III CSK 228/11

Sygn. akt III CSK 228/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Grupy Turystyczno-Hotelowej B.-A. sp. z o.o.

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 kwietnia 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 maja 2011 r.,

1) odrzuca skargę w zakresie punktu pierwszego

zaskarżonego wyroku;

2) oddala skargę w pozostałym zakresie;

3) zasądza na rzecz powoda od pozwanego kwotę 1800

(jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu

kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.

2

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w

części rozstrzygającej o kosztach postępowania i oddalił apelację pozwanego

Skarbu Państwa – Wojewody M. od tego wyroku w zakresie uwzględniającym

powództwo o zasądzenie kwoty 100.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18

czerwca 2009 r. z tytułu odszkodowania za szkodę poniesioną wskutek

niewykonania zobowiązania.

Ustalił, że w dniu 30 czerwca 2006 r. strona powodowa zawarła z M.

Urzędem Wojewódzkim (dalej MUW) na czas określony dziesięciu lat, umowę

dzierżawy nieruchomości położonej w Z., zabudowanej Ośrodkiem Szkoleniowo –

Wypoczynkowym „J.” i pozostającej w trwałym zarządzie MUW. W umowie strony

postanowiły, że wszelkie nakłady remontowe, adaptacyjne i modernizacyjne będą

czynione przez dzierżawcę za zgodą wydzierżawiającego na własne ryzyko, bez

możliwości domagania się kosztów z tytułu podwyższenia wartości obiektu oraz

urządzeń w nim pozostających, a nadto wskazały okoliczności uzasadniające

rozwiązanie umowy z przyczyn leżących po stronie dzierżawcy. Starosta T. decyzją

z dnia 8 września 2008 r. orzekł o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu wskutek

wniosku złożonego w dniu 17 czerwca 2008 r. przez Dyrektora Generalnego MUW

o wygaszenie trwałego zarządu w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, jako

zbędnej na potrzeby MUW. Strona powodowa została poinformowana o treści

decyzji w dniu 28 października 2008 r. i wydała nieruchomość po trzymiesięcznym

okresie wypowiedzenia. W czasie obowiązywania umowy powódka wykonała, za

zgodą wydzierżawiającego, szereg prac remontowych, modernizacyjnych

i adaptacyjnych. W styczniu 2009 r. powódka zwróciła się do Starosty z wnioskiem

o zawarcie umowy dzierżawy przedmiotowej nieruchomości, jednak

w konsekwencji zaproponowania mniej korzystnych od poprzednich warunków

umowy, do jej zawarcia nie doszło.

Sąd Apelacyjny uznał za nieuzasadniony zarzut błędnej wykładni umowy

dzierżawy poprzez przyjęcie, że strony nie przewidziały w umowie jej rozwiązania

na skutek wygaśnięcia trwałego zarządu na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy

o gospodarce nieruchomościami. Stwierdził, że umowa w § 7 ust. 2 precyzowała

3

warunki wypowiedzenia umowy przez wydzierżawiającego wyłącznie wskutek

naruszeń postanowień umownych przez dzierżawcę. Poza umownymi przypadkami

wypowiedzenia umowy występują również jego podstawy wynikające z ustawy,

które mogą być powtórzone w umowie, nie stając się przez to umownymi

warunkami wypowiedzenia. Wypowiedzenie umowy było skutkiem zastosowania

art. 46 ust. 3 u.g.n., jednakże brak wypowiedzenia w trybie art. 678 § 1 k.c. nie

powoduje niemożności dochodzenia odszkodowania w trybie art. 679 § 1 k.c.,

nawet w sytuacji zamieszczenia w umowie klauzuli odwołującej się do stosowania

przepisów kodeksu cywilnego. Sąd ten wskazał również, iż wypowiedzenie

określone w art. 46 ust. 3 u.g.n. może wynikać z uznaniowego działania

wydzierżawiającego, które może nie znajdować uzasadnienia w świetle prawa.

W sprawie niniejszej pozwany podjął umyślne działania zmierzające do

niewykonania umowy, mimo braku interesu publicznego w wygaszeniu trwałego

zarządu. Miał świadomość, że działania te mogą doprowadzić do

odpowiedzialności odszkodowawczej, bowiem taki wniosek został sformułowany

w opinii prawnej radcy prawnego MUW z dnia 12 września 2006 r. Analizując § 4

ust. 5 umowy, dotyczący ponoszenia przez dzierżawcę kosztu nakładów na jego

ryzyko, Sąd drugiej instancji wskazał, że powinien on być, przez pryzmat art. 65

k.c., interpretowany w świetle prawa powoda do amortyzacji nakładów przez cały

czas trwania umowy tj. dziesięć lat. Brak jest racjonalnych powodów, by uznać, iż

zrzeczenie się nakładów mogło dotyczyć nie tylko przypadku wypowiedzenia

umowy z przyczyn zawinionych przez dzierżawcę, ale również sytuacji

zamierzonego i zawinionego doprowadzenia przez pozwaną do niewykonania

umowy. Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska pozwanego, że ustawowy skutek

przewidziany w art. 46 ust. 3 u.g.n. powoduje wyłączenie odpowiedzialności

pozwanej. Wygaszenie trwałego zarządu oznacza jedynie wypowiedzenie umowy

dzierżawy, natomiast przepis ten nie wyłącza, ani nie ogranicza odpowiedzialności

odszkodowawczej z przyczyny niewykonania lub nienależytego wykonania

zobowiązania, które mogą nastąpić wskutek nielojalnego działania

wydzierżawiającego. Ponadto ocenił zachowanie strony pozwanej jako zamierzone

i umyślne niewykonanie zobowiązania, skoro niespełna dwa lata po zawarciu

umowy i po dokonaniu nakładów przez dzierżawcę wystąpiła z wnioskiem, który

4

musiał doprowadzić do wypowiedzenia umowy dzierżawy. Brak ku temu było

interesu publicznego skoro Skarb Państwa nadal zamierzał czerpać pożytki

z nieruchomości w sposób dotychczasowy. Odnosząc się do wysokości szkody

wskazał, że pozwana dochodzi jedynie części szkody i wobec udowodnienia

kosztów remontu oraz dochodów uzyskanych z przedmiotu dzierżawy na kwoty

trzykrotnie wyższe od dochodzonych w zakresie damnum emergens i lucrum

cessans, wysokość szkody została wykazana. Sąd drugiej instancji uznał również

za dopuszczalne zastosowanie w drodze analogii art. 679 § 1 k.c. w zw. z art. 694

k.c. w wypadku wygaszenia prawa trwałego zarządu skutkującego

wypowiedzeniem umowy dzierżawy. Nie podzielił zarzutu naruszenia art. 362 k.c.,

bowiem szkoda powstała w momencie, w którym wskutek zawinionych działań

pozwanej doszło do niewykonania umowy dzierżawy, a więc późniejsze

pertraktacje dotyczące nowej umowy nie mogły być źródłem przyczynienia się do

szkody. Odnośnie do kwestii odsetek wskazał, że zasada określona w art. 363 § 2

k.c. nie wyłącza możliwości ustalenia odszkodowania wg cen z daty, w której

świadczenie powinno być spełnione. Skoro strona powodowa wykazała wysokość

szkody w części dotyczącej nakładów według cen z chwili ich dokonania oraz

utraconych korzyści według wartości dochodów z 2008 r., a pozwana przyznała w

trybie art. 230 k.p.c. fakt doręczenia jej w dniu 17 czerwca 2009 r. odpisu wniosku o

zawezwanie do próby ugodowej, to od dnia 18 czerwca 2009 r. pozostaje w zwłoce

z zapłatą odszkodowania.

Pozwany Skarb Państwa w skardze kasacyjnej, powołując się na obie

podstawy określone w art. 3983

§ 1 i 2 k.p.c. wniósł o uchylenie wyroku Sądu

Apelacyjnego w punkcie 1 i 3 i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez

uwzględnienie apelacji i oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o jego

uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do

ponownego rozpoznania. W ramach pierwszej podstawy wskazał na naruszenie art.

673 § 1 k.c. w zw. z art. 694 k.c. w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.c. poprzez błędną

wykładnię umowy zawartej w dniu 30 czerwca 2006 r., art. 47 ust. 1 i 2 w zw. z art.

46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U.

z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 354 k.c. w zw. z art. 471 k.c.

poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art. 471 k.c. w zw. z art. 361 § 1 i 2 k.c.

5

oraz art. 471 k.c. i art. 472 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 56 k.c. oraz

art. 678 k.c. i 679 k.c. w zw. z art. 694 k.c. poprzez ich zastosowanie, art. 362 k.c.

w zw. z art. 361 § 2 k.c. poprzez ich niezastosowanie, art. 481 § 1 k.c. w zw. z art.

363 § 1 i 2 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art. 471 k.c. w zw. z art. 362

k.c. poprzez ich niezastosowanie. W ramach drugiej podstawy kasacyjnej skarżący

postawił zarzut naruszenia art. 230 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 481

§ 1 k.c. w zw. z art. 363 § 1 i 2 k.c. i w zw. z art. 455 k.c. poprzez ich niewłaściwe

zastosowanie i uznanie, że pozwany przyznał fakt daty doręczenia odpisu wniosku

o zawezwanie do próby ugodowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia art. 230 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. w zw. z art. 481 § 1

k.c. w zw. z art. 363 § 1 k.p.c. w zw. z art. 455 k.c. uzasadniony błędnym uznaniem,

że pozwany przyznał fakt doręczenia odpisu wniosku o zawezwanie do próby

ugodowej prowadzi do niedopuszczalnego zakwestionowania ustaleń faktycznych.

Zawarty w art. 3983

§ 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach

dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oznacza również

niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na te błędy postępowania,

które dotyczą bezdowodowego ustalenia przez sąd faktów stanowiących podstawę

faktyczną rozstrzygnięcia. Są to fakty powszechnie znane lub znane sądowi

urzędowo (art. 228 § 1 k.p.c., art. 231 § 1 k.p.c.), fakty przyznane w toku

postępowania, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229 k.p.c.),

domniemania faktyczne (art. 231 k.p.c.). Zasada ta dotyczy także faktów, których

przyznanie sąd dorozumiewa na podstawie wyników całej rozprawy (art. 230

k.p.c.).

U podstaw zarzutów prawa materialnego oraz przedstawionych zagadnień

prawnych legło odmienne, niż wyrażone przez Sąd Apelacyjny, stanowisko

skarżącego w kwestii możliwości zastosowania w drodze analogii art. 678 k.c. i art.

679 k.c. w zw. z art. 694 k.c. w wypadku wygaśnięcia, na podstawie art. 47 ust. 2

u.g.n., trwałego zarządu nieruchomością będącą przedmiotem umowy dzierżawy

zawartej na czas oznaczony.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 u.g.n. właściwy organ, na wniosek jednostki

organizacyjnej sprawującej trwały zarząd, wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego

6

zarządu. Wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem

umów najmu, dzierżawy lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość, w stosunku do której wygasł trwały zarząd,

była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona (art. 46 ust. 3 u.g.n.). Skutkiem

wydania decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu jest wygaśnięcie z mocy prawa,

po upływie okresu wypowiedzenia, praw dzierżawcy do dzierżawionej

nieruchomości. Złożenie wniosku o wygaszenie trwałego zarządu przez jednostkę

organizacyjną, która jako zarządca nieruchomości ją wydzierżawiła na czas

oznaczony, przed upływem terminu określonego w umowie, a w konsekwencji

wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu, wpływa wobec tego bezpośrednio

na prawa i obowiązki dzierżawców lub najemców. Przepisy ustawy o gospodarce

nieruchomościami nie regulują dalszych kwestii związanych ze skutkami prawnymi

wypowiedzenia takich umów w wypadku wygaśnięcia trwałego zarządu. Przyjęta

przez ustawodawcę w art. 46 ust. 3 u.g.n. konstrukcja, łącząca wygaśnięcie umowy

z upływem terminu wypowiedzenia, a nie wydaniem decyzji, wiąże zatem skutki

przedwczesnego zakończenia umowy z rozwiązaniami przewidzianymi przepisami

prawa cywilnego dla tego rodzaju umów. Zarówno umowy najmu, jak i dzierżawy

zawarte na czas oznaczony mogą być wypowiedziane przez obie strony

w wypadkach określonych w umowie - art. 673 § 3 k.c. w zw. z art. 694 k.c. Przepis

art. 46 ust. 3 u.g.n. stanowi zatem lex specialis, bowiem wprowadza możliwość

wygaśnięcia umowy wskutek wypowiedzenia, niezależnego od warunków

przewidzianych umową stron. Dzierżawca pozostaje zatem w gorszej pozycji, niż

wydzierżawiający, skoro właściwie wykonując zobowiązanie, może utracić prawo

dzierżawy przed terminem określonym w umowie. Konsekwencją wypowiedzenia

dokonanego wskutek wygaśnięcia trwałego zarządu jest obowiązek

wcześniejszego zwrotu przedmiotu dzierżawy. Skoro zwrot ten nie następuje

wskutek przyczyn leżących po stronie dzierżawcy, określonych w umowie

i dzierżawcy znanych, to nie ma przyczyn, by stosować wyłącznie art. 676 k.c.

regulujący zasady rozliczeń ulepszeń po zakończeniu umowy. Jeżeli umowa

dzierżawy nie określa zasad rozliczeń pomiędzy dzierżawcą, a jednostką

organizacyjną w wypadku wygaśnięcia trwałego zarządu, stosować należy także te

przepisy, które regulują zbliżoną sytuację wypowiedzenia umowy dzierżawy,

7

którego skutkiem jest obowiązek wcześniejszego zwrotu jej przedmiotu, niż

określony w umowie, a zatem art. 679 § 1 k.c. w zw. z art. 694 k.c. Wprawdzie

istotnie art. 679 k.c. w zw. z art. 694 k.c. ma zastosowanie w wypadku zbycia

rzeczy wydzierżawionej w czasie trwania umowy dzierżawy, a zatem w wypadku

przeniesienia własności przedmiotu dzierżawy w ramach stosunków

cywilnoprawnych, ale przepis ten należy stosować w drodze analogii do stanu

faktycznego odmiennego o tyle, że nie zachodzi zbycie przedmiotu dzierżawy,

natomiast tożsamy jest skutek wypowiedzenia umowy przez nabywcę dokonanego

w konsekwencji zbycia i wypowiedzenia umowy wskutek wygaśnięcia trwałego

zarządu. W obu wypadkach dzierżawca jest zobowiązany do zwrotu przedmiotu

dzierżawy, z przyczyn od niego niezależnych, przed terminem określonym

w umowie. Dzierżawcy, w wypadku wypowiedzenia przed terminem umowy

dzierżawy zawartej na czas oznaczony wobec wygaśnięcia trwałego zarządu na

podstawie art. 46 ust. 3 u.g.n., służy zatem roszczenie o naprawienie szkody

poniesionej wskutek wykonania obowiązku wcześniejszego zwrotu przedmiotu

dzierżawy. Zakres naprawienia szkody określa art. 361 § 1 i 2 k.c., a zatem

obejmuje zarówno damnum emergens jak i lucrum cessans. Wskazać nadto

należy, że do dzierżawcy należy wykazanie przesłanek odpowiedzialności

odszkodowawczej, które podlegają badaniu na tle konkretnych okoliczności

faktycznych i odrębnie w każdej sprawie. Stąd też nie każdy wcześniejszy zwrot

przedmiotu dzierżawy z przyczyny wskazanej wyżej będzie automatycznie

zdarzeniem wywołującym szkodę.

Zważywszy na ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, którym Sąd

Najwyższy jest związany, nie ma podstaw, by zakwestionować ocenę prawną

dokonaną przez Sąd Apelacyjny. Wbrew twierdzeniu skarżącego wykładnia woli

stron umowy dzierżawy zawartej pomiędzy stronami została dokonana, zgodnie

z regułami zawartymi w art. 65 k.c., na podstawie tekstu dokumentu,

z uwzględnieniem całego kontekstu oraz związków treściowych występujących

między poszczególnymi postanowieniami. Zawarcie w umowie odesłania do

przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może oznaczać, że strony

przewidziały i zaakceptowały możliwość wcześniejszego wygaśnięcia umowy

z przyczyn innych, niż określone enumeratywnie w umowie. Wskazuje na to

8

przede wszystkim przyjęcie przez dzierżawcę obowiązku ponoszenia wszelkich

nakładów i ulepszeń, które byłoby niezrozumiałe w wypadku możliwości

wygaśnięcia umowy w każdej chwili, natomiast jest logiczne w sytuacji jego

pewności co do trwałości stosunku prawnego nawiązanego z podmiotem

publicznym.

Odnosząc się do kwestii przesłanek odpowiedzialności pozwanego wskazać

należy, że sąd powszechny jest związany treścią decyzji administracyjnej i jej

podstawy materialnej. Zbędne były zatem rozważania Sądu drugiej instancji

dotyczące oceny przesłanki zbędności przedmiotowej nieruchomości dla

wydzierżawiającego w kontekście prawidłowości złożenia wniosku o wygaszenie

trwałego zarządu. Słusznie natomiast wskazał ten Sąd na fakt zawarcia umowy

i złożenie wniosku niespełna dwa lata później oraz na fakt czynienia wstępnych

działań już dwa i pół miesiąca po zawarciu umowy, o czym świadczy opinia radcy

prawnego. Skoro w tak krótkim czasie po zawarciu umowy wydzierżawiający już

rozważał złożenie wniosku, a zatem uznawał nieruchomość za zbędną, to

świadomie doprowadził do zawarcia umowy i jej wykonywania przez dzierżawcę,

a w konsekwencji powstania szkody. Takie działanie słusznie zostało

zakwalifikowane jako oczywiście nielojalne i noszące cechę zawinionego. Wbrew

twierdzeniu skarżącego działaniem powodującym odpowiedzialność pozwanego nie

jest samo złożenie przez jednostkę organizacyjną wniosku o wygaszenie trwałego

zarządu, bowiem jest to uprawnienie ustawowe, a zaistnienie jego przesłanek

podlega ocenie w postępowaniu administracyjnym. Działaniem podlegającym

ocenie w kontekście odpowiedzialności kontraktowej jest działanie pozwanego jako

wydzierżawiającego w świetle postanowień umownych oraz przesłanek

określonych w art. 679 § 1 w zw. z art. 694 k.c. Uprawnieniem ustawowym było

zatem złożenie wniosku o wygaszenie zarządu, natomiast ocenie podlega, czy

w konsekwencji wcześniejszego wypowiedzenia umowy dzierżawy, będącego

skutkiem wygaszenia zarządu, dzierżawca poniósł szkodę pozostającą w związku

przyczynowym z wypowiedzeniem umowy przed terminem w niej określonym.

Z tych przyczyn nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 673 § 1 k.c. w zw. z art. 694

k.c. w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 47 ust. 1 i 2 w zw. z art. 46 ust. 3 u.g.n. w zw.

9

z art. 354 k.c. w zw. z art. 471 k.c., art. 471 k.c. w zw. z art. 361 § 1 i 2 k.c. oraz art.

471 k.c. i art. 472 k.c. i art. 56 k.c. w zw. z art.678 k.c. i 679 k.c. w zw. z art. 694 k.c.

Zarzuty naruszenia art. 362 k.c. w zw. z art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 471 k.c.

oraz art. 471 k.c. w zw. z art. 362 k.c. poprzez ich niezastosowanie nie zostały

przez skarżącego uzasadnione, a nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie

przyczyn naruszenia tych przepisów, skoro pozwany ich nie wskazuje. Skoro,

w przekonaniu skarżącego, ustalony stan faktyczny dawał podstawy do

zastosowania przez sąd drugiej instancji art. 362 k.c., jego obowiązkiem było

wykazanie błędu subsumcji. Samo wskazanie, że drugi z zarzutów dotyczy

uznania, że powód nie przyczynił się do powstania szkody, w tym w szczególności

w postaci utraconych korzyści nie wypełnia tego obowiązku. Skarżący nie

przytoczył na poparcie tego twierdzenia żadnych okoliczności zawartych

w ustalonym stanie faktycznym, które mogłyby doprowadzić do zakwestionowania

prawidłowości subsumcji dokonanej przez Sąd Apelacyjny.

Brak jest podstaw, by podzielić argumentację przedstawioną w uzasadnieniu

zarzutu naruszenia art. 481§ 1 k.c. w zw. z art. 363 § 1 i 2 k.c. Ma rację skarżący

o tyle, o ile wskazuje, że w wypadku naprawienia szkody w pieniądzu zasadą jest

ustalenie wysokości odszkodowania według cen z daty jego ustalenia,

a w konsekwencji zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia

następującego po dniu ustalenia odszkodowania. Jednakże reguła przewidziana

w art. 363 § 2 k.c. nie wyłącza możliwości ustalenia, w konkretnym wypadku,

odszkodowania według cen z innej wcześniejszej daty, gdy wyraża ono szkodę

powoda z tej daty. Jeżeli nadto okaże się w toku postępowania, że dochodzona

kwota odszkodowania należała się powodowi już w tej dacie i świadczenie

odszkodowawcze powinno być wówczas spełnione, dopuszczalne jest zasądzenie

odsetek ustawowych od tego dnia. Wobec ustalenia, że pozwany pozostawał

w opóźnieniu spełnienia świadczenia odszkodowawczego obliczonego według cen

z 2008 r. od 18 czerwca 2009 r. rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego zapadło bez

naruszenia przepisów wskazanych przez skarżącego.

Z uwagi na powyższe skarga kasacyjna w części dotyczącej punktu

trzeciego zaskarżonego wyroku podlegała oddaleniu na podstawie art. 39814

k.p.c.,

wobec czego o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.

10

108 § 1 k.p.c. i art. 98 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 i § 13 pkt 4 ust. 2 w zw. z § 5

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze

zm.).

Pozwany zaskarżył także punkt pierwszy wyroku Sądu Apelacyjnego którym,

w wyniku zażalenia, rozstrzygnięto o kosztach postępowania przed Sądem

pierwszej instancji. W świetle art. 3981

§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje

od postanowienia sądu drugiej instancji rozstrzygającego, w postępowaniu

zażaleniowym, o kosztach postępowania za pierwszą instancję, a zatem skarga

kasacyjna pozwanego w tej części podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986

§ 3

k.p.c.

db