Art. 3

W ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 1 skreśla się ust. 3;

2) w art. 7a w ust. 1 w ostatnim zdaniu wyrazy „świadczeń przewidzianych w art. 8” zastępuje się wyrazami „odprawy przewidzianej w art. 8”;

3) w art. 8:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1. Pracownikowi, z którym został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn, o których mowa w art. 1, przysługuje odprawa pieniężna.

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

2a. Wysokość odprawy nie może przekraczać kwoty 15-krotnego najniższego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy, ustalonego przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej na podstawie odrębnych przepisów.

c) w ust. 3:

4) zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy i otrzymującemu emeryturę lub rentę albo zatrudnionemu w innym zakładzie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy lub w kilku zakładach pracy łącznie w pełnym wymiarze czasu pracy,

5) prowadzącemu działalność gospodarczą na własny rachunek,

6) prowadzącemu gospodarstwo rolne o powierzchni użytków rolnych powyżej 5 ha przeliczeniowych albo gospodarstwo stanowiące dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu przepisów podatkowych, z którego wysokość podatku rolnego przekracza wysokość podatku z 5 ha przeliczeniowych.

d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

4. W razie zbiegu prawa do odprawy przewidzianej w ust. 1 i jednorazowej odprawy pieniężnej w związku z przejściem na emeryturę lub rentę inwalidzką, pracownikowi przysługuje jedna, korzystniejsza dla niego odprawa.

e) skreśla się ust. 5 i 6;

4) w art. 17 w zdaniu drugim wyrazy „przysługują świadczenia pieniężne, przewidziane” zastępuje się wyrazami „przysługuje odprawa, przewidziana”, a wyrazy „takich świadczeń” zastępuje się wyrazami „żadnych świadczeń z tego tytułu.”