§ 39

1. Konstrukcja nawierzchni kolejowej na kolejowych obiektach inżynieryjnych bez naziomu posiada niezależne od ustroju konstrukcyjnego obiektu podpory toków szynowych. W przypadku nawierzchni bezpodsypkowych, innych niż mostownice, stosuje się płyty podtorowe wydzielone z konstrukcji nośnej przęsła.

2. Podtorze i nawierzchnia w sąsiedztwie przyczółków posiada wzmocnioną konstrukcję uniemożliwiającą zróżnicowane osiadania wywołane różnicą ustrojów konstrukcyjnych oraz sprężystości podłoża.

3. W celu uniknięcia niekorzystnych oddziaływań dynamicznych na stykach szyn tor kolejowy na całej długości kolejowego obiektu inżynieryjnego oraz na odcinku 10 m, licząc od końca tylnej ścianki przyczółków, układa się jako bezstykowy.

4. W obliczeniach statycznych konstrukcji nośnej kolejowego obiektu inżynieryjnego uwzględnia się przesunięcie osi toru względem osi podłużnej obiektu.

5. Wzniesienie toru kolejowego na kolejowym obiekcie inżynieryjnym określa się w projekcie budowlanym kolejowego obiektu inżynieryjnego.

6. Na kolejowych obiektach inżynieryjnych o rozpiętościach przęseł mniejszych niż 30 m tor kolejowy może być układany w profilu podłużnym linii kolejowej obowiązującym na tym odcinku.

7. Jeżeli kolejowy obiekt inżynieryjny jest usytuowany w łuku lub krzywej przejściowej, tor kolejowy układa się z zachowaniem odpowiedniej przechyłki i właściwych ramp przechyłkowych. W torach położonych na mostownicach przechyłkę toru uzyskuje się przez konstrukcyjne podniesienie podłużnic lub zastosowanie odpowiednich siodełek, z tym że:

1) przy przechyłce do 50 mm – stosuje się mostownice o odpowiednio większej wysokości;

2) przy przechyłce powyżej 50 mm, jeżeli nie zastosowano konstrukcyjnego podniesienia podłużnic – stosuje się siodełka o odpowiedniej wysokości na podłużnicy lub pasie dźwigara pod tokiem zewnętrznym.

8. W celu przeciwdziałania skutkom wykolejenia się taboru, na i pod kolejowym obiektem inżynieryjnym:

1) na skrajnych torach kolejowych obiektów inżynieryjnych o długości większej niż 6 m, z wyjątkiem obiektów z jazdą górą posiadających nawierzchnię na podsypce, usytuowanych:

a) w łukach o promieniu mniejszym niż 350 m oraz na krzywych przejściowych przylegających do tych łuków,

b) w torach kolejowych na stacjach kolejowych,

c) na nasypach, gdy różnica wysokości między główką szyny a podnóżem nasypu jest większa od 4 m,

2) pod kolejowymi obiektami inżynieryjnymi, których podpory znajdują się w odległości mniejszej niż 2,5 m od osi toru

– układa się na całej długości, wewnątrz toru, w odległości 190 mm lub większej od bocznej powierzchni główki szyny odbojnice z szyn, kształtowników stalowych lub innych konstrukcji. Schemat układania odbojnic na kolejowych obiektach inżynieryjnych przedstawia rysunek 3.3.

Rys. 3.3. Schemat układania odbojnic na kolejowych obiektach inżynieryjnych.

9. Górna krawędź odbojnicy znajduje się w przestrzeni zawartej między powierzchnią toru kolejowego a powierzchnią do niej równoległą, usytuowaną 25 mm poniżej. Zakończenie części dziobowej odbojnic wykonuje się w formie bezpośredniego połączenia ze sobą szyn odbojnicowych lub kształtowników bez stosowania dziobów z drewna. Gdy poza kolejowym obiektem inżynieryjnym w odległości mniejszej niż 15 m od osi podparcia przęsła na skrajnej podporze znajduje się początek rozjazdu, skraca się część dziobową odbojnic od tej strony.

10. W przypadku braku technicznych możliwości zastosowania odbojnic w sposób określony w ust. 8 dopuszcza się zastosowanie innych skutecznych metod przeciwdziałających skutkom wykolejenia się taboru kolejowego.

11. Niedopuszczalne jest uwzględnianie przenoszenia sił poziomych przez siły tarcia. Konstrukcja przęsła zapewnia możliwość wymiany łożysk bez konieczności dodatkowego wzmacniania konstrukcji nośnej.