Załącznik VI

ROZDZIAŁ I

SZCZEGÓŁOWE ZASADY DOTYCZĄCE PRÓBEK DO CELÓW BADAWCZYCH I INNYCH

Sekcja 1

Próbki badawcze i diagnostyczne

1. Operatorzy dopilnowują, aby wysyłkom próbek badawczych i diagnostycznych towarzyszył dokument handlowy, który musi:

a) zawierać opis materiału oraz określenie gatunku zwierzęcia, z którego materiał pochodzi;

b) określać kategorię materiału;

c) określać ilość materiału;

d) określać miejsce pochodzenia oraz miejsce wysyłki materiału;

e) określać nazwisko (nazwę) i adres wysyłającego;

f) określać nazwisko (nazwę) i adres adresata lub użytkownika.

2. Użytkownicy mający kontakt z próbkami badawczymi i diagnostycznymi podejmują wszelkie niezbędne środki dla uniknięcia rozprzestrzenienia chorób przenoszonych na ludzi lub zwierzęta przy obchodzeniu się z powierzonymi im materiałami, w szczególności poprzez stosowanie dobrych praktyk laboratoryjnych.

3. Próbki badawcze i diagnostyczne nie mogą następnie być stosowane do żadnych celów innych niż wymienione w załączniku I pkt 38.

4. Próbki badawcze i diagnostyczne oraz wszelkie produkty uzyskane ze stosowania tych próbek – o ile nie są przechowywane do celów referencyjnych – należy usuwać:

a) jako odpady w drodze spalania lub współspalania;

b) w przypadku produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, o których mowa w art. 8 lit. a) ppkt (iv) oraz lit. c) i d), a także w art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, będących częścią kultur komórkowych, zestawów laboratoryjnych lub próbek laboratoryjnych – w drodze obróbki w warunkach co najmniej równoważnych zwalidowanej metodzie dla autoklawów parowych (1), a następnie usuwać jako odpady lub ścieki zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa UE;

c) w drodze sterylizacji ciśnieniowej, a następnie usuwać lub stosować zgodnie z art. 12, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

5. Użytkownicy dokonujący czynności na próbkach badawczych i diagnostycznych prowadzą rejestr przesyłek tych próbek.

Rejestr ten zawiera informacje, o których mowa w pkt 1, oraz datę i metodę usunięcia próbek i wszelkich produktów pochodnych.

6. W drodze odstępstwa od art. 1, 4 i 5 właściwy organ może zezwolić, aby próbki badawcze i diagnostyczne stosowane do celów edukacyjnych podlegały czynnościom lub usuwaniu w innych warunkach, zapewniających wyeliminowanie niedopuszczalnego zagrożenia dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt.

Sekcja 2

Próbki handlowe i przedmioty wystawowe

1. Transport, wykorzystywanie i usuwanie próbek handlowych i przedmiotów wystawowych może odbywać się tylko w sposób zgodny z Sekcją 1 pkt 1–4 i 6.

2. Po zakończeniu danych badań lub analiz próbki handlowe – o ile nie są przechowywane do celów odniesienia – należy:

a) wysłać z powrotem do państwa członkowskiego pochodzenia;

b) wysłać do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, o ile właściwy organ tego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego uprzednio wyraził na to zgodę lub

c) usunąć zgodnie z art. 12, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

3. Po zakończeniu danej wystawy lub działań artystycznych przedmioty wystawowe należy wysłać z powrotem do państwa członkowskiego pochodzenia bądź wysłać lub usunąć zgodnie z pkt 2.

ROZDZIAŁ II

ZASADY DOTYCZĄCE SPECJALNEGO SKARMIANIA

Sekcja 1

Wymogi ogólne

Materiały kategorii 2 i 3, o których mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, mogą być stosowane do skarmiania zwierząt, o których mowa w ust. 1 lit. a), d), f), g) i h) tego samego artykułu pod warunkiem zachowania wszelkich warunków ustanowionych przez właściwy organ zgodnie z art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia oraz co najmniej następujących warunków:

1. Transport produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego do użytkowników lub punktów gromadzenia musi odbywać się zgodnie z załącznikiem VIII rozdział I sekcje 1 i 3.

2. Właściwy organ rejestruje punkty gromadzenia, pod warunkiem że:

a) są one zgodne z wymogami dotyczącymi zakładów prowadzących działania pośrednie wymienione w załączniku IX rozdział II oraz

b) dysponują one odpowiednimi możliwościami niszczenia niewykorzystanego materiału lub przesyłania go do zatwierdzonego zakładu przetwórczego lub zatwierdzonej spalarni bądź współspalarni, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

3. Państwa członkowskie mogą wyrazić zgodę na wykorzystywanie zakładów przetwórczych materiałów kategorii 2 jako punktów gromadzenia.

4. Podmioty prowadzące punkty gromadzenia dostarczające użytkownikom końcowym materiał inny niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pochodzące od zwierząt wodnych i bezkręgowców wodnych muszą dopilnować, aby materiał ten został poddany obróbce jednym z wymienionych sposobów:

a) denaturacja roztworem barwnika; moc roztworu musi być wystarczająca do tego, aby zabarwienie materiału było wyraźnie widoczne i nie znikało przy zamrożeniu lub schłodzeniu zabarwionego materiału; cała powierzchnia wszystkich fragmentów materiału musi zostać pokryta takim roztworem, bądź przez zanurzenie materiału w roztworze, bądź poprzez jego rozpylenie na materiał, bądź w inny sposób;

b) sterylizacja poprzez wygotowanie lub poddanie działaniu pary pod ciśnieniem do momentu, aż wszystkie fragmenty materiału są wygotowane w całej objętości lub

c) inny sposób, dopuszczony przez właściwy organ odpowiadający za dany podmiot.

Sekcja 2

Skarmianie niektórych gatunków w stacjach skarmiania

1. Właściwy organ może wyrazić zgodę na stosowanie materiału kategorii 1, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, do skarmiania wymienionych poniżej gatunków zagrożonych i chronionych w stacjach skarmiania, przy zachowaniu wymienionych poniżej warunków.

a) Materiałem należy skarmiać:

(i) jeden z wymienionych gatunków ptaków padlinożernych w następujących państwach członkowskich:

Państwo członkowskie

Gatunki zwierząt

Bułgaria

orłosęp brodaty (Gypaetus barbatus)

sęp kasztanowaty (Aegypius monachus)

ścierwnik biały (Neophron percnopterus)

sęp płowy (Gyps fulvus)

orzeł przedni (Aquila chrysaetos)

orzeł cesarski (Aquila heliaca)

bielik (Haliaeetus albicilla)

kania czarna (Milvus migrans)

kania ruda (Milvus milvus)

Grecja

orłosęp brodaty (Gypaetus barbatus)

sęp kasztanowaty (Aegypius monachus)

ścierwnik biały (Neophron percnopterus)

sęp płowy (Gyps fulvus)

orzeł przedni (Aquila chrysaetos)

orzeł cesarski (Aquila heliaca)

bielik (Haliaeetus albicilla)

kania czarna (Milvus migrans)

Hiszpania

orłosęp brodaty (Gypaetus barbatus)

sęp kasztanowaty (Aegypius monachus)

ścierwnik biały (Neophron percnopterus)

sęp płowy (Gyps fulvus)

orzeł przedni (Aquila chrysaetos)

orzeł iberyjski (Aquila adalberti)

kania czarna (Milvus migrans)

kania ruda (Milvus milvus)

Francja

orłosęp brodaty (Gypaetus barbatus)

sęp kasztanowaty (Aegypius monachus)

ścierwnik biały (Neophron percnopterus)

sęp płowy (Gyps fulvus)

orzeł przedni (Aquila chrysaetos)

bielik (Haliaeetus albicilla)

kania czarna (Milvus migrans)

kania ruda (Milvus milvus)

Włochy

orłosęp brodaty (Gypaetus barbatus)

sęp kasztanowaty (Aegypius monachus)

ścierwnik biały (Neophron percnopterus)

sęp płowy (Gyps fulvus)

orzeł przedni (Aquila chrysaetos)

kania czarna (Milvus migrans)

kania ruda (Milvus milvus)

Cypr

sęp kasztanowaty (Aegypius monachus)

sęp płowy (Gyps fulvus)

Portugalia

sęp kasztanowaty (Aegypius monachus)

ścierwnik biały (Neophron percnopterus)

sęp płowy (Gyps fulvus)

orzeł przedni (Aquila chrysaetos)

Słowacja

orzeł przedni (Aquila chrysaetos)

orzeł cesarski (Aquila heliaca)

bielik (Haliaeetus albicilla)

kania czarna (Milvus migrans)

kania ruda (Milvus milvus)

(ii) jeden z gatunków z rzędu drapieżnych (Carnivora), wymienionych w załączniku II do dyrektywy 92/43/EWG, na specjalnych obszarach ochrony powołanych tą dyrektywą lub

(iii) jeden z gatunków z rzędu sokołowych (Falconiformes) lub sów (Strigiformes), wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147/WE, na obszarach specjalnej ochrony powołanych tą dyrektywą;

b) Właściwy organ wydał zgodę podmiotowi odpowiedzialnemu za daną stację skarmiania.

Właściwy organ wydaje taką zgodę, pod warunkiem że:

(i) skarmianie nie jest wykorzystywane jako alternatywny sposób usuwania materiałów szczególnego ryzyka lub usuwania padłych przeżuwaczy zawierających taki materiał, stanowiący zagrożenie TSE;

(ii) istnieje odpowiedni system nadzoru w odniesieniu do TSE, określony w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001, obejmujący regularne badanie laboratoryjne próbek pod kątem TSE;

c) Właściwy organ musi zapewnić koordynację z wszelkimi innymi właściwymi organami odpowiedzialnymi za nadzór przestrzegania wymogów określonych w wydanej zgodzie;

d) Właściwy organ musi mieć pewność, na podstawie oceny konkretnej sytuacji danych gatunków i ich siedlisk, że stan ochrony tych gatunków ulegnie poprawie;

e) Zgoda wydana przez właściwy organ musi:

(i) odnosić się do gatunku, którego faktycznie dotyczy, i zawierać jego nazwę;

(ii) zawierać dokładny opis lokalizacji stacji skarmiania w obszarze geograficznym, w którym ma się odbywać skarmianie oraz

(iii) zostać natychmiast zawieszona w przypadku:

— podejrzenia lub stwierdzenia związku z rozprzestrzenianiem się TSE (do czasu wykluczenia zagrożenia) lub

— niezgodności z jakimikolwiek zasadami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.

f) Podmiot odpowiedzialny za skarmianie:

(i) wyznacza obszar, na którym odbywać się ma skarmianie, do którego dostęp mają tylko zwierzęta z gatunków przeznaczonych do ochrony; obszar ten jest zamknięty, w razie potrzeby ogrodzeniem lub innymi środkami odpowiadającymi naturalnemu zachowaniu żywieniowemu danych gatunków;

(ii) dopilnowuje, aby kwalifikujące się ciała bydła oraz co najmniej 4 % kwalifikujących się ciał owiec i kóz, przeznaczonych do skarmiania, przeszło przed tym zastosowaniem badania z wynikiem ujemnym w ramach programu monitorowania TSE, prowadzonego zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 oraz, w odpowiednich przypadkach, zgodnie z decyzją przyjętą na mocy art. 6 ust. 1b akapit drugi tego rozporządzenia oraz

(iii) rejestruje co najmniej liczbę, rodzaj, szacowaną wagę i pochodzenie tusz zwierząt wykorzystanych do skarmiania, datę i lokalizację skarmiania oraz, w odpowiednich przypadkach, wyniki badań pod kątem TSE.

2. W ramach wniosku składanego do Komisji o włączenie do wykazu w pkt 1 lit. a) dane państwo członkowskie przedstawia:

a) szczegółowe uzasadnienie dla rozszerzenia wykazu o określone gatunki ptaków padlinożernych w danym państwie członkowskim, w tym wyjaśnienie powodów, dla których niezbędne jest skarmianie tych ptaków materiałem kategorii 1, nie zaś materiałem kategorii 2 lub 3;

b) wyjaśnienie środków, jakie zamierza podjąć w celu zapewnienia zgodności z pkt 1.

Sekcja 3

Skarmianie dzikich zwierząt poza stacjami skarmiania

Właściwy organ może wyrazić zgodę na stosowanie materiału kategorii 1 składającego się z całych ciał lub części ciał martwych zwierząt zawierających materiał szczególnego ryzyka poza stacjami skarmiania, we właściwych przypadkach bez uprzedniego zebrania martwych zwierząt, do skarmiania dzikich zwierząt, o których mowa w sekcji 2 pkt 1 lit. a), pod następującymi warunkami:

1. Właściwy organ musi mieć pewność, na podstawie oceny konkretnej sytuacji danych gatunków i ich siedlisk, że stan ochrony tych gatunków ulegnie poprawie;

2. Właściwy organ musi w wydanej zgodzie określić gospodarstwa lub stada w ramach określonego geograficznie obszaru skarmiania pod następującymi warunkami:

a) Obszar skarmiania nie może rozciągać się na obszary, na których prowadzony jest intensywny chów zwierząt;

b) Zwierzęta gospodarskie w gospodarstwach lub stadach na obszarze skarmiania muszą podlegać regularnemu nadzorowi urzędowego lekarza weterynarii pod kątem częstości występowania TSE i chorób przenoszonych na ludzi lub zwierzęta;

c) Skarmianie należy niezwłocznie wstrzymać w przypadku:

(i) podejrzenia lub stwierdzenia związku z rozprzestrzenianiem się TSE w danym gospodarstwie lub stadzie (do czasu wykluczenia zagrożenia);

(ii) podejrzenia lub stwierdzenia ogniska poważnej choroby przenoszonej na ludzi lub zwierzęta w danym gospodarstwie lub stadzie (do czasu wykluczenia zagrożenia) lub

(iii) niezgodności z jakimikolwiek zasadami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu;

d) W wydanej zgodzie właściwy organ musi określić:

(i) odpowiednie środki zapobiegające przenoszeniu TSE i chorób zakaźnych z martwych zwierząt na ludzi lub inne zwierzęta, np. środki dotyczące zwyczajów żywieniowych chronionych gatunków, sezonowe ograniczenia skarmiania, ograniczenia przemieszczania zwierząt gospodarskich oraz inne środki mające na celu kontrolę ewentualnego zagrożenia przeniesieniem choroby przenoszonej na ludzi lub zwierzęta, np. środki dotyczące gatunków obecnych w obszarze skarmiania, które nie są karmione produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego;

(ii) zakres odpowiedzialności osób lub jednostek w obszarze skarmiania, pomagających przy skarmianiu lub odpowiedzialnych za zwierzęta gospodarskie, w odniesieniu do środków, o których mowa w ppkt (i);

(iii) warunki nakładania sankcji, o których mowa w art. 53 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, stosowanych w przypadku naruszeń środków, o których mowa w ppkt (i), przez osoby lub jednostki, o których mowa w pkt (ii) niniejszej lit. d);

e) W przypadku skarmiania bez uprzedniego zebrania martwych zwierząt należy oszacować prawdopodobny współczynnik upadkowości zwierząt gospodarskich w obszarze skarmiania oraz prawdopodobne wymogi żywieniowe dzikich zwierząt jako podstawę do oceny potencjalnego ryzyka przeniesienia choroby.

Sekcja 4

Skarmianie zwierząt z ogrodów zoologicznych materiałem kategorii 1

Właściwy organ może wyrazić zgodę na stosowanie materiału kategorii 1 składającego się z całych ciał lub części ciał martwych zwierząt zawierających materiał szczególnego ryzyka oraz stosowanie materiału pochodzącego od zwierząt z ogrodów zoologicznych do skarmiania zwierząt z ogrodów zoologicznych pod następującymi warunkami:

a) Właściwy organ musi uprzednio wydać zgodę podmiotowi odpowiedzialnemu za skarmianie. Właściwy organ wydaje taką zgodę, pod warunkiem że:

(i) skarmianie nie jest wykorzystywane jako alternatywny sposób usuwania materiałów szczególnego ryzyka lub usuwania padłych przeżuwaczy zawierających taki materiał, stanowiący zagrożenie TSE;

(ii) w przypadku stosowania materiału kategorii 1 składającego się z całych ciał lub części ciał martwych zwierząt zawierających materiał szczególnego ryzyka pochodzący od bydła istnieje odpowiedni system nadzoru w odniesieniu do TSE, określony w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001, obejmujący regularne badanie laboratoryjne próbek pod kątem TSE;

b) Zgoda wydana przez właściwy organ musi być natychmiast zawieszona w przypadku:

(i) podejrzenia lub stwierdzenia związku z rozprzestrzenianiem się TSE (do czasu wykluczenia zagrożenia) lub

(ii) niezgodności z jakimikolwiek zasadami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu;

c) Podmiot odpowiedzialny za skarmianie:

(i) przechowuje materiał przeznaczony do skarmiania oraz prowadzi skarmianie w zamkniętym, ogrodzonym obszarze w celu wykluczenia dostępu do materiału przeznaczonego do skarmiania przez zwierzęta drapieżne inne niż zwierzęta z ogrodów zoologicznych, w odniesieniu do których wydano zgodę;

(ii) dopilnowuje, aby przeżuwacze przeznaczone do skarmiania były objęte programem monitorowania TSE, prowadzonym zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 oraz, w odpowiednich przypadkach, zgodnie z decyzją przyjętą na mocy art. 6 ust. 1b akapit drugi tego rozporządzenia;

(iii) rejestruje co najmniej liczbę, rodzaj, szacowaną wagę i pochodzenie ciał zwierząt wykorzystanych do skarmiania, wyniki badań pod kątem TSE oraz datę skarmiania.

ROZDZIAŁ III

SZCZEGÓŁOWE ZASADY DOTYCZĄCE GROMADZENIA I USUWANIA

Sekcja 1

Szczegółowe zasady dotyczące usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego

1. Jeśli właściwy organ wyrazi zgodę na usuwanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego na miejscu zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. a), b), c) i e) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, usuwanie takie może się odbywać:

a) poprzez spopielanie lub grzebanie na miejscu, z którego pochodzą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego;

b) na zatwierdzone składowisko odpadów lub

c) poprzez spopielanie lub grzebanie w takim miejscu, aby zagrożenie dla zdrowia zwierząt, zdrowia publicznego oraz środowiska naturalnego było ograniczone do minimum, pod warunkiem że miejsce, o którym mowa, znajduje się w takiej odległości, aby właściwy organ miał możliwość zapobiegać zagrożeniu dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz dla środowiska naturalnego.

2. Spopielanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w miejscach, o których mowa w art. 19 ust. 1 lit. b), c) i e) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, musi odbywać się w sposób zapewniający ich spopielanie:

a) na prawidłowo ułożonym stosie, tak aby produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zostały całkowicie zamienione w popiół;

b) bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu;

c) bez stosowania procesów ani metod, które mogłyby stanowić zagrożenie dla środowiska naturalnego, w szczególności jeśli mogłyby stanowić zagrożenie dla wód, powietrza, gleby oraz roślin i zwierząt, także poprzez hałas lub zapach;

d) w warunkach zapewniających usunięcie całego powstałego popiołu poprzez jego zakopanie na zatwierdzonym składowisku odpadów.

3. Grzebanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w miejscach, o których mowa w art. 19 ust. 1 lit. a), b), c) i e) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, musi odbywać się w sposób zapewniający ich zakopanie:

a) tak, aby zwierzęta mięsożerne ani wszystkożerne nie miały do nich dostępu;

b) na zatwierdzonym składowisku odpadów lub w innym miejscu, w sposób nie stwarzający zagrożenia dla zdrowia zwierząt oraz przy zastosowaniu procesów lub metod, które nie stanowią zagrożenia dla środowiska naturalnego, w szczególności jeśli mogłyby one stanowić zagrożenie dla wód, powietrza, gleby oraz roślin i zwierząt, także poprzez hałas lub zapach.

4. W przypadku usuwania zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. a), b), c) i e) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 przemieszczanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z miejsca pochodzenia do miejsca usuwania musi odbywać się przy zachowaniu następujących warunków:

a) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego są przewożone w zabezpieczonych, szczelnych kontenerach lub pojazdach;

b) załadunek i wyładunek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego jest we właściwych przypadkach nadzorowany przez właściwy organ;

c) koła pojazdów są dezynfekowane przy opuszczaniu miejsca pochodzenia;

d) kontenery i pojazdy wykorzystywane do transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego są dokładnie czyszczone i dezynfekowane po wyładunku tych produktów oraz

e) we właściwych przypadkach zapewnione są: właściwa eskorta pojazdów, sprawdzenie pod kątem wycieków i podwójne pokrycie.

Sekcja 2

Spopielanie oraz grzebanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego na terenach odosobnionych

Maksymalny odsetek, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, nie przekracza:

a) 10 % populacji bydła danego państwa członkowskiego;

b) 25 % populacji owiec i kóz danego państwa członkowskiego;

c) 10 % populacji trzody chlewnej danego państwa członkowskiego oraz

d) takiego odsetka populacji innych gatunków, jaki został ustalony przez właściwy organ na podstawie oceny ewentualnych zagrożeń dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, wynikających z usuwania zwierząt tych gatunków poprzez spopielanie lub grzebanie na miejscu.

Sekcja 3

Spopielanie i grzebanie pszczół i pszczelich produktów ubocznych

W odniesieniu do pszczół i pszczelich produktów ubocznych właściwy organ może zezwolić na ich usuwanie poprzez spopielanie lub grzebanie na miejscu, jak przewidziano w art. 19 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, pod warunkiem podjęcia wszelkich koniecznych środków dla zapewnienia, że ich spopielanie lub grzebanie nie stanowi zagrożenia dla zdrowia zwierząt i ludzi ani dla środowiska naturalnego.

ROZDZIAŁ IV

USUWANIE INNYMI SPOSOBAMI

W drodze odstępstwa od art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 państwa członkowskie mogą zezwolić na gromadzenie, transport i usuwanie materiałów kategorii 3, o których mowa w art. 10 lit. f) tego rozporządzenia, sposobami innymi niż spopielanie lub grzebanie na miejscu, pod warunkiem że:

a) ilość takich materiałów nie przekracza 20 kg na tydzień z danego przedsiębiorstwa lub zakładu, w którym materiały te są gromadzone, niezależnie od tego, od jakiego gatunku pochodzą;

b) materiały są gromadzone, transportowane i usuwane środkami zapobiegającymi przenoszeniu niedopuszczalnych zagrożeń dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;

c) właściwy organ prowadzi regularne kontrole, w tym kontrole dokumentacji prowadzonej przez podmioty, w przedsiębiorstwach i zakładach, w których gromadzone są materiały, w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej sekcji.

Państwa członkowskie mogą postanowić o zwiększeniu ilości, o której mowa w lit. a), maksymalnie do 50 kg na tydzień, pod warunkiem że przedstawią Komisji i pozostałym państwom członkowskim (w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o którym mowa w art. 52 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009) szczegółowe uzasadnienie określające charakter działalności, której ma dotyczyć zwiększenie ilości, oraz gatunki, od których mają pochodzić dane produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, a także zawierające wyjaśnienie powodów, dla których konieczne jest zwiększenie ilości, z uwzględnieniem odpowiedniego systemu obchodzenia się z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi oraz ich usuwania na terytorium tych państw członkowskich, jak określono w art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia.

(1) CEN TC/102 – Sterylizatory do celów medycznych – EN 285:2006 + A2:2009 – Sterylizacja – Sterylizatory parowe – Duże sterylizatory, odniesienie opublikowane w Dz.U. C 293 z 2.12.2009, s. 39.