Artykuł 22

W przypadku niewykonania obowiązku współpracy określonego w art. 18 ust. 1 oraz niespełnienia wymogów ustanowionych w art. 18 ust. 3 państwa członkowskie nakładają na obywatela państwa trzeciego co najmniej jeden ze środków określonych w art. 20 ust. 1 i mogą nałożyć co najmniej jeden z następujących środków, które muszą być skuteczne i proporcjonalne:

a) odmowa lub obniżenie niektórych świadczeń i zasiłków, jeżeli są przewidziane w prawie krajowym, chyba że uniemożliwi to zaspokojenie podstawowych potrzeb obywatela państwa trzeciego;

b) odmowa lub zmniejszenie zachęt przyznanych w celu wspierania dobrowolnych powrotów, w tym odmowa lub ograniczenie pomocy w programach powrotu i reintegracji zgodnie z art. 44 ust. 3;

c) odmowa wydania lub cofnięcie zezwolenia na pracę, jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym;

d) przedłużenie czasu trwania zakazu wjazdu do mającego zastosowanie maksymalnego czasu jego trwania przewidzianego w art. 8 ust. 8;

e) sankcje karne, w tym karę pozbawienia wolności, jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym;

f) kary finansowe;

g) środki lub skutki inne niż te, o których mowa w lit a)–f), jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym.