Artykuł 11c

1. Żaden nakaz, zarządzenie, środek ochrony prawnej, wyrok ani inne orzeczenie sądowe lub decyzja administracyjna wydane na podstawie art. 248.1 lub 248.2 kodeksu postępowania arbitrażowego Federacji Rosyjskiej lub równoważnego ustawodawstwa rosyjskiego lub w związku z tymi artykułami lub tym ustawodawstwem ani żaden nakaz, zarządzenie, środek ochrony prawnej, wyrok ani inne orzeczenie sądowe lub decyzja administracyjna wydane przez rosyjski sąd lub organ na podstawie innych przepisów Federacji Rosyjskiej, zgodnie z którymi osoba, o której mowa w art. 13 lit. c) lub d), ponosi odpowiedzialność – umowną bądź deliktową lub na innej podstawie prawnej – lub które nadają, pośrednio lub bezpośrednio, skuteczność jakiemukolwiek roszczeniu, prawu lub rzekomemu zobowiązaniu wobec takiej osoby, także w związku z niewypłacalnością, upadłością, restrukturyzacją lub analogicznym postępowaniem, w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia, nie może być uznawany ani wykonywany, ani nie można nadać mu skuteczności w państwie członkowskim.

2. W państwie członkowskim nie uznaje się ani nie wykonuje żadnego wniosku o udzielenie pomocy w toku postępowania przygotowawczego lub innego postępowania karnego, ani żadnej kary lub innej sankcji na podstawie rosyjskiego kodeksu karnego, ani nie nadaje się im skuteczności, w oparciu o domniemane naruszenie nakazu, zarządzenia, środka ochrony prawnej, wyroku lub innego orzeczenia sądowego wydanych na podstawie art. 248.1 lub 248.2 kodeksu postępowania arbitrażowego Federacji Rosyjskiej lub równoważnego ustawodawstwa rosyjskiego, lub w związku z tymi artykułami lub tym ustawodawstwem.