Artykuł 19

1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu ustanowienia krajowych koordynatorów ds. zwalczania handlu ludźmi lub równoważnych mechanizmów oraz zapewnienia im odpowiednich zasobów niezbędnych do tego, aby skutecznie wypełniali swoje funkcje. Krajowi koordynatorzy ds. zwalczania handlu ludźmi lub równoważne mechanizmy współpracują z odpowiednimi organami i agencjami na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, szczególnie z organami ścigania, z mechanizmami ukierunkowanej pomocy i odpowiednimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego działającymi w tym obszarze.

2. Zadania krajowych koordynatorów ds. zwalczania handlu ludźmi lub równoważnych mechanizmów obejmują przeprowadzanie oceny tendencji dotyczących handlu ludźmi, dokonywanie pomiarów rezultatów działań służących zwalczaniu tego procederu, w tym gromadzenie danych statystycznych w ścisłej współpracy z odpowiednimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego działającymi w tym obszarze oraz sprawozdawczość.

Zadania krajowych koordynatorów ds. zwalczania handlu ludźmi lub równoważnych mechanizmów mogą również obejmować:

a) ustanawianie planów reagowania kryzysowego w celu zapobiegania wystąpieniu zagrożenia handlem ludźmi w przypadku poważnych sytuacji kryzysowych;

b) promowanie, koordynowanie i, w stosownych przypadkach, finansowanie programów zwalczania handlu ludźmi.

3. Państwa członkowskie mogą również ustanowić niezależne organy, których rolą może być monitorowanie wdrażania i wpływu działań służących zwalczaniu handlu ludźmi, składanie sprawozdań w sprawach wymagających szczególnej uwagi właściwych organów krajowych oraz przeprowadzanie ocen podstawowych przyczyn i tendencji dotyczących handlu ludźmi. W przypadku ustanowienia takiego niezależnego organu państwa członkowskie mogą powierzyć mu jedno lub więcej zadań, o których mowa w ust. 2.