Artykuł 19

1. Przeprowadzana przez właściwy organ lub jednostki upoważnione doroczna weryfikacja, o której mowa w art. 116a ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, obejmuje:

a) badanie organoleptyczne i analityczne w przypadku produktów objętych nazwą pochodzenia;

b) tylko badanie analityczne albo zarówno badanie organoleptyczne, jak i analityczne w przypadku produktów objętych oznaczeniem geograficznym;

c) kontrolę zgodności z innymi warunkami przewidzianymi w specyfikacji produktu.

Doroczną weryfikację prowadzi się w państwie członkowskim, w którym zgodnie ze specyfikacją produktu odbywa się produkcja; weryfikację tę przeprowadza się za pomocą co najmniej jednej z następujących metod:

a) przez wyrywkowe kontrole oparte na analizie ryzyka;

b) przez pobieranie próbek;

c) przez systematyczne kontrole.

Jeżeli państwa członkowskie decydują się na prowadzenie wyrywkowych kontroli, o których mowa w akapicie drugim lit. a), wybierają minimalną liczbę podmiotów podlegających tym kontrolom.

Jeżeli państwa członkowskie decydują się na pobieranie próbek, o którym mowa w akapicie drugim lit. b), gwarantują, że kontrole, dzięki ich liczbie, charakterowi i częstotliwości, są reprezentatywne dla całego przedmiotowego wytyczonego obszaru geograficznego i odpowiadają ilości produktów sektora wina wprowadzanych do obrotu lub przechowywanych w celu wprowadzenia ich do obrotu.

2. Badanie, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b), prowadzone jest na anonimowych próbkach i ma wykazać, że badany produkt jest zgodny z cechami charakterystycznymi i jakością opisanymi w specyfikacji produktu dla właściwej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego.

Badanie wykonywane jest na każdym etapie procesu produkcji oraz w stosownych przypadkach na etapie pakowania. Każda pobrana próbka jest reprezentatywna dla odpowiednich win będących w posiadaniu podmiotu.

3. W celu sprawdzenia zgodności ze specyfikacją produktu, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. c), organ kontrolny:

a) dokonuje kontroli na miejscu w lokalach podmiotów, aby sprawdzić, czy podmioty faktycznie są w stanie spełnić warunki określone w specyfikacji produktu;

b) dokonuje kontroli produktów na każdym etapie procesu produkcyjnego, w tym w stosownych przypadkach na etapie pakowania, w oparciu o plan inspekcji obejmujący każdy etap produkcji produktu, sporządzony z wyprzedzeniem przez organ kontrolny i o którego istnieniu poinformowane są podmioty.

4. Doroczna weryfikacja gwarantuje, że w odniesieniu do produktu nie można stosować chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego, chyba że:

a) wyniki badania, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b) oraz w ust. 2, dowodzą, że przedmiotowy produkt jest zgodny z warunkami przewidzianymi w specyfikacji produktu i posiada wszystkie odpowiednie cechy charakterystyczne danej nazwy pochodzenia lub danego oznaczenia geograficznego;

b) w wyniku kontroli przeprowadzanych zgodnie z ust. 3 zostanie potwierdzone, że spełniono inne warunki wymienione w specyfikacji produktu.

5. W przypadku chronionej transgranicznej nazwy pochodzenia lub chronionego transgranicznego oznaczenia geograficznego weryfikację może przeprowadzić organ kontrolny któregokolwiek z zainteresowanych państw członkowskich.

6. Do obrotu można wprowadzić każdy produkt niespełniający warunków przewidzianych w ust. 1–5, ale bez odpowiedniej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że spełniono inne wymogi prawne.

7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 doroczną weryfikację można prowadzić na etapie pakowania produktu na terenie innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie, w którym odbyła się produkcja, w którym to przypadku stosuje się art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/273.

Właściwe organy lub jednostki upoważnione różnych państw członkowskich, odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego, współpracują ze sobą w szczególności w celu zapewnienia, aby – jeżeli chodzi o obowiązki dotyczące pakowania – podmioty mające siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, w którym odbywa się produkcja wina, którego nazwa jest zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne, spełniały obowiązki w zakresie kontroli danej specyfikacji produktu.

8. Ust. 1–5 mają zastosowanie do win korzystających z tymczasowej ochrony krajowej na podstawie art. 11 rozporządzenia delegowanego (UE) 2024/1143.