Artykuł 20

1. W celu przygotowania i zapewnienia skutecznego powrotu lub zachęcenia w większym stopniu do wykonania obowiązku opuszczenia terytorium państw członkowskich i współpracy, państwa członkowskie mogą zastosować wobec obywatela państwa trzeciego co najmniej jeden z poniższych środków:

a) obowiązek pozostawania na określonym obszarze geograficznym na terytorium państwa członkowskiego, po którym może się swobodnie przemieszczać;

b) obowiązek zamieszkiwania pod określonym adresem lub w miejscu wyznaczonym przez właściwe organy;

c) obowiązek zgłaszania się do właściwych organów w określonych terminach osobiście lub w inny sposób, jak określono w prawie krajowym;

d) środki inne niż te, o których mowa w lit. a)–c), jeżeli przewidziano je w prawie krajowym.

2. Wszelkie środki, o których mowa w ust. 1, stosuje się wyłącznie w zakresie uwzględniającym szczególne potrzeby osób wymagających szczególnego traktowania oraz najlepszy interes dziecka.

3. Środki, o których mowa w ust. 1, mogą także zostać nałożone na obywateli państw trzecich, którzy nie mogą zostać wydaleni z powodu braku ich współpracy z właściwymi organami.

4. Właściwe organy mogą, na wniosek obywatela państwa trzeciego, udzielić zezwolenia na czasowe niestosowanie się do środka, o którym mowa w ust. 1.

5. Obywatela państwa trzeciego informuje się, czy udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w ust. 4.

6. Obywatel państwa trzeciego nie musi występować z wnioskiem o udzielenie zezwolenie na podstawie ust. 4 w celu stawienie się przed organami lub sądami, jeżeli w przeciwnym razie naruszyłby swoje obowiązki określone w ust. 1 oraz jeżeli jego obecność jest konieczna. Obywatel państwa trzeciego z wyprzedzeniem powiadamia właściwe organy o takiej konieczności stawienia się przed organami lub sądami.

7. Decyzje wydane zgodnie z ust. 1 lit. b) i c) muszą być sporządzone na piśmie, być proporcjonalne i uwzględniać szczególne okoliczności dotyczące obywatela państwa trzeciego.

8. Obywatela państwa trzeciego powiadamia się o każdej decyzji o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz o skutkach niewykonania tej decyzji, w tym o detencji na podstawie art. 29.