Artykuł 23

1. Państwa członkowskie mogą nałożyć jeden lub więcej środków będących alternatywą dla detencji z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji obywatela państwa trzeciego, w tym poziomu ryzyka ucieczki ocenionego zgodnie z art. 19:

a) złożenie odpowiedniej gwarancji finansowej;

b) zastosowanie dozoru elektronicznego;

c) środki inne niż te, o których mowa w lit. a) i b), jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym.

2. Środki, o których mowa w ust. 1, mają przede wszystkim na celu zapewnienie skutecznego i terminowego powrotu obywatela państwa trzeciego.

3. W decyzji o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, podaje się stosowne uzasadnienie faktyczne i prawne.

4. Obywateli państw trzecich powiadamia się na piśmie o każdej decyzji o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, oraz o skutkach niewykonania tej decyzji, w tym o detencji na podstawie art. 29.

5. Państwa członkowskie zapewniają, aby decyzje o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, podlegały kontroli sądu lub trybunału na wniosek zainteresowanego obywatela państwa trzeciego lub z urzędu.