III UK 35/07

Sygn. akt III UK 35/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 września 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania A. C

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddziału w R

o podleganie ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej

działalności gospodarczej i składki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 września 2007 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 29 listopada 2006 r.,

oddala skargę kasacyjną.

2

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. wyrokiem z

dnia 29 sierpnia 2006 r. oddalił odwołanie A. C. między innymi od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 lutego 2006 r. oraz z dnia 6 kwietnia 2006 r.,

którymi to decyzjami organ rentowy na podstawie art. 38 ust. 1 w związku z art. 83

ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 17 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007r. Nr 11,

poz. 74 ze zm.) objął A. C. obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym z tytułu

prowadzenia działalności gospodarczej w okresach wskazanych w tych decyzjach.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy stwierdził, że A. C.

prowadził działalność gospodarczą od 1995 r. na podstawie wpisu do ewidencji

działalności gospodarczej i przedmiotem tej działalności był montaż żaluzji,

wykańczanie wnętrz, usługi ślusarskie, usługi w zakresie tele i radiomechaniki,

wyrób szyldów i reklam, czyszczenie dywanów i tapicerki. Od 1999 r. zgłaszał on

przerwy w tej działalności przez część każdego kolejnego miesiąca w roku, tj.

wtedy, kiedy oczekiwał na kolejne zlecenie. Dalej Sąd wywiódł, że działalnością

gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana,

usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych,

wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Istotą tej działalności jest jej

prowadzenie w sposób ciągły i zorganizowany, na własny rachunek i występuje ono

zarówno w okresach wykonywania czynności objętych zleceniem jak i w czasie

oczekiwania na kolejne zlecenie. Ten ostatni okres jest bowiem okresem

poszukiwania nowych klientów i załatwiania spraw urzędowych. Podkreślił, że

osoba prowadząca działalność gospodarczą sama dysponuje swoim czasem i

sama układa swój harmonogram czynności oraz czas wolny, zatem sama sobie

wyznacza zadania i realizuje je na własne ryzyko i odpowiedzialność. Wyraził

pogląd, że czas oczekiwania na kolejne zlecenie nie jest okresem zaprzestania

działalności gospodarczej i w tym zakresie powołał się na stanowisko Sądu

Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 17 lipca 2003r. II UK 111/03 (OSNP 2003r.

nr 17/ wkł.). Stąd też uznał, że Andrzej C w okresach zgłaszanych przerw podlegał

obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu na podstawie art. 13 ust. 4 w zw. z

3

art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ponieważ nie

nastąpiło w tym czasie zaprzestanie prowadzenia działalności pozarolniczej

W apelacji od powyższego rozstrzygnięcia A. C. podniósł między innymi, że

organ rentowy akceptował zgłaszane przez niego przerwy w prowadzeniu

działalności gospodarczej, a gdyby zareagowałby inaczej, to odwołujący miałby

szansę na podjęcie decyzji o rezygnacji z tej działalności, gdyż kwota składek,

łącznie ze składkami za okresy, za które je nie opłacił, wskazane w zaskarżonych

decyzjach, przewyższa uzyskany w tym okresie dochód.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2006 r. oddalił w pkt II wyroku

apelację dotyczącą tych dwóch, wskazanych wyżej decyzji. W uzasadnieniu wyroku

stwierdził, że podziela w całości ustalenia i rozważania Sądu Okręgowego. W

szczególności podkreślił, że stanowisko odwołującego się, iż okresy faktycznego

niewykonywania usług, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w każdym

miesiącu w ciągu roku, w oczekiwaniu na kolejne zlecenie, w czasie którego

poszukuje się klientów lub załatwia sprawy urzędowe nie może być uważane za

zaprzestane działalności, tak jak chce tego apelujący, wspierając tę argumentację

utrwalonym już orzecznictwem Sądu Najwyższego, w tym stanowiskiem

wyrażonym w wyroku z dnia 30 listopada 2005r. II UK 95/05(OSNP 2006 r. nr 19-

20, poz. 311), iż ustawa nie przewiduje "zawieszenia działalności gospodarczej"

powodującego brak obowiązku uiszczania składek ubezpieczeniowych, a więc

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest upoważniony do zwolnienia

ubezpieczonego z tego obowiązku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w pkt II wywiódł A. C. zarzucając

błędną wykładnię art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

polegającą na przyjęciu, że przestój firmy nie stanowi zaprzestania wykonywania

działalności gospodarczej. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, spowodowało to

naruszenie art. 8 k.p.a., mającego odpowiednie zastosowanie na mocy art. 123

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, gdyż Sąd zaaprobował zaskarżone

decyzje, które nie były poprzedzone decyzjami o wznowieniu postępowania w

zakresie objętym wcześniejszymi decyzjami o wyrejestrowaniu płatnika składek, co

podważa zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażoną w

tym przepisie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

4

wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu

ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania kasacyjnego, ewentualnie o uchylenie obu wyroków i orzeczenie co

do istoty sprawy i zasądzenie na rzecz odwołującego się kosztów postępowania.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, skarżący wskazał, że

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów – a w szczególności zachodzi potrzeba wyjaśnienia, czy

przepis art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych pozwala na

wydanie decyzji działającej ex tunc, a więc z mocą wsteczną – z naruszeniem

przepisu art. 145 k.p.a., dotyczącym wzruszania prawomocnych decyzji.

Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący wskazał, że w okresie od 1999 r.

do 2005 r. składał na urzędowym formularzu wnioski o wyrejestrowanie płatnika

składek w okresach wskazanych w zaskarżonych decyzjach, a organ rentowy za

każdym razem wydawał stosowną decyzję, nie kwestionując legalności takiego

działania. Stan ten został zanegowany przez organ rentowy po 7 latach w oparciu o

przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo o działalności gospodarczej

(Dz.U. Nr 101, poz. 178 ze zm.) oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie

gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Organ rentowy uznał, że

zgłoszenie wyrejestrowania płatnika składek na stosownym formularzu nie rodzi

skutków prawnych, jakie ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych wiąże z

zaprzestaniem działalności gospodarczej, a wiążący jest status przedsiębiorcy,

związany z wpisem do rejestru przedsiębiorstw. To stanowisko znalazło akceptację

Sądów obu instancji, z czym skarżący się nie zgodził. Podkreślił, że ustawa o

systemie ubezpieczeń społecznych nie zna pojęcia zawieszenia działalności

gospodarczej, a art. 13 pkt 4 tej ustawy stanowi, że osoby prowadzące

pozarolniczą działalność podlegają ubezpieczeniom społecznym od dnia

rozpoczęcia tej działalności do dnia jej zaprzestania. O obowiązku płacenia składek

decyduje zatem nie wpis do ewidencji działalności gospodarczej ale moment

rozpoczęcia działalności i nic nie stoi na przeszkodzie, aby w okresach „martwych”

dla firmy zaprzestać działalności gospodarczej. Ponadto fakt, iż organ rentowy po

siedmiu latach uznał swoje wcześniejsze decyzje za błędne, nie może obciążać

płatnika składek z datą wsteczną. Skarżący podkreślił, że decyzja o objęciu

5

obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym ma charakter konstytutywny, a zatem

jej zmiana albo uchylenie winno nastąpić w trybie art. 145 k.p.a. w powiązaniu z

treścią art. 8 k.p.a. i art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Poparł

ten pogląd stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 13 maja

2004 r. II UK 353/03 . Wywiódł, że w świetle powszechnie obowiązujących zasad

stwierdzenie powstania lub ustania ubezpieczenia społecznego mogło nastąpić

wyłącznie ze skutkiem ex nunc.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował się wykładnią przepisu art. 6 ust. 1 pkt

1 i art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zawsze jednolicie

wykładając pojęcie „zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej”

skutkujące ustaniem obowiązku ubezpieczenia społecznego. Zgodnie z tym

jednolitym stanowiskiem obowiązek ubezpieczenia osoby prowadzącej

pozarolniczą działalność – w tym działalność gospodarczą - wynika z faktycznego

prowadzenia tej działalności, a zatem o zaprzestaniu prowadzenia działalności

gospodarczej, powodującej wyłączenie z tego ubezpieczenia, decyduje faktyczne

zaprzestanie tej działalności. Natomiast kwestie związane z formalnym

zarejestrowaniem, wyrejestrowaniem, czy zgłaszaniem przerw w tej działalności

mają ewentualnie znaczenie w sferze dowodowej, nie przesądzają natomiast same

w sobie o podleganiu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Takie pojmowanie

art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , a wcześniej art. 15 ust.

2 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób

prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z

1989 r., Nr 46, poz. 250 ze zm.), istniało na gruncie uprzednio obowiązującego art.

2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41,

poz. 324 ze zm.), jak również w ten sposób był interpretowany przepis art. 2 ust. 1

ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr

101, poz. 1178 ze zm.). Wejście w życie przepisów ustawy o swobodzie

działalności gospodarczej rozumowania takiego nie zmieniły. Sąd Najwyższy w

wyroku z dnia 10 grudnia 1997 r. II UKN 392/97 (OSNP 1998r. nr 19, poz. 584)

stwierdził, że o okresem ubezpieczenia w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 18

grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność

6

gospodarczą oraz ich rodzin jest przypadający w czasie podlegania obowiązkowi

ubezpieczenia okres faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej lub

przerw w jej faktycznym prowadzeniu, w których następuje zwolnienie z opłacania

składki. Identyczne stanowisko zajęte zostało w postanowieniu Sądu Najwyższego

z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03 ( niepublikowanym), gdzie stwierdza się, że

nie może budzić wątpliwości, że osoby prowadzące pozarolniczą działalność

gospodarczą podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu od dnia

rozpoczęcia wykonywania takiej działalności i ubezpieczenie to trwa do dnia

zaprzestania jej wykonywania, stosownie do art. 13 pkt 4 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych oraz że okres oczekiwania na kolejne zamówienie nie

oznacza zaprzestania jej prowadzenia. Wreszcie z w wyroku z dnia 11 stycznia

2005r. I UK 105/04 (OSNP 2005 nr 13, poz.198) Sąd Najwyższy wprost się nie

wypowiedział się na temat definicji pojęcia zaprzestanie działalności gospodarczej,

lecz z uzasadnienia orzeczenia wynika, iż zgłoszenie faktycznego zaprzestania

prowadzenia działalności gospodarczej tylko w Zakładzie Ubezpieczeń

Społecznych może, ale nie musi prowadzić do ustania przymusu ubezpieczenia.

Ostateczna konkluzja w tym orzeczeniu jest jednoznaczna - tylko w przypadku

jednoczesnego zgłoszenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych zaprzestania

prowadzenia działalności gospodarczej i zaistnienia rzeczywistej przerwy w

prowadzeniu tej działalności ustaje obowiązek ubezpieczenia. Zatem decydujące

znaczenie dla obowiązku ubezpieczenia ma ustalenie, czy w okresie zgłaszanych

przerw w działalności gospodarczej, działalność ta uległa faktycznemu

zaprzestaniu. Także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2005 r.I UK

80/05 (OSNP 2006/ nr 9-20, poz. 309) wywiedziono, że zgodnie z art. 13 pkt 4

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowo ubezpieczeniom

emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne

prowadzące działalność pozarolniczą - od dnia rozpoczęcia wykonywania

działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności. Chodzi w tym

przepisie o faktyczne wykonywanie działalności pozarolniczej, w tym działalności

gospodarczej. Dalej zaś wskazano, że zgłoszenie faktycznego zaprzestania

prowadzenia działalności gospodarczej tylko w Zakładzie Ubezpieczeń

Społecznych może prowadzić do ustania obowiązku ubezpieczenia w przypadku

7

rzeczywistego zaistnienia przerwy w prowadzeniu tej działalności i powołano się na

podobne stanowisko wyrażone w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 31 marca

2000 r., II UKN 457/99, OSNAPiUS 2001 nr 18, poz. 564; z dnia 3 kwietnia 2003 r.,

II UK 221/02, OSNP 2004 nr 9, poz. 161 i z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 392/97,

OSNAPiUS 1998 nr 19, poz. 584 oraz wyrok SA w Warszawie z dnia 4 września

2003 r., III AUa 445/02, OSA 2004 nr 5, poz. 11).

Zatem trafnie w tym względzie wywodzi skarżący, że o prowadzeniu

działalności gospodarczej rodzącej obowiązek ubezpieczenia społecznego na

podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych nie decyduje sam w sobie wpis do ewidencji działalności

gospodarczej, jednakże jednocześnie błędnie wskazuje, że tak właśnie przyjęły

Sądy obu instancji. Z uzasadnienia wyroków tych Sądów nie wynika bowiem, że

przypisały one decydujące znaczenie samemu wpisowi, odrywając się od

rzeczywistego, faktycznego wykonywania czynności składających się na

działalność gospodarczą. Sądy te przyjęły, że okresy zgłaszanych przez

skarżącego w organie rentowym przerw w działalności gospodarczej nie były

spowodowane jej rzeczywistym zaprzestaniem, bowiem okres, w którym osoba

prowadząca działalność gospodarczą nie świadczy usług lecz przeznacza go na

poszukiwanie nowego klienta, reklamę, czy wreszcie sprawy urzędowe jest nadal

okresem prowadzenia działalności gospodarczej, co według ustaleń Sądu

Okręgowego, podzielonych przez Sąd Apelacyjny, miało miejsce w niniejszej

sprawie – w szczególności zważywszy na częstotliwość tych przerw (w każdym

miesiącu roku). Tak pojmując powyższą kwestię Sądy odwołały się do poglądów

wyrażonych w wyroku z dnia 17 lipca 2003 r. II UK 111/03 (OSNP 2003r. nr 17/

wkł.) oraz w wyroku z dnia 30 listopada 2005 r. II UK 95/05 (OSNP 2006r. nr 19-20,

poz. 311). W pierwszym z tych wyroków wyrażono stanowisko, według którego,

faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej w czasie oczekiwania na

kolejne zamówienie lub w czasie ich poszukiwania, nie oznacza zaprzestania

prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia

społecznego. W drugim z kolei wyroku Sąd Najwyższy wywiódł, że zgodnie z art. 2

ustawy - Prawo działalności gospodarczej działalność gospodarcza ma być z

założenia działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany i nastawioną na

8

nieokreślony z góry okres czasu, zatem bez znaczenia dla charakteru takiej

działalności są ewentualne przerwy w faktycznym wykonywaniu tej działalności, już

po jej uruchomieniu. Powyższy pogląd został zaprezentowany także w

przywołanym wyżej wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2005 r. I UK

80/05 w którym uznano za trafny pogląd, że wykonywanie (prowadzenie)

działalności gospodarczej w rozumieniu art. 13 pkt 4 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie czynności

należących do zakresu tej działalności, lecz także czynności zmierzające do

zaistnienia takich czynności gospodarczych (czynności przygotowawczych). Na

przykład, prowadzenie działalności gospodarczej występuje zarówno w okresach

faktycznego wykonywania usług, jak też w okresach wykonywania innych czynności

związanych z działalnością - takich jak poszukiwanie nowych klientów,

zamieszczanie ogłoszeń w prasie, załatwianie spraw urzędowych. Wszystkie te

czynności pozostają w ścisłym związku z działalnością usługową, bowiem

zmierzają do stworzenia właściwych warunków do jej wykonywania. Podzielając

powyższe poglądy judykatury za nieuzasadniony Sąd Najwyższy uznał zarzut

naruszenia art. 13 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Odnosząc się natomiast do aspektu temporalnego zaskarżonych decyzji, to

przede wszystkim podnieść należy, że błędny jest pogląd skarżącego o ich

konstytutywnym charakterze. Wprawdzie w decyzjach dotyczących tej kwestii

używa się niejako zwyczajowo sformułowania „ obejmuje ubezpieczeniem

społecznym”, jednakże nie zmienia to faktu, iż ubezpieczenie to powstaje z mocy

prawa, a decyzja organu rentowego ma jedynie charakter deklaratoryjny,

potwierdzający powstanie prawa z chwilą ziszczenia się jego ustawowych

przesłanek. Art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 13 pkt 4 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych kreuje obowiązek podlegania osób prowadzących

pozarolniczą działalność ubezpieczeniom z mocy ustawy od dnia rozpoczęcia

wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności. Tak

więc to nie decyzja organu rentowego powoduje powstanie tego obowiązku a

jedynie potwierdza ona ten obowiązek. Decyzja ta wydawana jest na podstawie art.

83 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń, nie jest decyzją kształtującą prawa i

obowiązki a jedynie decyzją potwierdzającą przebieg ubezpieczeń. Nie ona

9

wywołuje skutek prawny, a zatem wszelkie rozważania na temat skutku jaki ma

wywołać, - ex tunc czy ex nunc - są bezprzedmiotowe Jeśli zaś chodzi drogę

postępowania administracyjnego, co do której skarżący wywodził o konieczności

wznowienia postępowania na warunkach wynikających z art. 145 k.p.a., to pogląd

taki jest również chybiony. Przywoływany przez skarżącego wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 13 maja 2004 r. II UK 353/03 (OSNP 2004r. nr 24, poz. 425)

zapadł w odmiennym stanie prawnym. Zgodnie z jego tezą przed wejściem w życie

art. 83a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych tj. przed dniem 1 stycznia

2003 r., uchylenie prawomocnej decyzji w sprawie objęcia ubezpieczeniem

społecznym lub ustania ubezpieczenia mogło nastąpić w trybie wznowienia

postępowania na zasadach określonych w art. 145 k.p.a. w związku z art. 123

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przepis art. 83a, zgodnie z którym po

wydaniu decyzji ostatecznej możliwe jest ponowne ustalenie prawa lub

zobowiązania, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe

dowody lub ujawnione okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji, które mają

wpływ na prawo lub zobowiązanie (ust. 1), został wprowadzony ustawą z dnia 18

grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o

zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074) i obowiązuje od 1

stycznia 2003 r. W przedmiotowej sprawie przede wszystkim nie zapadła wcześniej

decyzja organu rentowego o wyłączeniu skarżącego z ubezpieczeń społecznych, z

powołaniem się na przesłanki wynikające z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 13 pkt

4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, co wynika z niekwestionowanego

przez skarżącego stanu faktycznego, ustalonego przez Sądy. To na co powołuje

się skarżący, a mianowicie przyjęcie przez organ rentowy wniosku o

wyrejestrowanie się skarżącego z ubezpieczeń społecznych na podstawie druku

ZWPA (załącznik nr 17 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z

dnia 4 grudnia 1998 r. w sprawie określenia wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń

społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i

imiennych raportów miesięcznych korygujących, zgłoszeń płatnika, deklaracji

rozliczeniowych i deklaracji rozliczeniowych korygujących oraz innych dokumentów

( Dz.U. Nr 149, poz. 982 ze zm.) i następnie wyrejestrowanie go z ubezpieczeń

społecznych jest wynikiem procedury wynikającej z art. 36 ust. 11 ustawy o

10

systemie ubezpieczeń społecznych, która w żaden sposób nie weryfikuje złożonego

wniosku pod kątem ustawowych przesłanek podlegania obowiązkowym

ubezpieczeniom społecznym. Zgodnie z jego treścią każda osoba, w stosunku do

której wygasł tytuł do ubezpieczeń społecznych, podlega wyrejestrowaniu z tych

ubezpieczeń. Zgłoszenie wyrejestrowania płatnik składek jest zobowiązany złożyć

w terminie 7 dni od daty zaistnienia tego faktu. Wyrejestrowanie płatnika składek

nie jest zatem tożsame z decyzją o wyłączeniu z ubezpieczenia społecznego.

Niezależnie od tej konstatacji skarżący zdaje się nie zauważać, że w przywołanym

wyżej orzeczeniu Sądu Najwyższego wyrażona ocena prawna dotyczy decyzji

zapadłej przed 1 stycznia 2003 r., bowiem od tej daty obowiązuje przepis art. 83a,

umożliwiający ponowne wydanie decyzji ( po wydaniu decyzji ostatecznej

ustalającej prawo lub zobowiązanie). Od tej daty zatem - jeśli zostaną ujawnione

okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji, mające wpływ na prawo lub

zobowiązanie - nie ma potrzeby sięgania poprzez przepis art. 123 ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych do Kodeksu postępowania administracyjnego, a

zaskarżone decyzje pochodzą z daty po wejściu w życie art. 83a ustawy o systemie

oświaty.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39814

k.p.c. orzekł

jak w sentencji wyroku.