawne i administracyjne niezbędne do efektywnego i skutecznego realizowania celu niniejszego rozporządzenia, w tym w odniesieniu do ich udziału w mechanizmie współpracy.

2. Każde państwo członkowskie i Komisja wyznaczają punkt kontaktowy na potrzeby mechanizmu współpracy.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby terminy i procedury przewidziane w ich mechanizmach monitorowania umożliwiały im udzielanie odpowiedzi na wnioski o udzielenie dodatkowych informacji składane przez inne państwa członkowskie lub Komisję.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich mechanizmy monitorowania zapewniały wystarczająco dużo czasu i środków na potrzeby ocenienia i należytego uwzględnienia uwag innych państw członkowskich i opinii Komisji przed przyjęciem decyzji dotyczącej monitorowania. Obejmuje to dysponowanie, w jakimkolwiek odpowiednim instrumencie, w tym w mechanizmie monitorowania, niezbędnymi środkami prawnymi i uprawnieniami w celu rozpatrzenia zgłoszonych uwag lub odniesienia się do prawdopodobnego wpływu zidentyfikowanego przez inne państwo członkowskie lub przez Komisję.

5. Organy monitorujące muszą dysponować uprawnieniami umożliwiającymi im badanie, ocenianie i monitorowanie inwestycji zagranicznych wchodzących w zakres ich mechanizmów monitorowania, zgłoszonych im zgodnie z art. 13 ust. 1 lub art. 13 ust. 2, oraz podejmowanie decyzji dotyczących tych inwestycji zagranicznych.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby dysponowały one niezbędnymi środkami prawnymi i uprawnieniami sobie celu skutecznego reagowania na ich terytorium na skutki nieprzestrzegania środków łagodzących przewidzianych w ich decyzjach dotyczących monitorowania. W przypadku gdy środki łagodzące przewidziane w decyzji dotyczącej monitorowania wymagają ich przestrzegania przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach członkowskich, państwo członkowskie, które przyjęło tę decyzję dotyczącą monitorowania, oraz inne zainteresowane państwa członkowskie dokładają starań, aby współpracować ze sobą w zakresie monitorowania i egzekwowania decyzji dotyczącej monitorowania, zgodnie z ich przepisami krajowymi.

7. W przypadku gdy po przyjęciu decyzji dotyczącej monitorowania w odniesieniu do inwestycji zagranicznej, która podlegała mechanizmowi współpracy, przyjmujące państwo członkowskie nakłada kary zgodnie z art. 4 ust. 11, powiadamia ono w stosownych przypadkach Komisję i państwa członkowskie, które przekazały uwagi dotyczące tej inwestycji zagranicznej, w rozsądnym terminie.