Art. 41t

1. Komisja Nadzoru Finansowego ocenia, czy nadzorowany oddział z państwa trzeciego ma znaczenie systemowe i stwarza znaczące ryzyka dla stabilności finansowej Unii Europejskiej lub Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonując tej oceny, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia w szczególności służące do oceny znaczenia systemowego oddziałów z państw trzecich wskaźniki, o których mowa w art. 41s ust. 5, kryteria, o których mowa w art. 39 ust. 5 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym, oraz wytyczne i rekomendację, o których mowa w art. 39 ust. 6 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym.

2. Oddział z państwa trzeciego podlega ocenie, o której mowa w ust. 1, jeżeli wszystkie oddziały z państwa trzeciego należące do tej samej grupy z państwa trzeciego posiadają łączną kwotę aktywów w Unii Europejskiej, wykazanych zgodnie z art. 41w ust. 1 pkt 2, w wysokości co najmniej 40 000 000 000 euro w ujęciu:

1) średnim za trzy bezpośrednio poprzedzające roczne okresy sprawozdawcze albo

2) bezwzględnym za co najmniej trzy roczne okresy sprawozdawcze w ciągu pięciu bezpośrednio poprzedzających rocznych okresów sprawozdawczych.

3. Kwota aktywów, o której mowa w ust. 2, nie obejmuje aktywów posiadanych przez oddział z państwa trzeciego w związku z operacjami rynkowymi banku centralnego zawieranymi z bankami centralnymi Europejskiego Systemu Banków Centralnych.

4. Komisja Nadzoru Finansowego przedstawia ocenę, o której mowa w ust. 1, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego oraz właściwym władzom nadzorczym państw, w których dana grupa z państwa trzeciego utworzyła inne oddziały lub instytucje będące jednostkami zależnymi.

5. W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza poinformowała Komisję Nadzoru Finansowego, że nie zgadza się z oceną, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego podejmuje współpracę z tą władzą, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska.

6. Jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego oraz właściwa władza nadzorcza nie osiągną wspólnego stanowiska, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję w przedmiocie uznania oddziału z państwa trzeciego za istotny.

7. W celu wyeliminowania stwierdzonych ryzyk Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać oddziałowi z państwa trzeciego:

1) przeprowadzenie restrukturyzacji jego aktywów lub działalności w taki sposób, aby oddział ten przestał kwalifikować się jako mający znaczenie systemowe zgodnie z ust. 1 lub stwarzać nadmierne ryzyko dla stabilności finansowej Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego, w którym został utworzony, lub

2) przestrzeganie dodatkowych wymogów ostrożnościowych.