§ 54

1. Tory kolejowe główne linii kolejowej wąskotorowej I i II kategorii układa się z nowych szyn walcowanych dla kolei wąskotorowych, nowych szyn normalnotorowych lub z odpowiednich szyn staroużytecznych kolei normalnotorowych.

2. Przy budowie lub przebudowie linii kolejowej wąskotorowej, na której są przewidziane przewozy wagonów normalnotorowych na transporterach, stosuje się w torach kolejowych głównych, na szlaku i na stacjach kolejowych, w torach kolejowych bocznych o długości większej niż 1 km oraz w torach w obrębie rampy przestawczej, szyny o masie co najmniej 23 kg na jeden metr bieżący. W torach kolejowych bocznych jest możliwe stosowanie szyn lżejszych – o masie niemniejszej niż 18,30 kg na jeden metr bieżący.

3. Tory kolejowe główne linii kolejowej wąskotorowej III kategorii oraz tory kolejowe stacyjne główne i boczne linii kolejowych wąskotorowych wszystkich kategorii, z uwzględnieniem warunku, o którym mowa ust. 2, mogą być układane z szyn kolei wąskotorowych o masie niemniejszej niż 18,30 kg na 1 metr bieżący.

4. Typ i długość szyn ustala się w zależności od typu i nacisku osi taboru przewidzianego do kursowania na danej linii kolejowej wąskotorowej oraz od jego prędkości.

5. Długość szyn układanych w tory kolejowe, z wyjątkiem szyn skróconych w łukach, przy rozjazdach lub skrzyżowaniach torów kolejowych, z uwzględnieniem przypadków określonych w § 21 ust. 1–3 nie może być mniejsza niż:

1) 15 m – dla nowych szyn kolei wąskotorowych i staroużytecznych szyn kolei normalnotorowych;

2) 30 m – dla nowych szyn kolei normalnotorowych.

6. Przy układaniu szyn, o których mowa w ust. 5, odcinek szyny, w tym odcinek szyny spawanej, nie może być dłuższy niż 60 m. Odcinek ten może być dłuższy w razie konieczności wyeliminowania styków łubkowych szyn na obiektach inżynieryjnych.

7. Na odcinkach toru kolejowego, na których szyny są narażone na pełzanie, stosuje się opórki przeciwpełzne lub inne środki przeciwdziałające pełzaniu szyn.