Załącznik IV

ROZDZIAŁ I

WYMOGI DOTYCZĄCE ZAKŁADÓW PRZETWÓRCZYCH ORAZ OKREŚLONYCH INNYCH ZAKŁADÓW I PRZEDSIĘBIORSTW

Sekcja 1

Warunki ogólne

1. W odniesieniu do przetwarzania metodą sterylizacji ciśnieniowej lub metodami, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, zakłady przetwórcze winny spełniać następujące wymogi:

a) Zakłady przetwórcze nie mogą znajdować się w tych samych miejscach, co rzeźnie lub inne przedsiębiorstwa zatwierdzone lub zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 852/2004 lub rozporządzeniem (WE) nr 853/2004, chyba że zagrożenie dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, wynikające z przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pochodzących z tych rzeźni lub innych przedsiębiorstw, zostanie ograniczone dzięki przestrzeganiu co najmniej niżej wymienionych warunków:

(i) zakład przetwórczy musi być fizycznie oddzielony od rzeźni lub innego przedsiębiorstwa, w razie potrzeby poprzez umiejscowienie zakładu przetwórczego w budynku całkowicie oddzielnym od rzeźni lub innego przedsiębiorstwa;

(ii) w zakładzie przetwórczym konieczna jest instalacja i stosowanie:

— systemu przenośników, niemożliwego do ominięcia, łączącego zakład przetwórczy z rzeźnią lub innym przedsiębiorstwem,

— wejść, zatok odbioru, wyposażenia i wyjść oddzielnych dla zakładu przetwórczego i dla rzeźni lub przedsiębiorstwa;

(iii) należy podjąć środki zapobiegające rozprzestrzenianiu się zagrożenia poprzez czynności pracowników zatrudnionych w zakładzie przetwórczym oraz w rzeźni lub innym przedsiębiorstwie;

(iv) do zakładu przetwórczego nie mogą mieć dostępu osoby nieupoważnione ani zwierzęta.

W drodze odstępstwa od ppkt (i)-(iv), w przypadku zakładów przetwórczych przetwarzających materiał kategorii 3, właściwy organ może zezwolić na warunki inne niż zawarte w wymienionych podpunktach celem ograniczenia zagrożenia dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, włącznie z zagrożeniem powstałym w wyniku przetwarzania materiału kategorii 3 pochodzącego z zewnętrznych przedsiębiorstw zatwierdzonych lub zarejestrowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 852/2004 lub rozporządzeniem (WE) nr 853/2004.

Państwa członkowskie, których właściwe organy skorzystają z tego odstępstwa, informują o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o którym mowa w art. 52 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

b) Zakład przetwórczy musi mieć odpowiednio wydzielone sektory czysty i brudny. W sektorze brudnym musi znajdować się zadaszone miejsce do przyjmowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego; jego konstrukcja musi zapewniać łatwe czyszczenie i dezynfekowanie. Podłogi muszą być położone w taki sposób, aby ułatwiały odprowadzanie cieczy;

c) Zakład przetwórczy musi być odpowiednio wyposażony m.in. w toalety, przebieralnie i umywalnie dla personelu;

d) Zakład przetwórczy musi posiadać zdolność do produkcji gorącej wody i pary wystarczającą do celów przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego;

e) Sektor brudny musi, we właściwych przypadkach, zawierać urządzenia do rozdrabniania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz urządzenia do ładowania rozdrobnionych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego do jednostki przetwarzania;

f) W przypadku gdy wymagana jest obróbka cieplna, wszystkie instalacje muszą być wyposażone w:

(i) urządzenia pomiarowe do monitorowania temperatury w czasie, a także – o ile ma to zastosowanie przy danej metodzie przetwarzania – do monitorowania ciśnienia w punktach krytycznych;

(ii) urządzenia do ciągłego zapisu wyników powyższych pomiarów w taki sposób, aby były one dostępne do celów nadzoru i kontroli urzędowych

(iii) odpowiedni system zabezpieczający przed niedostatecznym ogrzewaniem;

g) W celu zapobieżenia powtórnemu zanieczyszczeniu produktów pochodnych przez wprowadzenie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego istnieć musi wyraźny podział między częścią zakładu, gdzie wyładowywany jest materiał przywożony do przetwarzania, a częściami przeznaczonymi do przetwarzania produktu i przechowywania produktu przetworzonego.

2. Zakład przetwórczy musi posiadać urządzenia do czyszczenia i dezynfekcji kontenerów lub pojemników, w których produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego są przyjmowane, oraz środków transportu innych niż statki, w których są one przewożone.

3. Należy zapewnić odpowiednie urządzenia do dezynfekcji kół pojazdów oraz w razie potrzeby innych ich części przy wyjeździe z sektora brudnego zakładu przetwórczego.

4. Wszystkie zakłady przetwórcze muszą posiadać kanalizację spełniającą wymogi ustalone przez właściwe organy zgodnie z prawodawstwem UE.

5. Zakład przetwórczy musi posiadać własne laboratorium lub korzystać z usług laboratorium zewnętrznego. Laboratorium musi być odpowiednio wyposażone do celów przeprowadzania niezbędnych analiz i zostać zatwierdzone przez właściwy organ na podstawie oceny jego zdolności do przeprowadzania tych analiz, względnie być akredytowane zgodnie z uznanymi normami międzynarodowymi lub podlegać regularnym kontrolom przeprowadzanym przez właściwy organ w celu oceny jego zdolności do przeprowadzania tych analiz.

6. Jeżeli z oceny ryzyka wynika, że ilość przetwarzanych produktów wymaga regularnej lub stałej obecności przedstawicieli właściwego organu, zakład przetwórczy musi posiadać odpowiednio wyposażone, zamykane pomieszczenie do wyłącznego użytku służby inspekcyjnej.

Sekcja 2

Oczyszczanie ścieków

1. Zakłady przetwórcze przetwarzające materiał kategorii 1 i inne obiekty, gdzie usuwa się materiał szczególnego ryzyka, rzeźnie oraz zakłady przetwórcze przetwarzające materiał kategorii 2 zobowiązane są dokonywać procesu wstępnego oczyszczania w pierwszej fazie oczyszczania ścieków, celem zatrzymania i zebrania materiału pochodzenia zwierzęcego.

Wyposażenie stosowane do wstępnego oczyszczania składa się z syfonów kanalizacyjnych lub sit z otworami, gdzie wielkość porów filtrujących lub oczek nie przekracza 6 mm, umieszczonych na końcowym etapie procesu przetwórczego, lub z równoważnych systemów, zapewniających zatrzymanie stałych cząstek o rozmiarze przekraczającym 6 mm.

2. Ścieki z obiektów określonych w ust. 1 muszą zostać poddane wstępnemu oczyszczaniu zapewniającemu filtrację wszystkich ścieków przed ich odprowadzeniem z obiektów. Materiału stałego pochodzenia zwierzęcego nie wolno rozdrabniać, macerować ani poddawać żadnemu innemu przetwarzaniu ani działaniu nacisku celem ułatwienia ich przejścia przez wstępny proces przetwarzania.

3. Wszystkie materiały pochodzenia zwierzęcego zatrzymane podczas wstępnego oczyszczania w obiektach określonych w pkt 1 zbiera się i przewozi jako materiał kategorii 1 lub kategorii 2, w zależności od przypadku, oraz usuwa się je zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009.

4. Ścieki poddane wstępnemu oczyszczaniu w obiektach określonych w pkt 1 oraz ścieki z innych obiektów, w których dokonuje się przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub innych czynności na tych produktach, oczyszcza się zgodnie z prawodawstwem UE, bez ograniczeń przewidzianych niniejszym rozporządzeniem.

5. W uzupełnieniu wymogów ustanowionych w pkt 4 właściwy organ może zobowiązać podmioty prowadzące zakłady, aby ścieki pochodzące z sektora brudnego zakładów przetwórczych, a także z zakładów lub przedsiębiorstw prowadzących działania pośrednie na materiale kategorii 1 lub kategorii 2 lub przechowujących materiały kategorii 1 lub kategorii 2, były oczyszczane zgodnie z warunkami zapewniającymi ograniczenie zagrożeń ze strony czynników chorobotwórczych.

6. Nie naruszając przepisów zawartych w pkt 1–5 zabrania się usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym krwi i mleka, oraz produktów pochodnych wraz ze ściekami.

Niemniej jednak materiał kategorii 3 składający się z osadu z centryfug lub separatorów może być usuwany ze ściekami, o ile został poddany obróbce jedną z metod przewidzianych dla osadu z centryfug lub separatorów w załączniku X rozdział II sekcja 4 część III do niniejszego rozporządzenia.

Sekcja 3

Szczegółowe wymogi dotyczące przetwarzania materiałów kategorii 1 i 2

Rozmieszczenie pomieszczeń w zakładach przetwórczych przetwarzających materiał kategorii 1 i 2 musi zapewniać całkowite oddzielenie materiału kategorii 1 od materiału kategorii 2 od chwili odbioru surowca do chwili wysyłki otrzymanego z niego produktu pochodnego, chyba że mieszanina materiału kategorii 1 i materiału kategorii 2 jest przetwarzana jako materiał kategorii 1.

Sekcja 4

Szczegółowe wymogi dotyczące przetwarzania materiałów kategorii 3

W uzupełnieniu ogólnych warunków ustanowionych w sekcji 1 zastosowanie mają następujące wymogi:

1. Zakłady przetwórcze przetwarzające materiały kategorii 3 nie mogą znajdować się w tym samym miejscu, co zakłady przetwórcze przetwarzające materiały kategorii 1 lub 2, chyba że znajdują się one w całkowicie oddzielnych zabudowaniach.

2. Właściwy organ może jednak zezwolić na przetwarzanie materiału kategorii 3 w miejscu, w którym odbywa się przetwarzanie lub inne czynności na materiale kategorii 1 lub kategorii 2, o ile zapobiega się zanieczyszczeniu krzyżowemu poprzez:

a) odpowiednie rozmieszczenie pomieszczeń, w szczególności sposób odbioru, a także sposób dalszego obchodzenia się z surowcami;

b) odpowiednie rozmieszczenie i sposób eksploatacji urządzeń stosowanych do przetwarzania, w tym rozmieszczenie i eksploatację osobnych linii przetwarzania lub procedury czyszczenia, wykluczające rozprzestrzenianie się jakichkolwiek zagrożeń dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz

c) odpowiednie rozmieszczenie i sposób eksploatacji miejsc do tymczasowego przechowywania produktów gotowych.

3. W zakładach przetwórczych przetwarzających materiał kategorii 3 zapewnia się obecność instalacji służącej kontroli obecności ciał obcych, np. materiału opakowaniowego lub fragmentów metalowych, w produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktach pochodnych, o ile zakłady te przetwarzają materiały przeznaczone na pasze. Wspomniane ciała obce usuwa się przed przetwarzaniem lub w jego trakcie.

ROZDZIAŁ II

WYMOGI DOTYCZĄCE HIGIENY I PRZETWARZANIA

Sekcja 1

Ogólne wymogi w zakresie higieny

W uzupełnieniu ogólnych wymogów w zakresie higieny, przewidzianych w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, zakłady przetwórcze prowadzą udokumentowane programy zwalczania szkodników w ramach realizacji przepisów art. 25 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, dotyczących zabezpieczenia przed szkodnikami, takimi jak owady, gryzonie i ptaki.

Sekcja 2

Ogólne wymogi w zakresie przetwarzania

1. Do ciągłego monitorowania warunków przetwarzania należy używać dokładnie kalibrowanych mierników lub rejestratorów. Należy zachować dokumentację wskazującą datę ich kalibracji.

2. Materiał, który prawdopodobnie nie został poddany określonej obróbce cieplnej, np. materiał uwolniony podczas rozruchu lub wycieku z podgrzewaczy, musi zostać ponownie skierowany do obróbki cieplnej bądź zebrany i ponownie przetworzony lub usunięty zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009.

Sekcja 3

Metody przetwarzania materiału kategorii 1 i kategorii 2

O ile właściwy organ nie wymaga stosowania sterylizacji ciśnieniowej (metoda nr 1), materiał kategorii 1 i kategorii 2 przetwarza się zgodnie z metodami przetwarzania nr 2, 3, 4 lub 5, o których mowa w rozdziale III.

Sekcja 4

Przetwarzanie materiału kategorii 3

1. Dla każdej metody przetwarzania, określonej w rozdziale III, krytyczne punkty kontroli, określające zakres obróbki cieplnej stosowany w przetwarzaniu, uwzględniają następujące wskaźniki:

a) wielkość cząstek surowca;

b) temperaturę osiąganą w procesie obróbki cieplnej;

c) ciśnienie, jakiemu ewentualnie poddano surowiec;

d) czas trwania procesu obróbki cieplnej lub szybkość podawania surowca w systemie ciągłym. Do każdego stosowanego krytycznego punktu kontroli należy określić minimalne normy przetwarzania.

2. W przypadku chemicznych metod obróbki, dozwolonych przez właściwy organ jako metoda przetwarzania nr 7 zgodnie z rozdziałem III pkt G, krytyczne punkty kontroli określające zakres zastosowanej obróbki chemicznej obejmują uzyskany poziom wyregulowania odczynu pH.

3. Dla zapewnienia możliwości wykazania, że dla każdego krytycznego punktu kontroli stosowane są minimalne wartości przetwarzania, należy przechowywać dokumentację przez co najmniej dwa lata.

4. Materiał kategorii 3 przetwarza się zgodnie z którąkolwiek z metod przetwarzania nr 1–5 lub nr 7 bądź też, w przypadku materiału pochodzącego od zwierząt wodnych, którąkolwiek z metod przetwarzania nr 1–7, o których mowa w rozdziale III.

ROZDZIAŁ III

STANDARDOWE METODY PRZETWARZANIA

A. Metoda przetwarzania nr 1 (sterylizacja ciśnieniowa)

Rozdrabnianie

1. Jeżeli wielkość cząstek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do przetworzenia przekracza 50 mm, muszą one zostać rozdrobnione przy użyciu właściwych urządzeń, tak nastawionych, aby po rozdrobnieniu cząstki nie były większe niż 50 mm. Skuteczność urządzeń musi być sprawdzana codziennie, a ich stan odnotowany. Jeżeli kontrole wykażą istnienie cząstek większych niż 50 mm, przetwarzanie należy wstrzymać i dokonać naprawy przed jego wznowieniem.

Czas, temperatura i ciśnienie

2. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, w cząstkach o wielkości nieprzekraczającej 50 mm, muszą być podgrzewane do temperatury wnętrza powyżej 133 °C nieprzerwanie przez co najmniej 20 minut pod ciśnieniem (bezwzględnym) co najmniej 3 barów. Ciśnienie musi być wytworzone poprzez odprowadzenie całego powietrza z komory sterylizacyjnej i zastąpienie go parą wodną („nasycona para wodna”); obróbka cieplna może być stosowana jako proces samodzielny lub jako proces wstępny poprzedzający fazę sterylizacji lub proces końcowy występujący po niej.

3. Przetwarzanie może być prowadzone systemem wsadowym lub ciągłym.

B. Metoda przetwarzania nr 2

Rozdrabnianie

1. Jeżeli wielkość cząstek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do przetworzenia przekracza 150 mm, muszą one zostać rozdrobnione przy użyciu właściwych urządzeń, tak nastawionych, aby po rozdrobnieniu cząstki nie były większe niż 150 mm. Skuteczność urządzeń musi być sprawdzana codziennie, a ich stan odnotowany. Jeżeli kontrole wykażą istnienie cząstek większych niż 150 mm, przetwarzanie należy wstrzymać i dokonać naprawy przed jego wznowieniem.

Czas, temperatura i ciśnienie

2. Po rozdrobnieniu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego muszą być podgrzewane w sposób zapewniający osiągnięcie temperatury wnętrza przekraczającej 100 °C na czas co najmniej 125 minut, temperatury powyżej 110 °C na czas co najmniej 120 minut oraz temperatury powyżej 120 °C na czas najmniej 50 minut.

Wymienione temperatury wnętrza mogą być osiągane kolejno lub poprzez jednoczesne wystąpienie wymienionych okresów.

3. Przetwarzanie musi być prowadzone systemem wsadowym.

C. Metoda przetwarzania nr 3

Rozdrabnianie

1. Jeżeli wielkość cząstek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do przetworzenia przekracza 30 mm, muszą one zostać rozdrobnione przy użyciu właściwych urządzeń, tak nastawionych, aby po rozdrobnieniu cząstki nie były większe niż 30 mm. Skuteczność urządzeń musi być sprawdzana codziennie, a ich stan odnotowany. Jeżeli kontrole wykażą istnienie cząstek większych niż 30 mm, przetwarzanie należy wstrzymać i dokonać naprawy przed jego wznowieniem.

Czas, temperatura i ciśnienie

2. Po rozdrobnieniu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego muszą być podgrzewane w sposób zapewniający osiągnięcie temperatury wnętrza przekraczającej 100 °C na czas co najmniej 95 minut, temperatury powyżej 110 °C na czas co najmniej 55 minut oraz temperatury powyżej 120 °C na czas co najmniej 13 minut.

Wymienione temperatury wnętrza mogą być osiągane kolejno lub poprzez jednoczesne wystąpienie wymienionych okresów.

3. Przetwarzanie może być prowadzone systemem wsadowym lub ciągłym.

D. Metoda przetwarzania nr 4

Rozdrabnianie

1. Jeżeli wielkość cząstek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do przetworzenia przekracza 30 mm, muszą one zostać rozdrobnione przy użyciu właściwych urządzeń, tak nastawionych, aby po rozdrobnieniu cząstki nie były większe niż 30 mm. Skuteczność urządzeń musi być sprawdzana codziennie, a ich stan odnotowany. Jeżeli kontrole wykażą istnienie cząstek większych niż 30 mm, przetwarzanie należy wstrzymać i dokonać naprawy przed jego wznowieniem.

Czas, temperatura i ciśnienie

2. Po rozdrobnieniu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego muszą zostać umieszczone w naczyniu z dodatkiem tłuszczu, a następnie podgrzewane w sposób zapewniający osiągnięcie temperatury wnętrza przekraczającej 100 °C na czas co najmniej 16 minut, temperatury powyżej 110 °C na czas co najmniej 13 minut, temperatury powyżej 120 °C na czas co najmniej 8 minut oraz temperatury powyżej 130 °C na czas co najmniej 3 minut.

Wymienione temperatury wnętrza mogą być osiągane kolejno lub poprzez jednoczesne wystąpienie wymienionych okresów.

3. Przetwarzanie może być prowadzone systemem wsadowym lub ciągłym.

E. Metoda przetwarzania nr 5

Rozdrabnianie

1. Jeżeli wielkość cząstek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do przetworzenia przekracza 20 mm, muszą one zostać rozdrobnione przy użyciu właściwych urządzeń, tak nastawionych, aby po rozdrobnieniu cząstki nie były większe niż 20 mm. Skuteczność urządzeń musi być sprawdzana codziennie, a ich stan odnotowany. Jeżeli kontrole wykażą istnienie cząstek większych niż 20 mm, przetwarzanie należy wstrzymać i dokonać naprawy przed jego wznowieniem.

Czas, temperatura i ciśnienie

2. Po rozdrobnieniu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego muszą być podgrzewane do momentu koagulacji, a następnie wytłaczane w celu usunięcia tłuszczu i wody z materiału białkowego. Materiał białkowy należy następnie podgrzewać w sposób zapewniający osiągnięcie temperatury wnętrza przekraczającej 80 °C na czas co najmniej 120 minut i temperatury powyżej 100 °C na czas co najmniej 60 minut.

Wymienione temperatury wnętrza mogą być osiągane kolejno lub poprzez jednoczesne wystąpienie wymienionych okresów.

3. Przetwarzanie może być prowadzone systemem wsadowym lub ciągłym.

F. Metoda przetwarzania nr 6 (wyłącznie do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 3, pochodzących od zwierząt wodnych lub bezkręgowców wodnych)

Rozdrabnianie

1. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego muszą być rozdrobnione do wielkości cząstek nieprzekraczającej:

a) 50 mm w przypadku zastosowania obróbki cieplnej określonej w pkt 2 lit. a) lub

b) 30 mm w przypadku zastosowania obróbki cieplnej określonej w pkt 2 lit. b).

Następnie należy je zmieszać z kwasem mrówkowym w celu obniżenia odczynu pH do wartości nieprzekraczającej 4,0 i utrzymania go na tym poziomie. Mieszanina musi być przechowywana przez co najmniej 24 godziny, zanim poddana zostanie dalszej obróbce.

Czas, temperatura i ciśnienie

2. Po rozdrobnieniu mieszaninę należy podgrzewać:

a) do temperatury wnętrza wynoszącej co najmniej 90 °C przez co najmniej 60 minut lub

b) do temperatury wnętrza wynoszącej co najmniej 70 °C przez co najmniej 60 minut.

W przypadku stosowania systemu o ciągłym przepływie przemieszczanie się produktu w konwertorze cieplnym musi być kontrolowane za pomocą sterowania mechanicznego, ograniczającego przesunięcia produktu w sposób gwarantujący, że przy końcu obróbki cieplnej produkt przeszedł cykl obróbki wystarczający pod względem czasu i temperatury.

3. Przetwarzanie może być prowadzone systemem wsadowym lub ciągłym.

G. Metoda przetwarzania nr 7

1. Dowolna metoda przetwarzania dopuszczona przez właściwy organ, o ile podmiot wykazał właściwemu organowi, że zapewniono:

a) identyfikację istotnych zagrożeń w materiale wyjściowym z uwzględnieniem pochodzenia materiału oraz potencjalnych zagrożeń związanych ze statusem zdrowotnym zwierząt w danym państwie członkowskim bądź na obszarze lub w strefie, w których ma być stosowana dana metoda;

b) zdolność tej metody przetwarzania do ograniczenia wspomnianych zagrożeń do poziomu niestanowiącego znacznego ryzyka dla zdrowia publicznego ani dla zdrowia zwierząt;

c) codzienne pobieranie próbek produktu gotowego przez okres 30 dni produkcyjnych, zgodnie z następującymi normami mikrobiologicznymi:

(i) Próbki materiału pobrane bezpośrednio po obróbce cieplnej:

Clostridium perfringens nieobecne w 1 g produktów

(ii) Próbki materiału pobrane podczas przechowywania lub w momencie wycofywania z przechowywania:

Salmonella: nieobecna w 25 g: n=5, c=0, m=0, M=0

Enterobakterie: n=5, c=2; m=10; M=300 w 1 g

gdzie:

n

=

liczba badanych próbek;

m

=

wartość graniczna liczby bakterii; wynik jest uznawany za zadowalający, jeżeli liczba bakterii we wszystkich próbkach nie przekracza m;

M

=

maksymalna wartość dla liczby bakterii; wynik jest uznawany za niezadowalający, jeżeli liczba bakterii w jednej lub kilku próbkach równa się M lub więcej oraz

c

=

liczba próbek, w których liczba bakterii zawiera się między m i M; próbki są w dalszym ciągu uznawane za zadowalające, jeżeli liczba bakterii w pozostałych próbkach nie przekracza m.

2. Szczegółowe dane dotyczące krytycznych punktów kontroli, w których każdy zakład przetwórczy zadowalająco spełnia normy mikrobiologiczne, muszą być rejestrowane i przechowywane, tak aby umożliwić podmiotowi oraz właściwemu organowi monitorowanie działalności zakładu przetwórczego. Rejestrowane i monitorowane informacje muszą obejmować wielkość cząstek oraz, gdy jest to właściwe, temperaturę przemiany, czas bezwzględny, wykres ciśnienia, szybkość podawania surowca i stopień odzysku tłuszczu.

3. W drodze odstępstwa od pkt 1 właściwy organ może zezwolić na stosowanie metod przetwarzania zatwierdzonych przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z załącznikiem V rozdział III do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.

4. Właściwy organ zakazuje stosowania metod przetwarzania, o których mowa w pkt 1 i 3, bądź zawiesza ich stosowanie, jeśli otrzyma dowody, że jakiekolwiek okoliczności określone w pkt 1 lit. a) lub b) uległy istotnej zmianie.

5. Właściwy organ, na wniosek właściwego organu innego państwa członkowskiego, przekazuje mu dostępne informacje w zakresie pkt 1 i 2, dotyczące dopuszczonej metody przetwarzania.

ROZDZIAŁ IV

ALTERNATYWNE METODY PRZETWARZANIA

Sekcja 1

Przepisy ogólne

1. Materiały będące wynikiem przetwarzania materiałów kategorii 1 i 2, z wyjątkiem biodiesla wytwarzanego zgodnie z sekcją 2 część D niniejszego rozdziału, muszą być trwale oznakowane zgodnie z wymogami dotyczącymi znakowania niektórych produktów pochodnych, ustanowionymi w załączniku VIII rozdział V.

2. W przypadku gdy dana metoda alternatywna jest stosowana w danym państwie członkowskim po raz pierwszy, właściwy organ tego państwa członkowskiego udostępnia wyniki kontroli urzędowych właściwemu organowi innego państwa członkowskiego, na jego wniosek, w celu ułatwienia wdrożenia nowej metody alternatywnej.

Sekcja 2

Normy przetwarzania

A. Proces hydrolizy zasadowej

1. Materiał wyjściowy

W tym procesie można stosować produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego wszystkich kategorii.

2. Metoda przetwarzania

Hydrolizę zasadową przeprowadza się zgodnie z następującymi normami przetwarzania:

a) Należy stosować roztwór wodorotlenku sodu (NaOH) lub wodorotlenku potasu (KOH) (lub połączenie tych substancji) w takich ilościach, aby stanowiły przybliżony równoważnik molowy dla produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, które mają być poddane wytrawianiu, stosownie do ich wagi, typu i składu.

W przypadku wysokiej zawartości tłuszczu neutralizującego zasadę w produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego ilość dodanej zasady dostosowuje się dla osiągnięcia wspomnianego równoważnika molowego.

b) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego muszą być umieszczane w pojemnikach ze stali stopowej. Odmierzoną ilość zasady należy dodawać w postaci stałej lub w postaci roztworu zgodnie z lit. a).

c) Pojemnik musi być zamknięty, a mieszaninę produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i zasady należy podgrzewać do temperatury wnętrza co najmniej 150 °C pod ciśnieniem (bezwzględnym) co najmniej 4 barów przez okres co najmniej:

(i) trzech godzin bez przerwy;

(ii) sześciu godzin bez przerwy w przypadku obróbki produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 8 lit. a) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

Jednakże materiały pochodne uzyskane z materiałów kategorii 1 składających się ze zwierząt uśmierconych w ramach zwalczania TSE, będących przeżuwaczami niewymagającymi badania pod kątem TSE bądź przeżuwaczami przebadanymi z wynikiem negatywnym zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 999/2001, mogą być przetwarzane zgodnie z pkt 2 lit. c) ppkt (i) niniejszej sekcji: lub

(iii) jednej godziny bez przerwy w przypadku produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego składających się z ryb lub materiałów drobiowych.

d) Proces musi być przeprowadzany systemem wsadowym, a materiał w zbiorniku należy stale mieszać dla ułatwienia procesu wytrawiania do momentu rozpuszczenia tkanek oraz zmiękczenia kości i zębów oraz

(e) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy poddawać obróbce w taki sposób, aby wymagania dotyczące czasu, temperatury i ciśnienia były spełnione jednocześnie.

B. Proces hydrolizy wysokociśnieniowej w wysokiej temperaturze

1. Materiał wyjściowy

W tym procesie można stosować produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 i kategorii 3.

2. Metoda przetwarzania

Hydrolizę wysokociśnieniową w wysokiej temperaturze przeprowadza się zgodnie z następującymi normami przetwarzania:

a) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy podgrzać do temperatury wnętrza wynoszącej przynajmniej 180 °C przez co najmniej 40 minut bez przerwy pod ciśnieniem (bezwzględnym) przynajmniej 12 barów, wytworzonym przez pośredni dopływ pary do reaktora biolitycznego;

b) Przetwarzanie należy przeprowadzać systemem wsadowym, a materiał w zbiorniku należy nieprzerwanie mieszać oraz

c) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy poddawać obróbce w taki sposób, aby wymagania dotyczące czasu, temperatury i ciśnienia były spełnione jednocześnie.

C. Proces produkcji biogazu za pomocą hydrolizy wysokociśnieniowej

1. Materiał wyjściowy

W tym procesie można stosować produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego wszystkich kategorii.

2. Metoda przetwarzania

Proces produkcji biogazu za pomocą hydrolizy wysokociśnieniowej przeprowadza się zgodnie z następującymi normami przetwarzania:

a) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy uprzednio poddać przetwarzaniu metodą nr 1 (sterylizacji ciśnieniowej) opisaną w rozdziale III w zatwierdzonym zakładzie przetwórczym;

b) Po przeprowadzeniu procesu, o którym mowa w lit. a), odtłuszczone materiały należy poddać temperaturze przynajmniej 220 °C przez co najmniej 20 minut pod ciśnieniem (bezwzględnym) przynajmniej 25 barów; podgrzewanie należy przeprowadzać w dwóch etapach: najpierw przez bezpośredni wtrysk pary wodnej, a następnie pośrednio we współosiowym wymienniku ciepła;

c) Przetwarzanie należy przeprowadzać systemem wsadowym lub ciągłym, a materiał należy nieprzerwanie mieszać;

d) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy poddawać obróbce w taki sposób, aby wymagania dotyczące czasu, temperatury i ciśnienia były spełnione jednocześnie;

e) Otrzymany materiał należy następnie zmieszać z wodą i fermentować w warunkach beztlenowych (przekształcanie w biogaz) w reaktorze biogazowym;

f) W przypadku materiału wyjściowego kategorii 1 cały proces musi odbywać się w jednym miejscu, w systemie zamkniętym, a biogaz uzyskany w wyniku procesu należy poddać niezwłocznemu spaleniu w tym samym zakładzie w temperaturze co najmniej 900 °C, a następnie gwałtownie schłodzić („gaszenie”).

D. Proces produkcji biodiesla

1. Materiał wyjściowy

W tym procesie można stosować frakcję tłuszczową uzyskaną z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wszystkich kategorii.

2. Metoda przetwarzania

Produkcję biodiesla przeprowadza się zgodnie z następującymi normami przetwarzania:

a) O ile nie stosuje się oleju z ryb ani tłuszczu wytopionego, wytworzonych zgodnie z załącznikiem III sekcja odpowiednio VIII lub XII do rozporządzenia (WE) nr 853/2004, frakcję tłuszczową uzyskaną z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego należy najpierw poddać przetwarzaniu:

(i) w przypadku materiałów kategorii 1 lub 2 – metodą przetwarzania nr 1 (sterylizacji ciśnieniowej) opisaną w rozdziale III oraz

(ii) w przypadku materiałów kategorii 3 – dowolną spośród metod przetwarzania nr 1–5 lub nr 7, bądź też, w przypadku materiału uzyskanego z ryb – dowolną spośród metod przetwarzania nr 1–7, o których mowa w rozdziale III;

b) Przetworzony tłuszcz należy następnie dalej przetwarzać z wykorzystaniem jednej z następujących metod:

(i) proces, w którym przetworzony tłuszcz należy oddzielić od białka, a w przypadku tłuszczu pochodzącego od przeżuwaczy należy usunąć nierozpuszczalne zanieczyszczenia przekraczające 0,15 % wagowo, natomiast przetworzony tłuszcz należy następnie poddać estryfikacji i transestryfikacji.

Estryfikacja nie jest jednak wymagana w przypadku przetworzonego tłuszczu pochodzącego z materiału kategorii 3. Dla procesu estryfikacji pH należy obniżyć do poziomu poniżej 1 przez dodanie kwasu siarkowego (H2SO4) lub kwasu o równoważnych właściwościach, a mieszaninę podgrzewać do temperatury 72 °C przez okres co najmniej dwóch godzin, podczas których musi ona być intensywnie mieszana.

Transestryfikację należy przeprowadzać poprzez podwyższenie pH do około 14 przy pomocy wodorotlenku potasu lub zasady o równoważnych właściwościach w temperaturze od 35 °C do 50 °C przez przynajmniej 15 minut. Transestryfikację przeprowadza się dwukrotnie na warunkach opisanych w niniejszym podpunkcie z zastosowaniem nowego roztworu zasadowego. Następnie należy przeprowadzić rafinację produktów wraz z destylacją próżniową w temperaturze 150 °C, prowadzącą do powstania biodiesla;

(ii) proces wykorzystujący równoważne parametry, dopuszczony przez właściwy organ.

E. Proces gazyfikacji Brookesa

1. Materiał wyjściowy

W tym procesie można stosować produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 i kategorii 3.

2. Metoda przetwarzania

Gazyfikację Brookesa przeprowadza się zgodnie z następującymi normami przetwarzania:

a) Komorę dopalania należy podgrzać za pomocą gazu ziemnego;

b) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy umieścić we wstępnej komorze zgazowania i zamknąć drzwi. Komora wstępna musi być pozbawiona palników i ogrzewana za pomocą ciepła prowadzonego z komory dopalania, która musi znajdować się pod komorą wstępną. W celu zwiększenia skuteczności procesu powietrze należy przepuszczać do komory wstępnej wyłącznie przez trzy zawory wlotowe zamontowane na głównych drzwiach;

c) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy zgazować do formy złożonych węglowodorów, a powstałe gazy powinny przedostawać się z komory wstępnej przez wąski otwór na szczycie tylnej ściany do stref mieszających i rozdrabniających, w których powinny zostać rozbite na pierwiastki składowe. Na koniec gazy powinny przejść do komory dopalania, gdzie powinny zostać spalone w płomieniu palnika gazu ziemnego w obecności nadmiaru powietrza.

d) Każda jednostka przeprowadzająca proces musi być wyposażona w dwa palniki i dwa dodatkowe wentylatory dla zapewnienia rezerwy na wypadek uszkodzenia palnika lub wentylatora. Komora wtórna musi być zaprojektowana w sposób zapewniający minimalny czas przebywania cząstek w temperaturze co najmniej 950 °C wynoszący 2 sekundy, jeżeli spełnione są wszystkie warunki spalania;

e) Po opuszczeniu komory wtórnej gazy spalinowe powinny przechodzić przez tłumik barometryczny, znajdujący się u podstawy komina, który je schładza i rozpuszcza w powietrzu, utrzymując stałe ciśnienie w komorze pierwszej i wtórnej;

f) Proces musi odbywać się w 24-godzinnym cyklu, który obejmuje wprowadzanie, przetwarzanie, schładzanie i usuwanie popiołu. Na zakończenie cyklu pozostały popiół należy usunąć ze wstępnej komory zgazowania przy zastosowaniu systemu ekstrakcji próżniowej do zamkniętych worków, które następnie plombuje się przed transportem;

g) Gazyfikacja materiałów innych niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nie jest dozwolona.

F. Proces spalania tłuszczu zwierzęcego w kotle cieplnym

1. Materiał wyjściowy

W tym procesie można stosować frakcję tłuszczową uzyskaną z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wszystkich kategorii.

2. Metoda przetwarzania

Spalanie tłuszczu zwierzęcego w kotle cieplnym przeprowadza się zgodnie z następującymi normami przetwarzania:

a) O ile nie stosuje się oleju z ryb ani tłuszczu wytopionego, wytworzonych zgodnie z załącznikiem III sekcja, odpowiednio, VIII lub XII do rozporządzenia (WE) nr 853/2004, frakcję tłuszczową uzyskaną z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego należy najpierw poddać przetwarzaniu:

(i) w przypadku frakcji tłuszczowej z materiałów kategorii 1 i 2, przewidzianej do spalania w innym zakładzie,

— w przypadku frakcji tłuszczowej uzyskanej z przetwarzania przeżuwaczy, które poddano badaniu zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 z wynikiem negatywnym, a także z przetwarzania zwierząt innych niż przeżuwacze wymagające badania pod kątem TSE – dowolną spośród metod przetwarzania nr 1–5, opisanych w rozdziale III niniejszego załącznika;

— w przypadku frakcji tłuszczowej z przetwarzania innych przeżuwaczy – metodą przetwarzania nr 1, opisaną w rozdziale III oraz

(ii) w przypadku materiałów kategorii 1 i 2 przewidzianych do spalania w tym samym zakładzie oraz materiału kategorii 3 – dowolną spośród metod przetwarzania nr 1–5 lub nr 7; w przypadku materiałów pozyskanych z ryb – dowolną z metod przetwarzania nr 1–7, opisanych w rozdziale III;

b) Frakcję tłuszczową należy oddzielić od białka, a w przypadku tłuszczu pochodzącego od przeżuwaczy, przewidzianego do spalenia w innym zakładzie, usunąć nierozpuszczalne zanieczyszczenia przekraczające 0,15 % wagowo;

c) W następstwie procesu, o którym mowa w lit. a) i b), tłuszcz musi być:

(i) odparowywany w kotle parowym i spalany w temperaturze co najmniej 1 100 °C przez co najmniej 0,2 sekundy lub

(ii) przetwarzany przy zastosowaniu równorzędnych parametrów procesu dopuszczonych przez właściwy organ.

d) Spalanie materiału pochodzenia zwierzęcego innego niż tłuszcz zwierzęcy jest niedozwolone.

e) Spalanie tłuszczu pochodzącego z materiałów kategorii 1 i 2 musi się odbywać w tym samym zakładzie, w którym tłuszcz jest wytapiany w celu wykorzystania energii wytworzonej w procesie wytapiania. Jednakże właściwy organ może zezwolić na przemieszczenie wspomnianego tłuszczu do innych zakładów w celu spalenia, pod warunkiem że:

(i) zakład przeznaczenia posiada zezwolenie na spalanie;

(ii) przetwarzanie żywności lub paszy w zatwierdzonym zakładzie na tym samym terenie odbywa się z zachowaniem ścisłego oddzielenia;

f) Spalanie musi odbywać się zgodnie z prawodawstwem UE dotyczącym ochrony środowiska, w szczególności z uwzględnieniem ustalonych w tym prawodawstwie norm dotyczących najlepszych dostępnych technologii ograniczania i monitorowania emisji.

G. Proces termomechanicznej produkcji biopaliwa

1. Materiał wyjściowy

W tym procesie można wykorzystywać obornik, treść przewodu pokarmowego oraz materiał kategorii 3.

2. Metoda przetwarzania

Termomechaniczną produkcję biopaliwa przeprowadza się zgodnie z następującymi normami przetwarzania:

a) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy umieścić w konwertorze, a następnie poddawać działaniu temperatury 80 °C przez okres ośmiu godzin. W tym czasie materiał należy ciągle rozdrabniać przy użyciu właściwych urządzeń do mechanicznego ścierania.

b) Następnie materiał należy poddawać działaniu temperatury 100 °C przez co najmniej dwie godziny.

c) Wielkość cząstek powstałego w ten sposób materiału nie może przekraczać 20 mm;

d) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należy poddawać obróbce w taki sposób, aby wymagania dotyczące czasu, temperatury i ciśnienia, opisane w lit. a) i b), były spełnione jednocześnie;

e) Podczas obróbki cieplnej materiału parującą wodę należy stale odprowadzać z przestrzeni powyżej biopaliwa i przeprowadzać przez kondensator ze stali nierdzewnej. Kondensat należy przetrzymywać w temperaturze co najmniej 70 °C przez co najmniej 1 godzinę, zanim zostanie uwolniony jako ścieki;

f) Po przeprowadzeniu obróbki cieplnej materiału uzyskane w ten sposób biopaliwo należy uwolnić z konwertora i automatycznie przetransportować w całkowicie zakrytym i zablokowanym przenośniku do spalenia lub współspalenia jako odpady w tym samym zakładzie;

g) Proces musi być prowadzony systemem wsadowym.

Sekcja 3

Usuwanie i stosowanie produktów pochodnych

1. Produkty pochodne uzyskane z przetwarzania:

a) materiału kategorii 1 należy:

(i) usuwać zgodnie z art. 12 lit. a) lub b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

(ii) usuwać poprzez grzebanie na zatwierdzonym składowisku odpadów;

(iii) przekształcić w biogaz, pod warunkiem że pozostałości fermentacyjne zostaną usunięte zgodnie z ppkt (i) lub (ii) lub

(iv) poddawać dalszemu przetwarzaniu na pochodne tłuszczów do zastosowań innych niż pasze.

b) materiału kategorii 2 lub kategorii 3 należy:

(i) usuwać zgodnie z pkt 1 lit. a) ppkt (i) lub (ii) po uprzednim przetworzeniu w sposób określony w art. 12 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub bez takiego przetworzenia;

(ii) poddawać dalszemu przetwarzaniu na pochodne tłuszczów do zastosowań innych niż pasze;

(iii) wykorzystać jako nawóz organiczny lub polepszacz gleby lub

(iv) kompostować lub przekształcać w biogaz.

2. Materiały uzyskane w drodze przetwarzania poprzez:

a) proces hydrolizy zasadowej opisany w sekcji 2 pkt A – mogą być przekształcane w wytwórni biogazu, a następnie poddawane niezwłocznemu spaleniu w temperaturze co najmniej 900 °C i gwałtownemu schłodzeniu („gaszenie”); w przypadkach gdy jako materiał wyjściowy stosowano materiał, o którym mowa w art. 8 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, przekształcenie w biogaz odbywa się w tym samym miejscu, co przetwarzanie, w systemie zamkniętym;

b) proces produkcji biodiesla – mogą być:

(i) w przypadku biodiesla i pozostałości po destylacji biodiesla – stosowane jako paliwo bez ograniczeń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu (punkt końcowy);

(ii) w przypadku siarczanu potasu – stosowane do produkcji produktów pochodnych przeznaczonych do stosowania w glebie;

(iii) w przypadku gliceryny:

— uzyskanej z materiału kategorii 1 lub kategorii 2, przetworzonego zgodnie z metodą przetwarzania nr 1 opisaną w rozdziale III – przekształcone w biogaz,

— uzyskanej z materiału kategorii 3 – stosowane jako pasza.

3. Wszelkie odpady powstałe wskutek przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zgodnie z niniejszą sekcją, jak osad, zawartość filtrów, popiół i pozostałości fermentacyjne, należy usuwać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009 oraz z niniejszym rozporządzeniem.