Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/390 z dnia 11 listopada 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących pewnych wymogów ostrożnościowych dla centralnych depozytów papierów wartościowych i wyznaczonych instytucji kredytowych oferujących bankowe usługi pomocnicze (Tekst mający znaczenie dla EOG. )
Podsekcja 3 — Zarządzanie ryzykiem utraty płynności
Artykuł 36
W mocyStosowanie testu warunków skrajnych w celu sprawdzenia, czy płynne zasoby finansowe są wystarczające
1. Dostawca usług bankowych właściwych dla CDPW ustala i sprawdza, czy jego zasoby płynne na poziomie odpowiedniej waluty są wystarczające, regularnie i rygorystycznie stosując test warunków skrajnych, który spełnia wszystkie następujące wymogi:
a) jest przeprowadzany na podstawie czynników, o których mowa w ust. 4 i 5, a także szczegółowych scenariuszy, o których mowa w ust. 6;
b) obejmuje regularne testowanie procedur dostawcy usług bankowych właściwych dla CDPW stosowanych na potrzeby dostępu do jego kwalifikujących się zasobów płynnych pochodzących od dostawcy płynności z zastosowaniem scenariuszy śróddziennych;
c) spełnia wymogi określone w ust. 2–6.
2. Dostawca usług bankowych właściwych dla CDPW zapewnia, przynajmniej przeprowadzając wnikliwe badania due diligence i testy warunków skrajnych, by każdy dostawca płynności zapewniający mu wymagane minimalne kwalifikujące się zasoby płynne ustanowione zgodnie z art. 34 dysponował informacjami wystarczającymi do zrozumienia powiązanego ryzyka utraty płynności i zarządzania tym ryzykiem oraz był w stanie spełnić warunki wcześniej określonych i wysoce wiarygodnych ustaleń dotyczących finansowania, o których mowa w art. 59 ust. 4 lit. d) i e) rozporządzenia (UE) nr 909/2014.
3. Dostawca usług bankowych właściwych dla CDPW posiada zasady i procedury umożliwiające rozwiązanie kwestii niewystarczającej ilości kwalifikujących się płynnych zasobów finansowych ujawnionej w wyniku przeprowadzonych testów warunków skrajnych.
4. W przypadku gdy testy warunków skrajnych skutkują naruszeniem ustalonego apetytu na ryzyko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. b), dostawca usług bankowych właściwych dla CDPW:
a) zgłasza zarówno własnej komisji ds. ryzyka, jak i, w stosownych przypadkach, komisji ds. ryzyka CDPW wyniki testów warunków skrajnych;
b) dokonuje przeglądu swojego planu awaryjnego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. c), oraz dostosowuje go, jeżeli nie można usunąć naruszeń do końca dnia;
c) posiada zasady i procedury pozwalające ocenić i dostosować odpowiedniość ram zarządzania ryzykiem utraty płynności i dostawców płynności zgodnie z wynikami i analizą przeprowadzonych testów warunków skrajnych.
5. Scenariusze warunków skrajnych stosowane w testach warunków skrajnych dotyczących płynnych zasobów finansowych są opracowywane z uwzględnieniem struktury i sposobu funkcjonowania dostawcy usług bankowych właściwych dla CDPW oraz obejmują wszystkie podmioty, które mogą stwarzać istotne ryzyko utraty płynności dla tego dostawcy.
6. Scenariusze warunków skrajnych stosowane w testach warunków skrajnych dotyczących kwalifikujących się płynnych zasobów finansowych są opracowywane z uwzględnieniem przypadku niewywiązania się z zobowiązania, pojedynczo lub wspólnie, przez co najmniej dwóch uczestników dostawcy usług bankowych właściwych dla CDPW, w tym ich jednostki dominującej i jednostek zależnych, wobec których dostawca usług bankowych właściwych dla CDPW ma największą ekspozycję na ryzyko utraty płynności.
7. Scenariusze stosowane w testach warunków skrajnych dotyczących płynnych zasobów finansowych są opracowywane z uwzględnieniem szerokiego zakresu odpowiednich skrajnych, lecz prawdopodobnych scenariuszy i obejmują krótkoterminowe i wydłużone warunki skrajne oraz warunki skrajne specyficzne dla instytucji i charakterystyczne dla całego rynku, w tym:
a) brak terminowego uiszczenia płatności przez uczestników;
b) tymczasowe niezapewnianie płynności lub tymczasowa niezdolność jednego z dostawców płynności dostawcy usług bankowych właściwych dla CDPW do zapewniania płynności, z uwzględnieniem dostawców, o których mowa w art. 59 ust. 4 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 909/2014, banków powierniczych, agentów nostro lub wszelkich innych powiązanych infrastruktur, w tym interoperacyjnych CDPW;
c) jednoczesną presję na rynkach finansowania i rynkach aktywów, w tym spadek wartości kwalifikujących się zasobów płynnych;
d) warunki skrajne w zakresie wymienialności walut oraz dostępu do rynków walutowych;
e) niekorzystne zmiany reputacji dostawcy usług bankowych właściwych dla CDPW powodujące wycofanie się niektórych dostawców płynności ze świadczenia usług;
f) istotne historyczne przypadki szczytowej zmienności cen zabezpieczenia lub aktywów jako zdarzenia powtarzające się;
g) zmiany w dostępności kredytu na rynku.
8. Dostawca usług bankowych właściwych dla CDPW określa stosowne waluty, o których mowa w art. 59 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 909/2014, podejmując następujące działania w przedstawionej kolejności:
a) przyznanie rankingu walutom od najwyższego do najniższego w oparciu o średnią z trzech największych ujemnych dziennych łącznych pozycji netto, przeliczonych na euro, w okresie dwunastu miesięcy;
b) uznanie za stosowne:
(i) najważniejszych walut Unii, które spełniają warunki określone w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2017/392;
(ii) wszystkich pozostałych walut, do momentu aż powiązana zagregowana kwota średnich największych ujemnych łącznych pozycji netto obliczonych zgodnie z lit. a) wyniesie lub przekroczy 95 % dla wszystkich walut.
9. Dostawca usług bankowych właściwych dla CDPW regularnie, a co najmniej raz w miesiącu, określa i aktualizuje stosowne waluty, o których mowa w ust. 8. Dostawca usług bankowych właściwych dla CDPW przewiduje w swoich zasadach, że w sytuacjach skrajnych można świadczyć tymczasowe usługi rozrachunku w walutach innych niż stosowne na kwotę im równoważną w stosownej walucie.
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.