Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/686 z dnia 17 grudnia 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do zatwierdzania zakładów zajmujących się materiałem biologicznym oraz wymagań w zakresie identyfikowalności i zdrowia zwierząt dotyczących przemieszczania w obrębie terytorium Unii materiału biologicznego niektórych utrzymywanych zwierząt lądowych (Tekst mający znaczenie dla EOG)

Załącznik II

W mocy

DODATKOWE WYMAGANIA W ZAKRESIE ZDROWIA ZWIERZĄT W ODNIESIENIU DO BYDŁA, OWIEC, KÓZ, ŚWIŃ I KONIOWATYCH, OD KTÓRYCH POZYSKUJE SIĘ MATERIAŁ BIOLOGICZNY, ORAZ WYMAGANIA DOTYCZĄCE KWARANTANNY I BADAŃ LABORATORYJNYCH LUB INNYCH BADAŃ TYCH ZWIERZĄT, O KTÓRYCH MOWA W CZĘŚCI III ROZDZIAŁ 1 SEKCJA 2

CZĘŚĆ 1

DODATKOWE WYMAGANIA W ZAKRESIE ZDROWIA ZWIERZĄT W ODNIESIENIU DO BYDŁA, OD KTÓREGO POZYSKUJE SIĘ MATERIAŁ BIOLOGICZNY, ORAZ WYMAGANIA DOTYCZĄCE KWARANTANNY I BADAŃ LABORATORYJNYCH LUB INNYCH BADAŃ TYCH ZWIERZĄT, O KTÓRYCH MOWA W ART. 20

Rozdział I

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do bydła, od którego pozyskuje się nasienie, a także wymagania dotyczące kwarantanny i badań laboratoryjnych lub innych badań tych zwierząt

1. Do wszystkich zwierząt z gatunków bydła przyjmowanych do centrum pozyskiwania nasienia stosuje się następujące wymagania:

a) zwierzęta musiały zostać poddane kwarantannie w miejscu kwarantanny, w którym przebywały wyłącznie inne zwierzęta parzystokopytne o co najmniej takim samym statusie zdrowotnym;

b) w okresie 30 dni przed rozpoczęciem kwarantanny, o której mowa w lit. a), zwierzęta musiały zostać poddane następującym badaniom – w każdym przypadku z wynikiem ujemnym, z wyjątkiem badania na obecność przeciwciał przeciwko wirusowi biegunki bydła, o którym mowa w ppkt (v):

(i) w kierunku zakażenia kompleksem Mycobacterium tuberculosis (M. bovis, M. caprae i M. tuberculosis) – próbie, o której mowa w części 2 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688;

(ii) w kierunku zakażenia Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis – badaniu serologicznemu, o którym mowa w części 1 pkt 1 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688;

(iii) w kierunku enzootycznej białaczki bydła – badaniu serologicznemu, o którym mowa w części 4 lit. a) załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688, chyba że ma zastosowanie odstępstwo przewidziane w art. 20 ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia;

(iv) w kierunku zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła – badaniu serologicznemu (wirus cały) na próbce krwi, jeżeli zwierzęta nie pochodzą z zakładu wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła;

(v) w kierunku wirusowej biegunki bydła:

— testowi izolacji wirusa, testowi na obecność genomu wirusa lub testowi na obecność antygenu wirusa, oraz

— badaniu serologicznemu w celu wykrycia lub wykluczenia obecności przeciwciał;

c) podczas kwarantanny, o której mowa w lit. a), oraz przez okres co najmniej 21 dni, lub 7 dni w przypadku badań wymaganych zgodnie z ppkt (iv) i (v), po przyjęciu do miejsca kwarantanny zwierzęta musiały zostać poddane następującym badaniom – w każdym przypadku z wynikiem ujemnym, z wyjątkiem badania na obecność przeciwciał przeciwko wirusowi biegunki bydła, o którym mowa w ppkt (iii):

(i) w kierunku zakażenia Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis – badaniu serologicznemu, o którym mowa w części 1 pkt 1 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688;

(ii) w kierunku zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła – badaniu serologicznemu (wirus cały) na próbce krwi.

(iii) w kierunku wirusowej biegunki bydła:

— testowi izolacji wirusa, testowi na obecność genomu wirusa lub testowi na obecność antygenu wirusa, oraz

— badaniu serologicznemu w celu wykrycia lub wykluczenia obecności przeciwciał.

Każde zwierzę seronegatywne lub seropozytywne może zostać przyjęte do centrum pozyskiwania nasienia jedynie wówczas, gdy nie nastąpi serokonwersja u tych zwierząt, które w badaniach uzyskały wyniki seronegatywne przed wprowadzeniem do miejsca kwarantanny.

Jeżeli nastąpi serokonwersja, wszystkie zwierzęta, które nadal są seronegatywne, utrzymuje się w miejscu kwarantanny przez przedłużony okres, dopóki w grupie zwierząt nie zajdzie przypadek serokonwersji przez okres 3 tygodni. Zwierzęta seropozytywne mogą zostać przyjęte do centrum pozyskiwania nasienia;

(iv) w kierunku choroby mętwikowej bydła (Campylobacter fetus ssp. venerealis):

— w przypadku zwierząt poniżej 6. miesiąca życia lub utrzymywanych, począwszy od tego w wieku, w grupie osobników tej samej płci bez kontaktu z samicami przed kwarantanną, o której mowa w lit. a) – pojedynczemu badaniu na próbce popłuczyn ze sztucznej pochwy lub materiału z napletka; lub

— badaniom przeprowadzonym na próbkach popłuczyn ze sztucznej pochwy lub materiału z napletka, pobranych trzykrotnie w odstępach co najmniej 7 dni;

(v) w kierunku zarazy rzęsistkowej bydła (Trichomonas foetus):

— badaniom przeprowadzonym na próbkach materiału z napletka, pobranych trzykrotnie w odstępach co najmniej 7 dni.

Jeżeli wynik któregokolwiek z badań, o których mowa w lit. c), będzie dodatni, dane zwierzę zostaje natychmiast usunięte z miejsca kwarantanny. W przypadku kwarantanny grupy zwierząt właściwy organ podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu ponownego zakwalifikowania pozostałych zwierząt do wprowadzenia na teren centrum pozyskiwania nasienia zgodnie z przepisami części 1 rozdział I niniejszego załącznika;

d) przed pierwotną wysyłką nasienia bydła, które uzyskało dodatni wynik w badaniu w kierunku wirusowej biegunki bydła, próbkę nasienia każdego z buhajów poddaje się testowi na izolację wirusa lub testowi immunoenzymatycznemu (ELISA) na antygen wirusa w kierunku wirusowej biegunki bydła. W przypadku wyniku dodatniego dany buhaj zostaje usunięty z centrum pozyskiwania nasienia, a całe jego nasienie zniszczone.

2. Wszystkie zwierzęta z gatunków bydła utrzymywane w centrum pozyskiwania nasienia poddaje się co najmniej raz w roku następującym badaniom (obowiązkowym badaniom rutynowym), których wynik musi być ujemny:

a) w kierunku zakażenia kompleksem Mycobacterium tuberculosis (M. bovis, M. caprae i M. tuberculosis) – próbie, o której mowa w części 2 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688;

b) w kierunku zakażenia Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis – badaniu serologicznemu, o którym mowa w części 1 pkt 1 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688;

c) w kierunku enzootycznej białaczki bydła – badaniu serologicznemu, o którym mowa w części 4 lit. a) załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688;

d) w kierunku zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła – badaniu serologicznemu (wirus cały) na próbce krwi;

e) w kierunku wirusowej biegunki bydła – badaniu serologicznemu w celu wykrycia przeciwciała, które stosuje się wyłącznie w odniesieniu do zwierząt seronegatywnych.

Jeżeli zwierzę będzie seropozytywne, wszelkie nasienie tego zwierzęcia pozyskane od ostatniego badania, w którym uzyskano wynik ujemny, powinno zostać odrzucone albo poddane testowi na obecność wirusa lub genomu wirusa z wynikiem ujemnym;

f) w kierunku choroby mętwikowej bydła – badaniu na próbce materiału z napletka. Badaniu muszą zostać poddane jedynie buhaje przeznaczone do produkcji nasienia bądź mające kontakt z buhajami przeznaczonymi do produkcji nasienia. Buhaje, od których ponownie zaczęto pozyskiwać nasienie po okresie przerwy trwającym ponad 6 miesięcy, poddaje się badaniu w okresie 30 dni przed wznowieniem produkcji;

g) w kierunku zarazy rzęsistkowej bydła – badaniu na próbce materiału z napletka. Badaniu muszą zostać poddane jedynie buhaje przeznaczone do produkcji nasienia bądź mające kontakt z buhajami przeznaczonymi do produkcji nasienia. Bydło, od którego ponownie zaczęto pozyskiwać nasienie po okresie przerwy trwającym ponad 6 miesięcy, poddaje się badaniu w okresie 30 dni przed wznowieniem produkcji.

3. Jeżeli wynik któregokolwiek z badań, o których mowa w pkt 2, będzie dodatni, zwierzę zostaje odizolowane, a nasienia pozyskanego od tego zwierzęcia od ostatniego badania, w którym uzyskano wynik ujemny, nie można przemieszczać do innego państwa członkowskiego, z wyjątkiem – w przypadku wirusowej biegunki bydła – nasienia z każdego wytrysku, które poddano badaniu w kierunku wirusowej biegunki bydła albo na obecność genomu wirusa z wynikiem negatywnym.

Zwierzę, o którym mowa w akapicie pierwszym, usuwa się z centrum pozyskiwania nasienia.

Nasienie pozyskane od wszystkich pozostałych zwierząt przebywających w centrum pozyskiwania nasienia od czasu pobrania ostatniej próbki, która dała wynik ujemny w jednym z badań opisanych w pkt 2, przechowuje się oddzielnie i nie może być przemieszczane między państwami członkowskimi do czasu przywrócenia statusu zdrowotnego centrum pozyskiwania nasienia i przeprowadzenia odpowiednich urzędowych badań przechowywanego nasienia w celu wykluczenia obecności w nasieniu patogenów wywołujących choroby, o których mowa w pkt 2.

Rozdział II

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do zwierząt z gatunków bydła będących dawcami zarodków uzyskanych metodą in vivo, oraz dotyczące kwarantanny tych zwierząt

1. Zwierzęta z gatunków bydła będące dawcami musiały zostać poddane badaniu klinicznemu przez lekarza weterynarii zespołu lub członka zespołu oraz uznane za wolne od symptomów lub objawów którejkolwiek z chorób kategorii D istotnych w przypadku bydła w dniu pozyskania zarodków.

2. Nasienie stosowane do sztucznego unasienniania zwierząt z gatunków bydła będących dawcami musi być pozyskiwane, przetwarzane i przechowywane zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II część 1 rozdział I oraz w załączniku III część 1.

Rozdział III

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do bydła, od którego pozyskuje się oocyty do produkcji zarodków metodą in vitro, oraz dotyczące kwarantanny tych zwierząt

1. W przypadku gdy oocyty pozyskuje się od pojedynczych żywych zwierząt z gatunków bydła (przez aspirację z chirurgicznie wyciętych jajników (owariektomia) albo przez aspirację przezpochwową pod kontrolą ultrasonografu (przyżyciowe pozyskiwanie oocytów)), do zwierząt dawców takich oocytów stosuje się wymagania ustanowione w rozdziale II.

2. W przypadku zwierząt z gatunków bydła będących dawcami jajników i innych tkanek, które mają zostać pozyskane po uboju w rzeźni, zwierzęta te nie mogą być przeznaczone do uboju w ramach zatwierdzonego programu likwidacji choroby ani nie mogą pochodzić z zakładu znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami ustanowionym z powodu wystąpienia ogniska choroby kategorii A lub nowo występującej choroby zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) 2016/429 u zwierząt z gatunków bydła będących dawcami.

3. Rzeźnia, w której pozyskuje się jajniki i inne tkanki, nie może znajdować się na obszarze objętym ograniczeniami ustanowionym z powodu wystąpienia ogniska choroby kategorii A lub nowo występującej choroby zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) 2016/429 u zwierząt z gatunków bydła będących dawcami.

4. Nasienie stosowane do zapładniania oocytów bydła do celów produkcji zarodków metodą in vitro musi być pozyskiwane, przetwarzane i przechowywane zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II część 1 rozdział I oraz w załączniku III część 1.

CZĘŚĆ 2

DODATKOWE WYMAGANIA W ZAKRESIE ZDROWIA ZWIERZĄT W ODNIESIENIU DO ŚWIŃ, OD KTÓRYCH POZYSKUJE SIĘ MATERIAŁ BIOLOGICZNY, ORAZ DOTYCZĄCE KWARANTANNY I BADAŃ LABORATORYJNYCH LUB INNYCH BADAŃ TYCH ZWIERZĄT, O KTÓRYCH MOWA W ART. 21

Rozdział I

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do świń, od których pozyskuje się nasienie, oraz wymagania dotyczące kwarantanny i badań laboratoryjnych lub innych badań tych zwierząt

1. Do wszystkich świń przyjmowanych do centrum pozyskiwania nasienia stosuje się następujące wymagania:

a) zwierzęta musiały zostać poddane kwarantannie w miejscu kwarantanny, w którym przebywały wyłącznie inne zwierzęta parzystokopytne o co najmniej takim samym statusie zdrowotnym;

b) w okresie 30 dni przed wprowadzeniem do miejsca kwarantanny, o którym mowa w lit. a), zwierzęta musiały zostać poddane następującym badaniom zakończonym wynikiem ujemnym:

(i) w odniesieniu do zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis – testowi ze zbuforowanym antygenem Brucella (testowi z różem bengalskim), kompetycyjnemu testowi ELISA lub pośredniemu testowi ELISA w celu wykrycia przeciwciał przeciwko gładkim szczepom Brucella.

Jeżeli którekolwiek ze zwierząt uzyska wynik dodatni w badaniach serologicznych na obecność przeciwciał przeciwko gładkim szczepom Brucella (w tym Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis), zwierzęta przebywające w tym samym zakładzie, które uzyskały wynik ujemny, nie mogą zostać przyjęte do miejsca kwarantanny do czasu potwierdzenia statusu obszaru wolnego od choroby spowodowanej zakażeniem wywołanym przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis w odniesieniu do zakładów pochodzenia zwierząt, które w badaniach uzyskały wynik dodatni;

(ii) w odniesieniu do zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego:

— w przypadku zwierząt niezaszczepionych – testowi ELISA na obecność przeciwciał przeciwko całemu wirusowi choroby Aujeszkyego lub glikoproteinie B (ADV-gB) lub glikoproteinie D (ADV-gD) tego wirusa lub testowi seroneutralizacji;

— w przypadku zwierząt zaszczepionych szczepionką delecyjną gE-ujemną – testowi ELISA na obecność przeciwciał przeciwko glikoproteinie E (ADV-gE) wirusa choroby Aujeszkyego.

Badania serologiczne w kierunku zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego muszą spełniać normy określone w części 7 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688;

(iii) w odniesieniu do klasycznego pomoru świń – testowi ELISA na obecność przeciwciał lub testowi seroneutralizacji w przypadku zwierząt pochodzących z państwa członkowskiego lub jego strefy, w których w okresie 12 poprzedzających miesięcy zgłoszono klasyczny pomór świń lub przeprowadzono szczepienia przeciwko tej chorobie;

(iv) w odniesieniu do zakażenia wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń – badaniu serologicznemu (immunoperoksydazowemu testowi w hodowlach jednowarstwowych (IPMA), testowi immunofluorescencyjnemu (IFA) lub testowi ELISA);

c) zwierzęta zostały poddane następującym badaniom przeprowadzonym na próbkach pobranych w okresie co najmniej 21 dni po przyjęciu do miejsca kwarantanny, o którym mowa w lit. a):

Zwierzęta, które uzyskały wynik dodatni w jednym z badań, o których mowa w akapicie pierwszym, należy usunąć z miejsca kwarantanny, chyba że podejrzenie zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis wykluczono zgodnie z lit. d);

(ii) w odniesieniu do zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego:

— w przypadku zwierząt zaszczepionych szczepionką delecyjną gE-ujemną – testowi ELISA na obecność przeciwciał przeciwko glikoproteinie E (ADV-gE) wirusa choroby Aujeszkyego.

Jeżeli którekolwiek ze zwierząt uzyska wynik dodatni w badaniach w kierunku zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego, zwierzęta te natychmiast usuwa się z miejsca kwarantanny;

(iv) w odniesieniu do zakażenia wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń – badaniu serologicznemu (IPMA, IFA lub ELISA) lub testowi na obecność genomu wirusa (łańcuchowej reakcji polimerazy z odwrotną transkrypcją (RT-PCR), zagnieżdżonemu PCR z odwrotną transkrypcją, RT-PCR w czasie rzeczywistym).

Jeżeli którekolwiek ze zwierząt uzyska wynik dodatni w badaniach serologicznych w kierunku zakażenia wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń, właściwy organ klasyfikuje wszystkie zwierzęta w miejscu kwarantanny jako przypadek podejrzenia zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/689. Podmiot niezwłocznie izoluje zwierzęta z wynikiem dodatnim od innych zwierząt w miejscu kwarantanny. Właściwy organ przeprowadza badanie w celu potwierdzenia lub wykluczenia zakażenia wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń zgodnie z art. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/689.

Jeżeli którekolwiek ze zwierząt uzyska wynik dodatni w testach na obecność genomu wirusa zespołu rozrodczo-oddechowego świń, właściwy organ klasyfikuje wszystkie zwierzęta w miejscu kwarantanny jako potwierdzony przypadek zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/689. Podmiot niezwłocznie usuwa te zwierzęta z miejsca kwarantanny i postępuje zgodnie z instrukcjami właściwego organu.

W przypadku gdy kwarantannie poddaje się grupę zwierząt, właściwy organ podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia zadowalającego statusu zdrowotnego pozostałych zwierząt, które uzyskały wynik ujemny w badaniach, o których mowa w ppkt (i), (ii), (iii) i (iv), przed przyjęciem ich do centrum pozyskiwania nasienia zgodnie z niniejszym rozdziałem;

d) w przypadku podejrzenia zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis stosuje się następujące środki:

(i) w odniesieniu do zwierząt, które uzyskały wynik dodatni w badaniu w kierunku zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis w jednym z badań, o których mowa w lit. c) ppkt (i), wprowadza się następujący protokół:

— surowice dodatnie poddaje się co najmniej jednemu z badań alternatywnych określonych w lit. c) ppkt (i), których nie przeprowadzono na próbkach, o których mowa w lit. c);

— przeprowadza się dochodzenie epidemiologiczne w zakładzie (zakładach) pochodzenia zwierząt, które uzyskały wynik dodatni w badaniu w kierunku zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis;

— nie wcześniej niż 7 dni po dacie pobrania próbek, o których mowa w lit. c), pobiera się próbki od wszystkich zwierząt, które uzyskały wynik dodatni w badaniach, o których mowa w lit. c) ppkt (i) oraz w lit. d) ppkt (i) tiret pierwsze, oraz poddaje się je badaniu serologicznemu, o którym mowa w lit. c) ppkt (i), albo wszystkie zwierzęta, o których mowa w lit. c), poddaje się testowi skórnemu w kierunku brucelozy;

(ii) należy wykluczyć podejrzenie zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis, pod warunkiem że dochodzenie epidemiologiczne w sprawie zakładu lub zakładów pochodzenia nie wykazało występowania zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis, oraz:

— powtórne badanie, o którym mowa w lit. d) ppkt (i) tiret pierwsze, lub badanie, o którym mowa w lit. d) ppkt (i) tiret trzecie, zostały przeprowadzone z wynikiem ujemnym;

albo

— wszystkie zwierzęta, które uzyskały wynik dodatni w badaniach określonych w lit. d) ppkt (i) tiret pierwsze lub trzecie, zostały poddane badaniu poubojowemu i bezpośredniemu testowi na obecność czynnika (PCR lub kultura bakteriologiczna) w odniesieniu do gładkich szczepów Brucella (w tym Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis), w których w każdym przypadku uzyskały wynik ujemny;

(iii) po wykluczeniu podejrzenia zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis wszystkie zwierzęta z miejsca kwarantanny, o którym mowa w lit. c) akapit drugi, mogą zostać przyjęte do centrum pozyskiwania nasienia.

2. Obowiązkowe rutynowe badanie świń utrzymywanych w centrach pozyskiwania nasienia odbywa się w następujący sposób:

a) wszystkie świnie utrzymywane w centrum pozyskiwania nasienia poddaje się następującym badaniom, których wynik musi być ujemny:

(i) w odniesieniu do zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis – testowi ze zbuforowanym antygenem Brucella (test z różem bengalskim) lub kompetycyjnemu testowi ELISA lub pośredniemu testowi ELISA;

(ii) w odniesieniu do zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego:

— w przypadku zwierząt zaszczepionych szczepionką delecyjną gE-ujemną – testowi ELISA na obecność przeciwciał przeciwko glikoproteinie E (ADV-gE) wirusa choroby Aujeszkyego;

(iii) w odniesieniu do klasycznego pomoru świń – testowi ELISA na obecność przeciwciał lub testowi seroneutralizacji w przypadku zwierząt w państwie członkowskim lub jego strefie, w których w okresie 12 poprzedzających miesięcy zgłoszono klasyczny pomór świń lub przeprowadzono szczepienia przeciwko tej chorobie;

(iv) w odniesieniu do zakażenia wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń – badaniu serologicznemu (IPMA, IFA lub ELISA);

b) badania, o których mowa w lit. a), wykonuje się na próbkach pobranych:

(i) od wszystkich zwierząt bezpośrednio przed opuszczeniem centrum pozyskiwania nasienia lub w momencie przybycia do rzeźni, ale w żadnym przypadku nie później niż w ciągu 12 miesięcy od daty przyjęcia do centrum pozyskiwania nasienia;

albo

(ii) co najmniej:

— od 25 % zwierząt w centrum pozyskiwania nasienia co 3 miesiące w celu przeprowadzenia badania w kierunku zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis, zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego oraz zakażenia klasycznym pomorem świń, a także od 10 % zwierząt w centrum pozyskiwania nasienia co miesiąc w celu przeprowadzenia badania w kierunku zakażenia wywołanego wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń,

lub

— od 10 % zwierząt w centrum pozyskiwania nasienia co miesiąc w celu przeprowadzenia badania w kierunku zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis, zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego, zakażenia klasycznym pomorem świń oraz zakażenia wywołanego wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń.

W przypadku pobierania próbek przeprowadzonego zgodnie z oboma wariantami wymienionymi w ppkt (ii) lekarz weterynarii centrum zapewnia, aby zwierzęta, od których pozyskano próbki, były reprezentatywne dla całej populacji tego centrum, w szczególności w odniesieniu do grup wiekowych i zajmowanego pomieszczenia;

c) jeżeli badanie jest przeprowadzane zgodnie z pkt 2 lit. b) ppkt (ii), lekarz weterynarii centrum zapewnia, aby wszystkie zwierzęta były badane w kierunku chorób, o których mowa w pkt 2 lit. a), co najmniej co 12 miesięcy od daty przyjęcia do centrum pozyskiwania nasienia.

3. Jeżeli wynik któregokolwiek z badań, o których mowa w pkt 2 lit. a), będzie dodatni, zwierzę zostaje odizolowane, a nasienie pozyskane od niego od czasu ostatniego badania zakończonego wynikiem ujemnym nie może być przedmiotem przemieszczania między państwami członkowskimi.

Zwierzę, o którym mowa w akapicie pierwszym, natychmiast usuwa się z centrum pozyskiwania nasienia.

Nasienie pozyskane od wszystkich pozostałych zwierząt przebywających w centrum pozyskiwania nasienia od czasu pobrania ostatniej próbki, która dała wynik ujemny w jednym z badań opisanych w pkt 2 lit. a), przechowuje się oddzielnie i nie może ono być przemieszczane między państwami członkowskimi do czasu przywrócenia statusu zdrowotnego centrum pozyskiwania nasienia i przeprowadzenia odpowiednich urzędowych badań przechowywanego nasienia w celu wykluczenia obecności w nasieniu patogenów wywołujących choroby, o których mowa w pkt 2 lit. a).

Rozdział II

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do świń, od których pozyskuje się oocyty i zarodki, oraz dotyczące kwarantanny tych zwierząt

1. Świnie będące dawcami musiały zostać poddane badaniu klinicznemu przez lekarza weterynarii zespołu lub członka zespołu oraz uznane za wolne od symptomów lub objawów którejkolwiek z chorób kategorii D istotnych w przypadku świń w dniu pozyskania oocytów lub zarodków.

2. Oprócz wymagań, o których mowa w pkt 1, samice świni będące dawcami, z wyjątkiem dawców zarodków uzyskanych metodą in vivo poddanych działaniu trypsyny, pochodzą z państwa członkowskiego lub jego strefy, które są wolne od zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego lub w których realizowany jest zatwierdzony program likwidacji zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego.

3. Jeżeli chodzi o zakażenie wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń, samice świni będące dawcami, od których pozyskano zarodki uzyskane metodą in vivo, poddaje się badaniu serologicznemu w kierunku zakażenia wirusem zespołu rozrodczo-oddechowego świń, którego wynik musi być ujemny dwukrotnie, w odstępie co najmniej 21 dni, przy czym drugie badanie przeprowadza się w ciągu 15 dni przed pozyskaniem zarodków.

4. Nasienie stosowane do sztucznego unasienniania świń dawców musi być pozyskiwane, przetwarzane i przechowywane zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II część 2 rozdział I oraz w załączniku III część 1.

CZĘŚĆ 3

DODATKOWE WYMAGANIA W ZAKRESIE ZDROWIA ZWIERZĄT W ODNIESIENIU DO OWIEC I KÓZ, OD KTÓRYCH POZYSKUJE SIĘ MATERIAŁ BIOLOGICZNY, ORAZ WYMAGANIA DOTYCZĄCE KWARANTANNY I BADAŃ LABORATORYJNYCH LUB INNYCH BADAŃ TYCH ZWIERZĄT, O KTÓRYCH MOWA W ART. 22

Rozdział I

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do owiec i kóz, od których pozyskuje się nasienie, oraz wymagania dotyczące kwarantanny i badań laboratoryjnych lub innych badań tych zwierząt

1. Do wszystkich owiec i kóz przyjmowanych do centrum pozyskiwania nasienia stosuje się następujące wymagania:

a) zwierzęta musiały zostać poddane kwarantannie w miejscu kwarantanny, w którym przebywały wyłącznie inne zwierzęta parzystokopytne o co najmniej takim samym statusie zdrowotnym;

b) w przypadku owiec – muszą one pochodzić z zakładu, w którym w okresie 60 dni poprzedzających ich pobyt w miejscu kwarantanny, o którym mowa w lit. a), zostały, wraz z wszystkimi samcami kóz utrzymywanymi razem z nimi, poddane – z wynikiem ujemnym – badaniu serologicznemu w kierunku brucelozy owiec (Brucella ovis) lub innemu badaniu w kierunku brucelozy owiec (Brucella ovis) o równoważnej udokumentowanej czułości i swoistości;

c) zwierzęta zostały poddane następującym badaniom przeprowadzonym na próbkach pobranych w ciągu 30 dni poprzedzających rozpoczęcie okresu kwarantanny, o której mowa w lit. a), z wynikiem ujemnym:

(ii) w przypadku owiec, a także wszystkich samców kóz utrzymywanych razem z nimi – badaniu serologicznemu w kierunku brucelozy owiec (Brucella ovis) lub innemu badaniu w kierunku brucelozy owiec (Brucella ovis) o równoważnej udokumentowanej czułości i swoistości;

d) zwierzęta zostały poddane – z wynikiem ujemnym – następującym badaniom przeprowadzonym na próbkach pobranych w okresie kwarantanny, o której mowa w lit. a), oraz w terminie co najmniej 21 dni od daty przyjęcia do miejsca kwarantanny:

2. Wszystkie owce i kozy utrzymywane w centrum pozyskiwania nasienia co najmniej raz w roku kalendarzowym poddaje się następującym badaniom (obowiązkowym badaniom rutynowym), których wynik musi być ujemny:

a) w kierunku zakażenia Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis – badaniu serologicznemu, o którym mowa w części 1 pkt 1 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688;

b) w przypadku owiec w kierunku brucelozy owiec (Brucella ovis) – badaniu serologicznemu lub innym badaniom o równoważnej udokumentowanej czułości i swoistości.

W przypadku gdy owce są utrzymywane razem z kozami, kozy również należy poddać badaniu serologicznemu w kierunku brucelozy owiec (Brucella ovis), którego wynik musi być ujemny.

3. Jeżeli wynik któregokolwiek z badań, o których mowa w pkt 2, będzie dodatni, zwierzę zostaje odizolowane, a nasienia pozyskanego od tego zwierzęcia od daty ostatniego badania, w którym uzyskano wynik ujemny, nie można przemieszczać między państwami członkowskimi.

Zwierzę, o którym mowa w akapicie pierwszym, usuwa się z centrum pozyskiwania nasienia.

Nasienie pozyskane od wszystkich pozostałych zwierząt przebywających w centrum pozyskiwania nasienia od czasu pobrania ostatniej próbki, która dała wynik ujemny w jednym z badań opisanych w pkt 2, przechowuje się oddzielnie i nie można go przemieszczać między państwami członkowskimi do czasu przywrócenia statusu zdrowotnego centrum pozyskiwania nasienia i przeprowadzenia odpowiednich urzędowych badań przechowywanego nasienia w celu wykluczenia obecności w nasieniu patogenów wywołujących choroby, o których mowa w pkt 2.

Rozdział II

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do owiec i kóz, od których pozyskuje się oocyty i zarodki, oraz dotyczące kwarantanny tych zwierząt

1. Owce i kozy będące dawcami musiały zostać poddane badaniu klinicznemu przez lekarza weterynarii zespołu lub członka zespołu oraz uznane za wolne od symptomów lub objawów którejkolwiek z chorób kategorii D istotnych w przypadku owiec i kóz w dniu pozyskania oocytów lub zarodków.

2. Nasienie stosowane do sztucznego unasienniania owiec i kóz dawców musi być pozyskiwane, przetwarzane i przechowywane zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II część 3 rozdział I oraz w załączniku III część 1.

CZĘŚĆ 4

DODATKOWE WYMAGANIA W ZAKRESIE ZDROWIA ZWIERZĄT W ODNIESIENIU DO KONIOWATYCH, OD KTÓRYCH POZYSKUJE SIĘ MATERIAŁ BIOLOGICZNY, ORAZ WYMAGANIA DOTYCZĄCE KWARANTANNY I BADAŃ LABORATORYJNYCH LUB INNYCH BADAŃ TYCH ZWIERZĄT, O KTÓRYCH MOWA W ART. 23

Rozdział I

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do ogierów, od których pozyskuje się nasienie, oraz wymagania dotyczące kwarantanny i badań laboratoryjnych lub innych badań tych zwierząt

1. Aby zwierzę koniowate będące dawcą mogło zostać wykorzystane do pozyskania nasienia, musi w sposób zadowalający dla lekarza weterynarii centrum spełnić następujące wymagania:

a) zwierzę musi zostać poddane następującym badaniom zgodnie z jednym z programów badań określonych w lit. b):

(i) testowi immunodyfuzji w żelu agarowym (testowi Cogginsa) lub testowi ELISA na obecność niedokrwistości zakaźnej koni, których wynik musi być ujemny;

(ii) testowi na izolację wirusa zapalenia tętnic koni lub wykrycie jego genomu metodą łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR) lub PCR w czasie rzeczywistym przeprowadzonym z wynikiem ujemnym na podwielokrotnej części próbki całego nasienia ogiera dawcy, chyba że ogier dawca został poddany testowi seroneutralizacji w kierunku zakażenia wirusem zapalenia tętnic koni, w którym uzyskano wynik ujemny przy rozcieńczeniu surowicy w proporcji 1:4;

(iii) badaniu identyfikacji czynnika chorobotwórczego w celu wykrycia zakaźnego zapalenia macicy u klaczy (Taylorella equigenitalis) przeprowadzonemu w każdym przypadku z wynikiem ujemnym na trzech próbkach (wymazach) pobranych od ogiera dawcy dwukrotnie w odstępie co najmniej 7 dni, ale w żadnym przypadku nie wcześniej niż 7 dni (leczenie systemowe) lub 21 dni (leczenie miejscowe) po ewentualnym leczeniu ogiera dawcy środkami przeciwdrobnoustrojowymi, co najmniej z następujących miejsc:

— powłoki prącia (napletka),

— cewki moczowej,

— rowka ujścia cewki moczowej.

Przed wysyłką do laboratorium próbki umieszcza się na podłożu transportowym z węglem aktywnym, takim jak podłoże Amies.

Próbki poddaje się co najmniej jednemu z następujących badań:

— kulturze w warunkach mikroaerofilnych przez co najmniej 7 dni w celu izolacji Taylorella equigenitalis, stworzonych w ciągu 24 godzin po pobraniu próbek od zwierzęcia dawcy lub 48 godzin, w przypadku gdy próbki są przechowywane w chłodnych warunkach podczas transportu;

lub

— łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR) lub PCR w czasie rzeczywistym w celu wykrycia genomu Taylorella equigenitalis przeprowadzonych w ciągu 48 godzin po pobraniu próbek od zwierzęcia dawcy;

b) zwierzę musi zostać poddane jednemu z następujących programów badań:

(i) jeżeli ogier dawca przebywa nieprzerwanie w centrum pozyskiwania nasienia przez okres co najmniej 30 dni przed datą pierwszego pozyskania nasienia i podczas okresu pozyskiwania nasienia, a żadne zwierzę koniowate w centrum pozyskiwania nasienia nie miało bezpośredniej styczności ze zwierzętami koniowatymi o niższym statusie zdrowotnym w porównaniu z ogierem dawcą, badania wymagane zgodnie z lit. a) przeprowadza się na próbkach pobieranych od ogiera dawcy co najmniej raz w roku (w ramach obowiązkowych badań rutynowych) na początku sezonu rozpłodowego lub przed pierwszym pozyskaniem nasienia przeznaczonego do przemieszczenia do innego państwa członkowskiego jako nasienie świeże, schłodzone lub mrożone oraz nie wcześniej niż 14 dni po dacie rozpoczęcia okresu pobytu w centrum pozyskiwania nasienia wynoszącego co najmniej 30 dni przed datą pierwszego pozyskania nasienia;

(ii) jeżeli ogier dawca przebywa w centrum pozyskiwania nasienia przez okres co najmniej 30 dni przed datą pierwszego pozyskania nasienia i podczas okresu pozyskiwania nasienia, ale na odpowiedzialność lekarza weterynarii centrum może sporadycznie opuszczać centrum na całkowity okres krótszy niż 14 dni podczas okresu pozyskiwania nasienia, lub jeżeli inne zwierzęta koniowate w centrum pozyskiwania nasienia mają bezpośrednią styczność ze zwierzętami koniowatymi o niższym statusie zdrowotnym, wówczas badania wymagane zgodnie z lit. a) przeprowadza się w następujący sposób:

— co najmniej raz w roku na próbkach pobranych od ogiera dawcy na początku sezonu rozpłodowego lub przed datą pierwszego pozyskania nasienia przeznaczonego do przemieszczenia do innego państwa członkowskiego jako nasienie świeże, schłodzone lub mrożone oraz nie wcześniej niż 14 dni po dacie rozpoczęcia okresu pobytu wynoszącego co najmniej 30 dni przed datą pierwszego pozyskania nasienia;

oraz

— w okresie pozyskiwania nasienia przeznaczonego do przemieszczenia do innego państwa członkowskiego jako nasienie świeże, schłodzone lub mrożone w następujący sposób:

— badanie wymagane zgodnie z lit. a) ppkt (i) na próbkach pobranych nie wcześniej niż 90 dni przed datą pozyskania nasienia przeznaczonego do przemieszczenia do innego państwa członkowskiego,

— badanie wymagane zgodnie z lit. a) ppkt (ii) na próbkach pobranych nie wcześniej niż 30 dni przed datą pozyskania nasienia przeznaczonego do przemieszczenia do innego państwa członkowskiego, chyba że brak siewstwa ogiera dawcy potwierdzono testem izolacji wirusa, PCR lub PCR w czasie rzeczywistym przeprowadzonymi na podwielokrotnej części próbki całego nasienia pobranej nie wcześniej niż 6 miesięcy przed datą pozyskania nasienia przeznaczonego do przemieszczenia do innego państwa członkowskiego, a ogier dawca został poddany testowi seroneutralizacji w kierunku zakażenia wirusem zapalenia tętnic koni zakończonemu wynikiem dodatnim przy rozcieńczeniu surowicy w proporcji co najmniej 1:4,

— badanie wymagane zgodnie z lit. a) ppkt (iii) na próbkach pobranych nie wcześniej niż 60 dni przed datą pozyskania nasienia przeznaczonego do przemieszczenia do innego państwa członkowskiego, które w przypadku PCR lub PCR w czasie rzeczywistym można przeprowadzić na trzech próbkach (wymazach) pobranych jednorazowo;

(iii) jeżeli ogier dawca nie spełnia warunków określonych w ppkt (i) i (ii), a nasienie pozyskuje się do celów przemieszczenia do innego państwa członkowskiego jako nasienie mrożone, badania wymagane zgodnie z lit. a) przeprowadza się na próbkach pozyskanych od ogiera dawcy w następujący sposób:

— co najmniej raz w roku na początku sezonu rozpłodowego;

— w ciągu okresu przechowywania, o którym mowa w załączniku III część 1 pkt 2 lit. b), oraz przed wywiezieniem nasienia z centrum pozyskiwania nasienia lub przed jego użyciem na próbkach pobranych nie wcześniej niż 14 dni i nie później niż 90 dni od daty pozyskania nasienia.

Na zasadzie odstępstwa od ppkt (iii) tiret drugie pobieranie próbek po pozyskaniu nasienia i przeprowadzanie badań w kierunku zakażenia wirusem zapalenia tętnic koni zgodnie z lit. a) ppkt (ii) nie jest wymagane, w przypadku gdy u seropozytywnego ogiera dawcy potwierdzono brak siewstwa w drodze testu izolacji wirusa, PCR lub PCR w czasie rzeczywistym przeprowadzonych z wynikiem ujemnym na podwielokrotnej części próbki całego nasienia ogiera dawcy pobieranej dwa razy w roku w odstępie co najmniej 4 miesięcy, a ogier dawca został poddany testowi seroneutralizacji w kierunku zakażenia wirusem zapalenia tętnic koni zakończonemu dodatnim wynikiem przy rozcieńczeniu surowicy w proporcji co najmniej 1:4;

c) jeżeli wynik któregokolwiek z badań, o których mowa w lit. b), jest dodatni, ogiera dawcę izoluje się, a nasienia pozyskanego od niego od daty ostatniego badania z wynikiem ujemnym nie można przemieszczać między państwami członkowskimi, z wyjątkiem nasienia z każdego ejakulatu poddanego testowi izolacji wirusa zapalenia tętnic koni zakończonego wynikiem ujemnym w odniesieniu do wirusa zapalenia tętnic koni.

Nasienie pozyskane od wszystkich pozostałych ogierów w centrum pozyskiwania nasienia od czasu pobrania ostatniej próbki, która dała wynik ujemny w jednym z badań przewidzianych w lit. b), przechowuje się oddzielnie i nie można go przemieszczać między państwami członkowskimi do czasu przywrócenia statusu zdrowotnego centrum pozyskiwania nasienia oraz przeprowadzenia odpowiednich urzędowych badań przechowywanego nasienia w celu wykluczenia obecności w nasieniu patogenów wywołujących choroby, o których mowa w lit. b).

Rozdział II

Dodatkowe wymagania w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do koniowatych, od których pozyskuje się oocyty i zarodki, oraz dotyczące kwarantanny, badań laboratoryjnych lub innych badań tych zwierząt

1. Koniowate będące dawcami musiały zostać poddane badaniu klinicznemu przez lekarza weterynarii zespołu lub członka zespołu oraz uznane za wolne od symptomów lub objawów którejkolwiek z chorób kategorii D istotnych w przypadku koniowatych w dniu pozyskania oocytów lub zarodków.

2. Oprócz wymagań, o których mowa w pkt 1, koniowate będące dawcami:

a) nie mogą być wykorzystywane do krycia naturalnego w okresie co najmniej 30 dni przed datą pozyskania oocytów lub zarodków i między datą pobrania pierwszej próbki, o której mowa w lit. b) i c), a datą pozyskania oocytów i zarodków;

b) muszą zostać poddane – z wynikiem ujemnym – testowi immunodyfuzji w żelu agarowym (test Cogginsa) lub testowi ELISA na niedokrwistość zakaźną koni przeprowadzonemu na próbce krwi pobranej nie wcześniej niż 14 dni po dacie rozpoczęcia okresu co najmniej 30 dni, o którym mowa w lit. a), i nie później niż 90 dni przed pozyskaniem oocytów lub zarodków, które mają być przemieszczane między państwami członkowskimi;

c) muszą zostać poddane badaniu identyfikacji czynnika chorobotwórczego w kierunku zakaźnego zapalenia macicy u klaczy (Taylorella equigenitalis), przeprowadzonemu w każdym przypadku z wynikiem ujemnym na co najmniej dwóch próbkach (wymazach) pobranych od zwierzęcia dawcy, które w żadnym przypadku nie mogą być pobrane wcześniej niż 7 dni (leczenie systemowe) lub 21 dni (leczenie miejscowe) po ewentualnym leczeniu środkami przeciwdrobnoustrojowymi zwierzęcia dawcy, co najmniej z następujących miejsc:

— błon śluzowych fossa clitoridis;

— błon śluzowych sinus clitoridis.

Próbki pobiera się w okresie co najmniej 30 dni, o którym mowa w lit. a), dwukrotnie w odstępie co najmniej 7 dni w przypadku badania, o którym mowa w ppkt (i) poniżej, lub jeden raz w przypadku badania, o którym mowa w ppkt (ii) poniżej.

Przed wysyłką do laboratorium próbki umieszcza się na podłożu transportowym z węglem aktywnym, takim jak podłoże Amies.

Próbki poddaje się co najmniej jednemu z następujących badań:

(i) kulturze w warunkach mikroaerofilnych przez co najmniej 7 dni w celu izolacji Taylorella equigenitalis, stworzonych w ciągu 24 godzin po pobraniu próbek od zwierzęcia dawcy lub 48 godzin, w przypadku gdy próbki są przechowywane w chłodnych warunkach podczas transportu;

lub

(ii) łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR) lub PCR w czasie rzeczywistym w celu wykrycia genomu Taylorella equigenitalis przeprowadzonych w ciągu 48 godzin po pobraniu próbek od zwierzęcia dawcy.

3. Nasienie stosowane do sztucznego unasienniania zwierząt dawców musi być pozyskiwane, przetwarzane i przechowywane zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II część 4 rozdział I oraz w załączniku III część 1.

CZĘŚĆ 5

INNE WYMAGANIA W ZAKRESIE ZDROWIA ZWIERZĄT W ODNIESIENIU DO BYDŁA, ŚWIŃ, OWIEC I KÓZ ORAZ ZWIERZĄT Z RODZIN WIELBŁĄDOWATYCH I JELENIOWATYCH, OD KTÓRYCH POZYSKUJE SIĘ MATERIAŁ BIOLOGICZNY, A TAKŻE DOTYCZĄCE KWARANTANNY, BADAŃ LABORATORYJNYCH LUB INNYCH BADAŃ TYCH ZWIERZĄT, O KTÓRYCH MOWA W ART. 20, 21, 22 I 38

Rozdział I

Wymagania dotyczące bydła, świń, owiec i kóz w odniesieniu do pryszczycy

1. Bydło, świnie, owce i kozy, które są dawcami nasienia, oocytów lub zarodków:

a) pochodzą z zakładów:

(i) znajdujących się na obszarze, na którym nie zgłoszono pryszczycy w promieniu 10 km od zakładu w okresie co najmniej 30 dni bezpośrednio poprzedzających datę pozyskania;

(ii) w których nie zgłoszono pryszczycy w okresie co najmniej 3 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę pozyskania;

b) nie były szczepione przeciwko pryszczycy w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę pozyskania.

2. Lekarz weterynarii centrum zapewnia, aby:

a) bydło, świnie, owce i kozy, które są dawcami nasienia, były przyjmowane do centrum pozyskiwania nasienia wyłącznie po poddaniu ich izolacji w miejscu kwarantanny, które w dniu przyjęcia zwierząt do centrum pozyskiwania nasienia:

(i) musi znajdować się na obszarze, na którym nie zgłoszono pryszczycy w promieniu 10 km od miejsca kwarantanny w okresie co najmniej 30 dni;

(ii) nie mogło odnotować ogniska pryszczycy w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę przyjęcia zwierząt do centrum pozyskiwania nasienia;

b) nasienie było przemieszczane do innego państwa członkowskiego wyłącznie wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

(i) centrum pozyskiwania nasienia znajduje się na obszarze, na którym nie zgłoszono pryszczycy w promieniu 10 km od centrum pozyskiwania nasienia przez okres co najmniej 30 dni;

(ii) centrum pozyskiwania nasienia było wolne od pryszczycy w okresie od co najmniej 3. miesięcy przed datą pozyskania nasienia do 30 dni po jego pozyskaniu lub w przypadku nasienia świeżego – aż do daty wysłania przesyłki nasienia do innego państwa członkowskiego;

(iii) w przypadku nasienia świeżego zwierzę dawca przebywało w centrum pozyskiwania nasienia, o którym mowa w ppkt (i), przez nieprzerwany okres co najmniej 30 dni bezpośrednio poprzedzających datę pozyskania nasienia.

3. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. b) lekarz weterynarii centrum może zezwolić na wysyłkę nasienia pozyskanego od utrzymywanego zwierzęcia dawcy, które było szczepione przeciwko pryszczycy w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę pozyskania, pod warunkiem że:

a) zwierzę dawca nie było szczepione przeciwko pryszczycy w okresie co najmniej 30 dni bezpośrednio poprzedzających datę pozyskania;

b) 5 % (minimum pięć słomek) każdej ilości nasienia pozyskanego od zwierzęcia dawcy w dowolnym momencie poddaje się testowi izolacji wirusa w kierunku pryszczycy z wynikiem ujemnym.

4. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. b) lekarz weterynarii zespołu może zezwolić na wysyłkę do innego państwa członkowskiego zarodków uzyskanych metodą in vivo od zwierzęcia dawcy, które zaszczepiono przeciwko pryszczycy w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę pozyskania, pod warunkiem że:

a) samica zwierzęcia dawcy nie była szczepiona przeciwko pryszczycy w okresie co najmniej 30 dni bezpośrednio poprzedzających datę pozyskania;

b) nasienie wykorzystane do zapłodnienia pozyskano od samca dawcy spełniającego warunki określone w pkt 1 lit. b) lub nasienie to spełnia warunki określone w pkt 2;

c) przed mrożeniem zarodki zostały przemyte trypsyną zgodnie z zaleceniami zawartymi w podręczniku IETS (

);

d) przechowuje się głęboko mrożone zarodki przez okres co najmniej 30 dni od daty pozyskania, a w tym okresie zwierzę dawca nie wykazywało klinicznych objawów pryszczycy.

Rozdział II

Wymagania dotyczące bydła, owiec i kóz oraz zwierząt z rodzin wielbłądowatych i jeleniowatych w odniesieniu do zakażenia wirusem choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24)

1. Bydło, owce i kozy oraz zwierzęta z rodzin wielbłądowatych i jeleniowatych, które są dawcami nasienia, muszą spełniać co najmniej jeden z następujących warunków:

a) były utrzymywane przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie nasienia i w trakcie jego pozyskiwania w państwie członkowskim lub jego strefie, które były wolne od zakażenia wirusem choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24), a w ciągu ostatnich 24 miesięcy u docelowej populacji zwierząt nie potwierdzono żadnego przypadku zakażenia wirusem choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24);

b) były utrzymywane w strefie sezonowo wolnej od choroby w okresie sezonowo wolnym od choroby przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie nasienia i w trakcie jego pozyskiwania w państwie członkowskim lub jego strefie:

(i) objętych zatwierdzonym programem likwidacji zakażenia wirusem choroby niebieskiego języka (serotyp 1–24), lub

(ii) właściwy organ miejsca pochodzenia przesyłki nasienia uzyskał uprzednio pisemną zgodę właściwego organu państwa członkowskiego przeznaczenia na warunki ustanowienia tej strefy sezonowo wolnej od choroby oraz na przyjęcie przesyłki nasienia;

c) były utrzymywane w zakładzie chronionym przed wektorami przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie nasienia i w trakcie jego pozyskiwania;

d) zostały poddane – z wynikiem ujemnym – badaniu serologicznemu na obecność przeciwciał przeciwko grupom serologicznym 1–24 wirusa choroby niebieskiego języka przeprowadzonemu między 28. a 60. dniem od daty każdego pozyskania nasienia;

e) zostały poddane – z wynikiem ujemnym – badaniu identyfikacji czynnika chorobotwórczego w kierunku wirusa choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24) na próbkach krwi pobranych w momencie rozpoczęcia i podczas ostatniego pozyskania nasienia oraz podczas pozyskiwania nasienia w odstępach:

(i) co najmniej 7 dni w przypadku testu izolacji wirusa;

lub

(ii) co najmniej 28 dni w przypadku PCR.

2. Owce i kozy oraz zwierzęta z rodzin wielbłądowatych i jeleniowatych, które są dawcami zarodków uzyskanych metodą in vivo, a także bydło, owce i kozy oraz zwierzęta z rodzin wielbłądowatych i jeleniowatych, które są dawcami oocytów do produkcji zarodków metodą in vitro, muszą spełniać co najmniej jeden z następujących warunków:

a) były utrzymywane przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie oocytów lub zarodków i w trakcie ich pozyskiwania w państwie członkowskim lub jego strefie, które były wolne od zakażenia wirusem choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24), a w ciągu ostatnich 24 miesięcy u docelowej populacji zwierząt nie potwierdzono żadnego przypadku zakażenia wirusem choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24);

b) były utrzymywane w strefie sezonowo wolnej od choroby w okresie sezonowo wolnym od choroby przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie oocytów lub zarodków i w trakcie ich pozyskiwania w państwie członkowskim lub jego strefie:

(i) objętych zatwierdzonym programem likwidacji zakażenia wirusem choroby niebieskiego języka (serotyp 1–24), lub

(ii) właściwy organ miejsca pochodzenia przesyłki oocytów lub zarodków uzyskał uprzednio pisemną zgodę właściwego organu państwa członkowskiego przeznaczenia na warunki ustanowienia tej strefy sezonowo wolnej od choroby oraz na przyjęcie przesyłki oocytów lub zarodków;

c) były utrzymywane w zakładzie chronionym przed wektorami przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie oocytów lub zarodków i w trakcie ich pozyskiwania;

d) zostały poddane – z wynikiem ujemnym – badaniu serologicznemu na obecność przeciwciał przeciwko grupom serologicznym 1–24 wirusa choroby niebieskiego języka przeprowadzonemu na próbce krwi pobranej między 28. a 60. dniem od daty pozyskania oocytów lub zarodków;

e) zostały poddane – z wynikiem ujemnym – badaniu identyfikacji czynnika chorobotwórczego w kierunku wirusa choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24) przeprowadzonemu na próbce krwi pobranej w dniu pozyskania oocytów lub zarodków.

3. Nasienie użyte do zapłodnienia oocytów musi pochodzić od zwierząt, które spełniają wymagania określone w pkt 1.

Rozdział III

Wymagania dotyczące bydła, owiec i kóz w odniesieniu do zakażenia wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej

1. Bydło, owce i kozy, które są dawcami nasienia, muszą spełniać co najmniej jeden z następujących warunków:

a) były utrzymywane przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie nasienia i w trakcie jego pozyskiwania w państwie członkowskim lub jego strefie, gdzie nie zgłoszono zakażenia wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej przez okres co najmniej 2 poprzedzających lat w promieniu 150 km od zakładu;

b) były utrzymywane przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie nasienia i w trakcie jego pozyskiwania w państwie członkowskim lub jego strefie sezonowo wolnych od zakażenia wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej;

c) były utrzymywane w zakładzie chronionym przed wektorami przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie nasienia i w trakcie jego pozyskiwania;

d) były poddawane – z wynikiem ujemnym – badaniu serologicznemu na obecność przeciwciał przeciwko zakażeniu wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej przeprowadzanemu co najmniej co 60 dni w ciągu całego okresu pozyskiwania oraz między 28. a 60. dniem od daty ostatniego pozyskania nasienia;

e) zostały poddane – z wynikiem ujemnym – badaniu identyfikacji czynnika chorobotwórczego w kierunku zakażenia wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej na próbkach krwi pobranych w momencie rozpoczęcia i podczas ostatniego pozyskania nasienia oraz podczas pozyskiwania nasienia co najmniej w odstępach:

(i) co 7 dni w przypadku testu izolacji wirusa; lub

(ii) co 28 dni w przypadku PCR.

2. Bydło, owce i kozy, które są dawcami oocytów do produkcji zarodków metodą in vitro oraz zarodków uzyskanych metodą in vivo, muszą spełniać co najmniej jeden z następujących warunków:

a) były utrzymywane przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie oocytów lub zarodków i w trakcie ich pozyskiwania w państwie członkowskim lub jego strefie, gdzie przez okres co najmniej 2 poprzedzających lat w promieniu 150 kilometrów od zakładu nie zgłoszono wystąpienia przypadku zakażenia wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej;

b) były utrzymywane przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie oocytów lub zarodków i w trakcie jego pozyskiwania w państwie członkowskim lub jego strefie sezonowo wolnych od zakażenia wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej;

c) były utrzymywane w zakładzie chronionym przed wektorami przez okres co najmniej 60 dni poprzedzających pozyskanie oocytów lub zarodków i w trakcie ich pozyskiwania;

d) zostały poddane – z wynikiem ujemnym – badaniu serologicznemu na obecność przeciwciał przeciwko zakażeniu wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej przeprowadzonemu na próbce krwi pobranej między 28. a 60. dniem od daty pozyskania oocytów lub zarodków;

e) zostały poddane – z wynikiem ujemnym – badaniu identyfikacji czynnika chorobotwórczego w kierunku zakażenia wirusem krwotocznej choroby zwierzyny płowej przeprowadzonemu na próbce krwi pobranej w dniu pozyskania oocytów lub zarodków.

3. Nasienie użyte do zapłodnienia oocytów musi pochodzić od zwierząt, które spełniają wymagania określone w pkt 1.

Rozdział IV

Wymagania dotyczące uznania zakładu za wolny od zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis u świń

Aby zakwalifikować się jako wolny od zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis, zakład utrzymujący świnie musi spełniać następujące wymagania:

a) zakażenie wywołane przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis musi być chorobą świń podlegającą obowiązkowi zgłaszania w państwie członkowskim;

b) zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis nie potwierdzono w zakładzie przez okres co najmniej 3 poprzedzających lat;

c) zwierzęta wykazujące objawy kliniczne zgodne z zakażeniem wywołanym przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis, takie jak poronienia lub zapalenie jąder, poddaje się niezbędnym badaniom diagnostycznym, których wynik musi być ujemny;

d) żadnej ze świń należących do zakładu nie szczepiono przeciwko zakażeniu wywołanemu przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis w okresie co najmniej 3 poprzedzających lat;

e) świnie, które wprowadzono do zakładu:

(i) pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis przez okres przynajmniej 3 poprzedzających lat albo zostały poddane badaniu przeprowadzonemu na próbce pobranej w okresie 30 dni poprzedzających datę wysyłki, którego wynik musi być ujemny;

oraz

(ii) nie były szczepione przeciwko zakażeniu wywołanemu przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis przez okres co najmniej 3 poprzedzających lat;

f) przez okres co najmniej 3 poprzedzających lat nie stwierdzono objawów zakażenia wywołanego przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis w innych jednostkach epidemiologicznych tego samego zakładu albo wprowadzono środki mające na celu zapobieganie przenoszeniu infekcji wywołanej przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis z tych innych jednostek epidemiologicznych.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.