Artykuł 19

1. O ile nie udowodniono inaczej, istnieje ryzyko ucieczki w indywidualnym przypadku, gdy spełnione jest co najmniej jedno z poniższych kryteriów:

a) obywatel państwa trzeciego wjechał lub przemieścił się bez zezwolenia na terytorium państwa członkowskiego, w tym po tranzycie przez państwo trzecie, lub próbował tego dokonać;

b) wobec obywatela państwa trzeciego wydana została decyzja nakazująca powrót przez państwo członkowskie inne niż państwo członkowskie, na którego terytorium przebywa on aktualnie nielegalnie, w tym po wykryciu takiego faktu na podstawie wpisów wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1860;

c) obywatel państwa trzeciego nie stosuje się do co najmniej jednego ze środków nałożonych zgodnie z art. 20 ust. 1 i art. 22 lub wyraża albo wykazuje zamiar niezastosowania się;

d) obywatel państwa trzeciego ponownie wjechał na terytorium państw członkowskich, łamiąc obowiązujący zakaz wjazdu.

2. W przypadkach nieobjętych ust. 1 ryzyko ucieczki określa się na podstawie oceny okoliczności danego przypadku. Taka ocena uwzględnia co najmniej jedno z poniższych kryteriów dotyczących nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego:

a) brak miejsca pobytu, brak miejsca stałego pobytu lub wiarygodnego adresu;

b) niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium państw członkowskich w terminie wyjazdu ustalonym na podstawie art. 5 ust. 2 lit. a);

c) w przypadku gdy termin wyjazdu jest bliski, istnieją powody, by sądzić, że obywatel państwa trzeciego zamierza naruszyć obowiązek współpracy określony w art. 18 ust. 3 lit. a);

d) posługiwanie się fałszywymi lub podrobionymi dokumentami tożsamości lub podróży, dokumentami pobytowymi lub wizami lub dokumentami uzasadniającymi warunki wjazdu, zniszczenie lub innego rodzaju wyzbycie się takich dokumentów, używanie pseudonimów z zamiarem oszustwa, dostarczanie innych nieprawdziwych informacji w formie ustnej lub pisemnej lub w inny oparty na oszustwie sprzeciw wobec procedury powrotu lub readmisji;

e) niekorzystanie z doradztwa w zakresie powrotu i reintegracji, jeżeli wymagają tego właściwe organy;

f) brak więzi społecznych, w szczególności więzi rodzinnych, oraz niewystarczające środki utrzymania;

g) niewykonywanie obowiązków określonych w art. 18 ust. 3 lit. a)–d), f), h), k), l) i m), w tym brak współpracy przy uzyskiwaniu dokumentów podróży;

h) kryteria inne niż te określone w lit. a)–g), jeżeli przewiduje to prawo krajowe.