Załącznik VII

CZĘŚĆ 1

Czynności

1. Jeśli nie wskazano inaczej, w każdym z poniższych punktów czynność obejmuje czyszczenie wyposażenia, lecz nie obejmuje czyszczenia produktów.

2. Nakładanie spoiwa

Każda czynność, w toku której spoiwo nakłada się na powierzchnię, z wyjątkiem nakładania spoiwa i laminowania związanego z działalnością drukarską.

3. Czynność powlekania

Każda czynność, w toku której następuje jednorazowe lub wielokrotne nałożenie ciągłej warstwy powłoki na:

a) jakikolwiek z następujących pojazdów:

(i) nowe samochody, określone w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (

26

) jako pojazdy kategorii M1, a także kategorii N1, w takim stopniu, w jakim są pokrywane przy użyciu tego samego urządzenia co pojazdy kategorii M1;

(ii) kabiny samochodów ciężarowych, przeznaczone na pomieszczenie kierowcy oraz wszelkie inne pomieszczenia zintegrowane przeznaczone na wyposażenie techniczne w pojazdach kategorii N2 i N3 w dyrektywie 2007/46/WE;

(iii) samochody dostawcze i samochody ciężarowe określone w dyrektywie 2007/46/WE jako pojazdy kategorii N1, N2 i N3, lecz z wyłączeniem kabin samochodów ciężarowych;

(iv) autobusy, określone w dyrektywie 2007/46/WE jako pojazdy kategorii M2 i M3;

(v) przyczepy, określone w dyrektywie 2007/46/WE w kategoriach O1, O2, O3 i O4;

b) powierzchnie metalowe i z tworzyw sztucznych, w tym powierzchnie samolotów, statków, pociągów itp.;

c) powierzchnie drewniane;

d) tkaniny, włókna, powierzchnie foliowe i papierowe;

e) skórę.

Czynność powlekania nie obejmuje operacji powlekania podłoża metalem technikami natrysku elektroforetycznego i chemicznego. Jeżeli czynność powlekania obejmuje etap, w toku którego dowolną techniką drukuje się ten sam przedmiot, ową czynność nadruku traktuje się jako część czynności powlekania. Jednakże czynności drukarskie dokonywane jako czynności odrębne nie są włączone, lecz mogą być objęte zakresem rozdziału V niniejszej dyrektywy, jeśli czynność drukarska podlega jej zakresowi.

4. Powlekanie zwojów

Każda czynność, w której w zwojach: stal, stal nierdzewna, stal powlekana, stopy miedzi lub taśmę aluminiową powleka się w procesie ciągłym powłoką foliową lub laminowaną.

5. Czyszczenie na sucho

Każda czynność przemysłowa lub handlowa, stosująca lotne związki organiczne w urządzeniu do czyszczenia odzieży, mebli i podobnych dóbr konsumpcyjnych, z wyjątkiem ręcznego usuwania brudu i plam w przemyśle tekstylnym i odzieżowym.

6. Produkcja obuwia

Każda czynność, w której wytwarza się kompletne obuwie lub jego części.

7. Produkcja mieszanin powlekających, lakierów, farb drukarskich i klejów

Wytwarzanie powyższych produktów końcowych, a także produktów pośrednich wytwarzanych w tym samym miejscu, drogą mieszania pigmentów, żywic i materiałów adhezyjnych z rozpuszczalnikiem organicznym lub z innym nośnikiem, w tym dyspersja i dyspersja wstępna, regulacja lepkości i zabarwienia oraz operacje napełniania pojemników produktem końcowym.

8. Wytwarzanie produktów farmaceutycznych

Synteza chemiczna, fermentacja, ekstrakcja, formowanie i wykańczanie artykułów farmaceutycznych oraz jeśli dokonywane w tym samym miejscu, wytwarzanie produktów pośrednich.

9. Drukarstwo

Każda czynność reprodukowania tekstu lub obrazów, w której, z zastosowaniem nośnika obrazu, przenosi się farbę drukarską na powierzchnie dowolnego rodzaju. Obejmuje ona również związane z tym techniki lakierowania, powlekania i laminowania. Jednakże rozdziałowi V podlegają tylko następujące procesy składowe:

a) fleksografia – rodzaj czynności drukarskiej stosującej nośnik obrazu z gumy lub z elastycznych fotopolimerów, na których powierzchnie drukujące znajdują się powyżej powierzchni niedrukujących, z zastosowaniem ciekłych farb drukarskich schnących poprzez odparowanie;

b) gorący offset rolowy – rolowa czynność drukarska stosująca nośnik obrazu, na którym powierzchnie drukujące i niedrukujące znajdują się w tej samej płaszczyźnie, przy czym materiał, na który nanosi się druk, jest podawany do maszyny z roli, w odróżnieniu od odrębnych arkuszy. Powierzchnia niedrukująca jest tak przygotowana, aby przyjmować wodę, a tym samym odrzucić farbę drukarską. Powierzchnia drukująca jest tak przygotowana, aby przyjmować i przenosić tusz na powierzchnię, która ma być zadrukowana. Odparowanie następuje w piecu, w którym gorące powietrze jest używane do podgrzewania nadrukowanego materiału;

c) laminowanie związane z czynnością drukarską – sklejanie razem dwóch lub większej liczby elastycznych materiałów w celu utworzenia laminatu;

d) rotograwiura publikacyjna – czynność drukarska stosująca rotograwiurę do drukowania na papierze, np. czasopism, broszur, katalogów lub podobnych produktów z zastosowaniem farb drukarskich na bazie toluenu;

e) rotograwiura – czynność drukarska stosująca cylindryczny nośnik obrazu, na którym powierzchnie drukujące znajdują się poniżej powierzchni niedrukujących, z zastosowaniem ciekłych farb drukarskich schnących poprzez odparowanie. Wgłębienia są wypełnione farbą drukarską, zaś jej nadmiar jest zbierany z powierzchni niedrukujących, zanim powierzchnia, która ma być zadrukowana, zetknie się z walcem i zbierze farbę z wgłębień;

f) sitodruk rotacyjny – rolowa czynność drukarska, w której farba drukarska jest nakładana na powierzchnię przeznaczoną do zadrukowania sposobem przetłaczania przez porowaty nośnik obrazu, w którym powierzchnie drukujące są otwarte, zaś powierzchnie niedrukujące są zaślepione przy użyciu ciekłej farby drukarskiej, która schnie tylko poprzez odparowanie. Materiał, na który nanosi się druk, jest podawany do maszyny z roli, w odróżnieniu od odrębnych arkuszy;

g) lakierowanie – czynność, za pomocą której nakłada się lakier lub spoiwo na materiał elastyczny do celów dalszego uszczelnienia materiału stanowiącego opakowanie.

10. Przeróbka gumy

Każda czynność polegająca na sporządzaniu mieszanek, mieszaniu, mieleniu, kalandrowaniu, wytłaczaniu i wulkanizacji gumy naturalnej lub sztucznej oraz obejmująca inne operacje pomocnicze przekształcania gumy naturalnej lub sztucznej w produkt gotowy.

11. Czyszczenie powierzchni

Każda czynność, z wyjątkiem czyszczenia na sucho, polegająca na stosowaniu rozpuszczalników organicznych w celu usunięcia zanieczyszczeń z powierzchni materiału, łącznie z odtłuszczaniem. Czynność czyszczenia, na którą składa się więcej niż jedna operacja, przed jakimkolwiek innym rodzajem działalności lub po nim, jest traktowana jako jedna czynność czyszczenia powierzchni. Czynność ta nie dotyczy czyszczenia wyposażenia, lecz czyszczenia powierzchni produktów.

12. Wytłaczanie oleju roślinnego lub tłuszczu zwierzęcego oraz rafinowanie oleju roślinnego

Są to rodzaje działalności polegającej na wytłaczaniu oleju roślinnego z nasion oraz innych surowców roślinnych, przetwarzaniu suchych pozostałości w celu wytworzenia pasz zwierzęcych, oczyszczeniu tłuszczów i olejów roślinnych otrzymanych z nasion, substancji roślinnych lub surowców zwierzęcych.

13. Powtórna obróbka wykańczająca pojazdów

Każda przemysłowa lub handlowa czynność powlekania oraz związane z tym czynności odtłuszczania, w tym:

a) pierwotne powlekanie pojazdów drogowych określonych w dyrektywie 2007/46/WE lub ich części materiałami typu wykończeniowego, wykonywane na zewnątrz oryginalnej linii produkcyjnej;

b) powlekanie przyczep (w tym naczep) (kategoria O w dyrektywie 2007/46/WE).

14. Powlekanie drutu nawojowego

Każda czynność powlekania przewodników metalicznych stosowanych do nawijania cewek w transformatorach i silnikach itp.

15. Impregnowanie drewna

Każda czynność polegająca na wprowadzaniu środka konserwującego do drewna.

16. Laminowanie drewna i tworzyw sztucznych

Każda czynność polegająca na sklejaniu drewna lub tworzywa sztucznego w celu wyprodukowania laminatów.

CZĘŚĆ 2

Wartości progowe i dopuszczalne wielkości emisji

Dopuszczalne wielkości emisji w gazach odlotowych oblicza się w temperaturze 273,15 K i pod ciśnieniem 101,3 kPa.

Czynność

(próg zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok)

Wartości progowe

(próg zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok)

Dopuszczalne wielkości emisji w gazach odlotowych (mg C/Nm3)

Dopuszczalne wielkości emisji ulotnych (procent wkładu rozpuszczalnika)

Całkowita dopuszczalna wielkość emisji

Przepisy szczególne

Nowe instalacje

Istniejące instalacje

Nowe instalacje

Istniejące instalacje

1

Gorący offset rolowy

(> 15)

15—25

> 25

100

20

30 (1)

30 (1)

(1) Pozostałości rozpuszczalnika w wykończonym produkcie nie traktuje się jako emisji ulotnych.

2

Rotograwiura publikacyjna

(> 25)

75

10

15

3

Inne maszyny rotograwiurowe, fleksograficzne, sitodruku rotacyjnego, laminujące lub lakiernicze (> 15) sitodruku rotacyjnego na tkaninie i/lub tekturze (> 30)

15—25

> 25

> 30 (1)

100

100

100

25

20

20

(1) Próg dla drukowania techniką sitodruku rotacyjnego na tkaninach i kartonie.

4

Czyszczenie powierzchni z zastosowaniem związków wyszczególnionych w art. 59 ust. 5

(> 1)

1—5

> 5

20 (1)

20 (1)

15

10

(1) Wielkość dopuszczalna dotyczy masy związków w mg/Nm3, zaś nie dotyczy węgla całkowitego.

5

Inne rodzaje czyszczenia powierzchni

(> 2)

2—10

> 10

75 (1)

75 (1)

20 (1)

15 (1)

(1) Instalacje, w przypadku których wykaże się właściwemu organowi, że przeciętna zawartość rozpuszczalnika organicznego całego zużytego materiału czyszczącego nie przekracza (wagowo) 30 %, są wyłączone spod stosowania tych wartości.

6

Pokrywanie pojazdów (< 15) i powtórna obróbka wykańczająca pojazdów

> 0,5

50 (1)

25

(1) Należy wykazać zgodność z częścią 8 pkt 2 w oparciu o 15-minutowe pomiary średnie.

7

Powlekanie zwojów

(> 25)

50 (1)

5

10

(1) W przypadku instalacji, które stosują techniki pozwalające na wtórne wykorzystanie odzyskanych rozpuszczalników, dopuszczalna wielkość emisji wynosi 150.

8

Inne powlekanie, w tym powlekanie metalu, tworzyw sztucznych, tkanin (5) włókien, folii i papieru

(> 5)

5—15

> 15

100 (1) (4)

50/75 (2) (3) (4)

25 (4)

20 (4)

(1) Dopuszczalną wielkość emisji stosuje się do nakładania powłok i procesów suszenia prowadzonych w warunkach ograniczonych.

(2) Pierwszą dopuszczalną wielkość emisji stosuje się do procesów suszenia, drugą – do procesów nakładania powłok.

(3) W przypadku instalacji do powlekania tkanin, które stosują techniki pozwalające na wtórne wykorzystanie odzyskanych rozpuszczalników, dopuszczalna wielkość emisji stosowana do procesów nakładania powłok i suszenia razem wziętych wynosi 150.

(4) Czynności powlekania, które nie mogą być przeprowadzane w warunkach ograniczonych (takie jak budowa okrętów, malowanie samolotów) mogą zostać wyłączone spod tych wartości, zgodnie z art. 59 ust. 3.

(5) Sitodruk rotacyjny na tkaninach mieści się w czynności nr 3.

9

Powlekanie drutu nawojowego

(> 5)

10 g/kg (1)

5 g/kg (2)

(1) Stosuje się do instalacji, w których przeciętna średnica drutu wynosi ≤ 0,1 mm.

(2) Stosuje się do wszystkich pozostałych instalacji.

10

Powlekanie powierzchni drewnianych

(> 15)

15—25

> 25

100 (1)

50/75 (2)

25

20

(1) Dopuszczalną wielkość emisji stosuje się do nakładania powłok i procesów suszenia prowadzonych w warunkach ograniczonych.

(2) Pierwszą wartość stosuje się do procesów suszenia, drugą – do procesów nakładania powłok.

11

Czyszczenie na sucho

20 g/kg (1) (2)

(1) Wyrażone w masie rozpuszczalnika emitowanego na kilogram czystego i suchego produktu.

(2) Do tej działalności nie stosuje się dopuszczalnej wielkości emisji z części 4 pkt 2.

12

Impregnowanie drewna

(> 25)

100 (1)

45

11 kg/m3

(1) Dopuszczalnej wielkości emisji nie stosuje się do impregnowania kreozotem.

13

Powlekanie skóry

(> 10)

10—25

> 25

> 10 (1)

85 g/m2

75 g/m2

150 g/m2

Dopuszczalne wielkości emisji są wyrażone w gramach wyemitowanego rozpuszczalnika na m2 wytworzonego produktu.

(1) W przypadku powlekania skóry w meblarstwie i poszczególnych towarach skórzanych, których używa się jako dóbr konsumpcyjnych o niewielkich rozmiarach, jak torby, paski, portfele itp.

14

Produkcja obuwia

(> 5)

25 g na parę

Całkowita dopuszczalna wielkość emisji jest wyrażona w gramach wyemitowanego rozpuszczalnika na parę kompletnego wyprodukowanego obuwia.

15

Laminowanie drewna i tworzyw sztucznych

(> 5)

30 g/m2

16

Nakładanie spoiwa

(> 5)

5—15

> 15

50 (1)

50 (1)

25

20

(1) Jeżeli stosuje się techniki, które pozwalają na wtórne wykorzystanie odzyskanego rozpuszczalnika, dopuszczalna wielkość emisji w gazach odlotowych wynosi 150.

17

Wytwarzanie mieszanin powlekających, lakierów, farb drukarskich i klejów

(> 100)

100–1 000

> 1 000

150

150

5

3

5 % wkładu rozpuszczalnika

3 % wkładu rozpuszczalnika

Dopuszczalna wielkość emisji ulotnej nie obejmuje rozpuszczalnika sprzedanego jako część mieszaniny powlekającej w szczelnym pojemniku.

18

Przeróbka gumy

(> 15)

20 (1)

25 (2)

25 % wkładu rozpuszczalnika

(1) Jeżeli stosuje się techniki, które pozwalają na wtórne wykorzystanie odzyskanego rozpuszczalnika, dopuszczalna wielkość emisji w gazach odlotowych wynosi 150.

(2) Dopuszczalna wielkość emisji ulotnej nie obejmuje rozpuszczalnika sprzedanego jako część produktów lub mieszanin w szczelnym pojemniku.

19

Wytłaczanie oleju roślinnego lub tłuszczu zwierzęcego oraz rafinowanie oleju roślinnego

(> 10)

Tłuszcz zwierzęcy: 1,5 kg/tonę

Rycynus: 3 kg/tonę

Nasiona rzepaku: 1 kg/tonę

Nasiona słonecznika: 1 kg/tonę

Soja: (zwykła miazga): 0,8 kg/tonę

Soja: (białe łuski): 1,2 kg/tonę

Inne nasiona i inna substancja roślinna: 3 kg/tonę (1) 1,5 kg/tonę (2) 4 kg/tonę (3)

(1) Całkowite dopuszczalne wielkości emisji dla instalacji przetwarzających poszczególne partie nasion i innej substancji roślinnej powinny zostać określone przez właściwy organ dla poszczególnych przypadków, z zastosowaniem najlepszych dostępnych technik.

(2) Stosuje się do procesów frakcjonowania, z wyłączeniem procesu odgumowania (usuwania gum z olejów).

(3) Stosuje się do odgumowania.

20

Wytwarzanie produktów farmaceutycznych

(> 50)

20 (1)

5 (2)

15 (2)

5 % wkładu rozpuszczalnika

15 % wkładu rozpuszczalnika

(1) Jeżeli stosuje się techniki pozwalające na wtórne wykorzystanie odzyskanego rozpuszczalnika, dopuszczalna wielkość emisji w gazach odlotowych wynosi 150.

(2) Dopuszczalna wielkość emisji ulotnej nie obejmuje rozpuszczalnika sprzedanego jako część produktów lub mieszanin w szczelnym pojemniku.

CZĘŚĆ 3

Dopuszczalne wielkości emisji dla instalacji przemysłu lakiernictwa pojazdów

1. Całkowite dopuszczalne wielkości emisji wyraża się w gramach wyemitowanego rozpuszczalnika organicznego w stosunku do pola powierzchni produktu wyrażonego w metrach kwadratowych oraz w kilogramach wyemitowanego rozpuszczalnika organicznego w stosunku do nadwozia samochodu.

2. Pole powierzchni każdego produktu w tabeli w pkt 3 określa się jako pole powierzchni wyliczone z całkowitej powierzchni powleczonej elektroforetycznie i pole powierzchni wszelkich innych części, które mogą być dodane w kolejnych fazach procesu powlekania, a które są pokryte takimi samymi powłokami, jak zastosowane do danego produktu, lub pole powierzchni całkowitej produktu powleczonego w instalacji.

Pole powierzchni powleczonej elektroforetycznie oblicza się według następującego wzoru:

Metodę tę stosuje się również do innych części powlekanych, wykonanych z arkuszy metalu.

W celu obliczenia pola powierzchni pozostałych, dodanych części lub całkowitego pola powierzchni pokrytego w instalacji stosuje się komputerowe wspomaganie projektowania CAD lub inne równoważne metody.

3. Podane w poniższej tabeli całkowite dopuszczalne wielkości emisji dotyczą wszystkich etapów procesu prowadzonego w tej samej instalacji, od powlekania elektroforetycznego lub wszelkiego innego rodzaju procesu powlekania, aż do końcowego woskowania i polerowania wierzchniej powłoki włącznie, jak również rozpuszczalnika zużytego w czasie czyszczenia wyposażenia produkcyjnego, w tym komór natryskowych oraz innego wyposażenia stałego podczas okresów produkcji lub poza nimi.

Czynność

(próg zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok)

Próg produkcyjny

(dotyczy rocznej produkcji pokrytego produktu)

Całkowita dopuszczalna wielkość emisji

Nowe instalacje

Istniejące instalacje

Pokrywanie nowych samochodów (> 15)

> 5 000

45 g/m2 lub 1,3 kg/nadwozie + 33 g/m2

60 g/m2 lub 1,9 kg/nadwozie + 41 g/m2

≤ 5 000 konstrukcji skorupowej > 3 500 konstrukcji podwozia

90 g/m2 lub 1,5 kg/nadwozie + 70 g/m2

90 g/m2 lub 1,5 kg/nadwozie + 70 g/m2

Całkowita dopuszczalna wielkość emisji (g/m2)

Pokrywanie nowych kabin samochodów ciężarowych (> 15)

≤ 5 000

65

85

> 5 000

55

75

Pokrywanie nowych samochodów ciężarowych i dostawczych (> 15)

≤ 2 500

90

120

> 2 500

70

90

Pokrywanie nowych autobusów (> 15)

≤ 2 000

210

290

> 2 000

150

225

4. Instalacje do powlekania pojazdów eksploatowane poniżej progów zużycia rozpuszczalnika podanych w tabeli w pkt 3 spełniają wymagania dla sektora powtórnej obróbki wykańczającej pojazdów określone w części 2.

CZĘŚĆ 4

Dopuszczalne wielkości emisji związane z lotnymi związkami organicznymi posiadającymi określone oznaczenia ryzyka

1. W przypadku emisji lotnych związków organicznych określonych w art. 58, gdzie masowe natężenie przepływu sumy związków powodujących oznakowanie, o którym mowa w tym artykule, jest większe lub równe 10 g/h, musi być przestrzegana dopuszczalna wielkość emisji 2 mg/Nm3. Dopuszczalna wielkość emisji dotyczy sumy mas poszczególnych związków.

2. W przypadku emisji chlorowcowanych lotnych związków organicznych, którym zostały przypisane lub które powinny posiadać zwroty określające zagrożenie H341 lub H351, gdzie masowe natężenie przepływu sumy związków powodujących nadanie zwrotu określającego zagrożenie H341 lub H351 jest większe lub równe 100 g/h, musi być przestrzegana dopuszczalna wielkość emisji 20 mg/Nm3. Dopuszczalna wielkość emisji dotyczy sumy mas poszczególnych związków.

CZĘŚĆ 5

Plan redukcji emisji

1. Operator może korzystać z jakiegokolwiek planu redukcji emisji opracowanego specjalnie dla eksploatowanej przez niego instalacji.

2. W przypadku stosowania powłok, lakierów, klejów lub farb drukarskich może zostać zastosowany następujący plan. W przypadkach, w których poniższa metoda okaże się nieodpowiednia, właściwy organ może pozwolić operatorowi na zastosowanie jakiegokolwiek alternatywnego planu, prowadzącego do osiągnięcia redukcji emisji równoważnego do tego, które zostałoby osiągnięte przy zastosowaniu dopuszczalnych wielkości emisji z części 2 i 3. Projekt tego planu uwzględnia następujące fakty:

a) w przypadkach gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się w fazie opracowania, operatorowi jest przyznawane przedłużenie czasu na wykonanie jego planów redukcji emisji;

b) punkt odniesienia do redukcji emisji powinien w możliwie najwyższym stopniu odpowiadać emisjom, które nastąpiłyby wówczas, gdyby nie podjęto żadnych działań zmierzających do redukcji.

3. Poniższy plan stosuje się w przypadku instalacji, dla których można założyć niezmienną, stałą zawartość produktu:

a) Roczną emisję odniesienia oblicza się w następujący sposób:

(i) Ustala się całkowitą masę materiałów stałych w ilości zużywanej w ciągu roku powłoki lub farby drukarskiej, lakieru lub kleju. Materiały stałe są to wszystkie materiały w powłokach, farbach drukarskich, lakierach lub klejach, które stają się stałe po wyparowaniu wody lub lotnych związków organicznych.

(ii) Roczne emisje odniesienia są obliczane poprzez pomnożenie masy ustalonej w ppkt (i) przez właściwy współczynnik wyszczególniony w poniższej tabeli. Właściwy organ może dostosować te współczynniki dla indywidualnych instalacji w celu odzwierciedlenia udokumentowanej, zwiększonej wydajności zużycia materiałów stałych.

Czynność

Mnożnik zastosowania w przypadku lit. a) ppkt (ii)

Druk rotograwiurowy; druk fleksograficzny; laminowania jako część działalności drukarskiej; lakiernictwo jako część działalności drukarskiej; powlekanie drewna; powlekanie tekstyliów, tkaniny, folii lub papieru; nakładanie spoiwa

4

Powlekanie zwojów, powtórna obróbka wykańczająca pojazdów

3

Powłoki w kontakcie z żywnością, powlekanie do celów lotnictwa

2,33

Inne rodzaje powlekania i sitodruk rotacyjny

1,5

b) Emisja docelowa jest równa rocznej emisji odniesienia pomnożonej przez procent równy:

(i) (dopuszczalnej wielkości emisji ulotnych + 15) w przypadku instalacji mieszczących się w pozycji 6 i w dolnym paśmie progowym pozycji 8 i 10 części 2;

(ii) (dopuszczalnej wielkości emisji ulotnych + 5) w przypadku wszystkich pozostałych instalacji.

c) Zgodność jest osiągnięta, jeżeli faktyczna emisja rozpuszczalnika wyznaczona z planu zagospodarowania rozpuszczalników jest mniejsza lub równa emisji docelowej.

CZĘŚĆ 6

Monitorowanie emisji

1. Przewody, do których podłączone są urządzenia służące redukcji emisji i które w końcowym punkcie zrzutu emitują więcej niż przeciętnie 10 kg/godz. całkowitego węgla organicznego, są monitorowane w sposób ciągły w celu weryfikacji zgodności.

2. W pozostałych przypadkach państwa członkowskie zapewniają prowadzenie pomiarów ciągłych lub okresowych. W przypadku pomiarów okresowych są zdejmowane co najmniej trzy wartości pomiarowe podczas każdej czynności pomiarowej.

3. Pomiary nie są wymagane w przypadku gdy urządzenia służące redukcji emisji typu „końca rury” nie musi spełniać wymogów niniejszej dyrektywy.

CZĘŚĆ 7

Plan zagospodarowania rozpuszczalników

1. Zasady

Plan zagospodarowania rozpuszczalników stosuje się w celu:

a) weryfikacji zgodności, jak określono w art. 62;

b) identyfikacji przyszłych opcji redukcji;

c) umożliwienia dostarczenia społeczeństwu informacji o zużyciu rozpuszczalników, emisji rozpuszczalników i zgodności z wymogami rozdziału V.

2. Definicje

Schemat przeprowadzenia bilansu masy określają następujące definicje:

Wkład rozpuszczalników organicznych (I):

I1

Ilość rozpuszczalników organicznych lub ich ilość w mieszaninach zakupionych, używanych jako wkład do procesu w ramach czasowych, dla których oblicza się bilans masy.

I2

Ilość rozpuszczalników organicznych lub ich ilość w mieszaninach odzyskanych lub ponownie użytych jako wkład rozpuszczalników do procesu. Ponownie wykorzystany rozpuszczalnik zalicza się każdorazowo po jego zużyciu do prowadzenia danej czynności.

Rozpuszczalniki organiczne na wyjściu (O):

O1

Emisje w gazach odlotowych.

O2

Rozpuszczalniki organiczne utracone w wodzie z uwzględnieniem oczyszczania ścieków przy obliczaniu O5.

O3

Ilość rozpuszczalników organicznych, która pozostaje jako zanieczyszczenie lub pozostałość w produktach na wyjściu z procesu.

O4

Niewychwycone emisje rozpuszczalników organicznych do powietrza. Mieści się tu ogólna wentylacja pomieszczeń, z których powietrze zostaje uwolnione do środowiska zewnętrznego przez okna, drzwi, otwory wentylacyjne i podobne otwory.

O5

Rozpuszczalniki organiczne lub związki organiczne utracone w wyniku reakcji chemicznych i fizycznych (w tym te, które zniszczono przez spalenie lub innymi sposobami oczyszczania gazów odlotowych lub ścieków, albo wychwycono, jeżeli nie zostały uwzględnione w obliczeniach O6, O7 lub O8).

O6

Rozpuszczalniki organiczne zawarte w zgromadzonych odpadach.

O7

Rozpuszczalniki organiczne lub rozpuszczalniki organiczne zawarte w mieszaninach, które są sprzedane lub które są przeznaczone do sprzedaży jako produkt mający wartość handlową.

O8

Rozpuszczalniki organiczne zawarte w mieszaninach odzyskanych w celu ich wtórnego wykorzystania, lecz nie jako wkład do procesu, jeżeli nie zostały uwzględnione w obliczeniu O7.

O9

Rozpuszczalniki organiczne uwolnione w inny sposób.

3. Stosowanie planu zagospodarowania rozpuszczalników do weryfikacji zgodności.

Sposób stosowania planu zagospodarowania rozpuszczalników zależy od szczególnego wymogu, który ma podlegać weryfikacji, jak następuje:

a) weryfikacja zgodności z planem redukcji emisji określonym w części 5 przy całkowitej dopuszczalnej wartości emisji wyrażonej w emisji rozpuszczalnika na jednostkę produktu, lub w inny sposób określony w częściach 2 i 3;

(i) w przypadku wszystkich czynności stosujących plan redukcji emisji określony w części 5 plan zagospodarowania rozpuszczalników jest sporządzany corocznie w celu określenia zużycia (C). Zużycie oblicza się według następującego równania:

C = I1 – O8

W celu uzyskania rocznej emisji odniesienia i emisji docelowej wykonuje się także równoległe obliczenie, aby ustalić materiały stałe zużyte do powlekania.

(ii) w celu dokonania oceny zgodności z całkowitą dopuszczalną wartością emisji wyrażonej w emisji rozpuszczalnika na jednostkę produktu lub w inny sposób określony w częściach 2 i 3, plan zagospodarowania rozpuszczalników jest sporządzany corocznie w celu ustalenia emisji (E). Emisje oblicza się według następującego równania:

E = F + O1

gdzie F jest emisją ulotną określoną w lit. b) ppkt (i). Liczbę określającą wielkość emisji dzieli się następnie przez odnośny parametr produktu.

(iii) w celu oceny zgodności z wymogami art. 59 ust. 6 lit. b) ppkt (ii) plan zagospodarowania rozpuszczalników jest opracowywany corocznie w celu ustalenia całkowitych emisji z wszystkich rozważanych czynności, a następnie liczbę tę porównuje się z całkowitymi emisjami, które nastąpiłyby wówczas, gdyby wymogi części 2, 3 i 5 zostały spełnione oddzielnie dla każdej czynności.

b) Ustalenie emisji ulotnych w celu porównania ich z dopuszczalnymi wartościami emisji ulotnych z części 2:

(i) Emisję ulotną oblicza się według jednego z następujących równań:

F = I1 – O1 – O5 – O6 – O7 – O8

lub

F = O2 + O3 + O4 + O9

F ustala się bądź sposobem bezpośredniego pomiaru tych wielkości bądź równoważną metodą lub obliczeniem, na przykład z zastosowaniem wydajności wychwytu emisji z procesu.

Dopuszczalną wartość emisji ulotnej wyraża się jako część wkładu, który oblicza się według następującego równania:

I = I1 + I2

(ii) Emisje ulotne ustala się za pomocą krótkiej, lecz wszechstronnej serii pomiarów, która nie musi być przeprowadzana ponownie do czasu zmiany wyposażenia.

CZĘŚĆ 8

Ocena zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji w gazach odlotowych

1. W przypadku pomiarów ciągłych dopuszczalne wielkości emisji są traktowane jako zgodne, jeżeli:

a) żadna ze średnich arytmetycznych ze wszystkich ważnych odczytów zdjętych podczas dowolnego okresu 24 godzin eksploatacji instalacji lub wykonywania działalności z wyjątkiem operacji rozruchu i wyłączenia oraz konserwacji wyposażenia nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji;

b) żadna ze średnich jednogodzinnych nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji o więcej niż współczynnik 1,5.

2. W przypadku pomiarów okresowych dopuszczalne wielkości emisji są traktowane jako zgodne, jeżeli w jednej czynności monitorowania:

a) średnia ze wszystkich odczytów nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji;

b) żadna ze średnich jednogodzinnych nie przekracza dopuszczalnej wielkości emisji o więcej niż współczynnik 1,5.

3. Zgodność z przepisami części 4 jest weryfikowana na podstawie sumy stężeń masowych indywidualnych lotnych związków organicznych. W pozostałych przypadkach zgodność jest weryfikowana na podstawie całkowitej masy wyemitowanego węgla organicznego, o ile część 2 nie stanowi inaczej.

4. W przypadkach technicznie uzasadnionych można dodawać pewne objętości gazu do gazów odlotowych do celów chłodzenia lub rozcieńczania, lecz nie uwzględnia się ich przy oznaczaniu stężeń masowych substancji zanieczyszczającej w gazach odlotowych.