Artykuł 4

1. Dopłaty do kryzysowego przechowywania wina można przyznać zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule.

2. Aby uniknąć sytuacji, w której wsparcia udzielono by dwukrotnie w odniesieniu do tej samej ilości wina wycofanej z rynku, beneficjenci otrzymujący dopłaty do kryzysowego przechowywania wina nie mogą otrzymywać dopłat na destylację wina w sytuacji kryzysowej na podstawie art. 3 niniejszego rozporządzenia ani płatności krajowej na rzecz destylacji wina w sytuacji kryzysowej na podstawie art. 216 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

3. Beneficjentami dopłat, o których mowa w ust. 1, są przedsiębiorstwa winiarskie produkujące lub wprowadzające do obrotu produkty, o których mowa w części II załącznika VII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, organizacje producentów wina, stowarzyszenia przynajmniej dwóch producentów lub organizacje międzybranżowe.

4. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy w zakresie procedury składania wniosków o przyznanie dopłat, o których mowa w ust. 1, które to przepisy regulują:

a) osoby fizyczne lub prawne, które mogą przedstawiać wnioski;

b) składanie i wybór wniosków, w tym co najmniej terminy składania wniosków, oceny odpowiedniości każdego z proponowanych działań oraz powiadomienia danych podmiotów o wynikach procedury wyboru;

c) weryfikację zgodności z warunkami wsparcia określonymi w niniejszym artykule oraz z przepisami dotyczącymi kryteriów pierwszeństwa w przypadku ich zastosowania;

d) wybór wniosków, w tym co najmniej wagę przypisaną każdemu kryterium pierwszeństwa, w przypadku ich zastosowania;

e) ustalenia dotyczące płatności zaliczek i zapewnienia zabezpieczeń.

5. Aby dać pierwszeństwo niektórym beneficjentom, państwa członkowskie mogą ustanowić kryteria pierwszeństwa, wykazując je w programie wsparcia. Takie kryteria pierwszeństwa opierają się na konkretnych strategiach i celach określonych w programie wsparcia, są obiektywne i niedyskryminacyjne.

6. Państwa członkowskie rozpatrują wnioski pod kątem szczegółowego opisu proponowanych przez wnioskodawcę działań i proponowanych terminów ich realizacji.

6 a

Beneficjenci wsparcia na mocy niniejszego artykułu mogą ubiegać się o wypłatę zaliczki od właściwych agencji płatniczych, jeżeli opcja ta została włączona do krajowego programu wsparcia zgodnie z art. 49 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1149. Kwota zaliczek wynosi 100 % wkładu Unii. Wypłata zaliczki uwarunkowana jest złożeniem przez beneficjenta gwarancji bankowej lub równorzędnego zabezpieczenia w wysokości co najmniej równej 110 % kwoty tej zaliczki na rzecz państwa członkowskiego zgodnie z rozdziałem IV rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014. Zabezpieczenie jest zwolnione, jeżeli właściwa agencja płatnicza stwierdzi, że kwota rzeczywistych wydatków odpowiadających wkładowi Unii związanemu z danymi operacjami jest równa kwocie zaliczki.

7. Na zasadzie odstępstwa od art. 44 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 państwa członkowskie mogą przyznawać dodatkowe płatności krajowe na środek, o którym mowa w niniejszym artykule.

8. Do dopłat do kryzysowego przechowywania wina stosuje się odpowiednio art. 1 i 2, art. 43 oraz art. 48–54 i art. 56 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1149 oraz art. 1, 2 i 3, art. 19–23, art. 25, art. 27–31, art. 32 ust. 1 akapit drugi oraz art. 33–40 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150.