Załącznik IV

WYMAGANIA DOTYCZĄCE OKREŚLONEJ CHOROBY W ZAKRESIE PRZYZNANIA, UTRZYMANIA, ZAWIESZENIA I COFNIĘCIA STATUSU OBSZARU WOLNEGO OD CHOROBY NA POZIOMIE ZAKŁADÓW ORAZ WYMAGANIA DOTYCZĄCE OKREŚLONEJ CHOROBY W ZAKRESIE PRZYZNANIA I UTRZYMANIA STATUSU OBSZARU WOLNEGO OD CHOROBY NA POZIOMIE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH LUB STREF

CZĘŚĆ I

ZAKAŻENIE WYWOŁYWANE PRZEZ BRUCELLA ABORTUS, B. MELITENSIS I B. SUIS

ROZDZIAŁ 1

Zakład wolny od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis można przyznać zakładowi utrzymującemu bydło, owce lub kozy bez szczepień wyłącznie wówczas, gdy:

a) w ciągu ostatnich 12 miesięcy u bydła, owiec ani kóz utrzymywanych w zakładzie nie wystąpił żaden potwierdzony przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b) w ciągu ostatnich 3 lat żadne zwierzę z gatunków bydła, owca ani koza w zakładzie nie zostały zaszczepione przeciwko zakażeniu wywoływanemu przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

c) niewykastrowane zwierzęta z gatunków bydła w wieku powyżej 12 miesięcy i niewykastrowane owce lub kozy w wieku powyżej 6 miesięcy obecne w zakładzie w czasie pobierania próbek uzyskały ujemny wynik badania serologicznego w dwóch następujących przypadkach:

(i) pierwsze badanie musi zostać przeprowadzone na próbkach pobranych nie wcześniej niż 3 miesiące po usunięciu ostatniego potwierdzonego przypadku i ostatniego zwierzęcia, których badanie immunologiczne dało dodatni wynik;

(ii) drugie badanie musi zostać przeprowadzone na próbkach pobranych nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy i nie później niż po upływie 12 miesięcy od dnia pobrania próbek, o którym mowa w ppkt (i);

d) zwierzęta wykazujące objawy kliniczne wskazujące na zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, takie jak poronienia, zostały poddane dochodzeniom z ujemnymi wynikami;

e) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła, owce lub kozy wprowadzone do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. c) ppkt (i), pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień albo wolnych od tego zakażenia w przypadku przeprowadzenia szczepień i w ciągu ostatnich 3 lat zwierzęta te nie zostały zaszczepione przeciwko zakażeniu wywoływanemu przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis oraz

(i) pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt;

(ii) są niewykastrowanym bydłem w wieku powyżej 12 miesięcy lub niewykastrowanymi owcami lub kozami w wieku powyżej 6 miesięcy i musiały uzyskać ujemny wynik badania serologicznego przeprowadzonego na próbce pobranej:

— w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu, lub

— w ciągu 30 dni po ich wprowadzeniu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; lub

(iii) są samicami w okresie poporodowym trzymanymi w izolacji od czasu wprowadzenia ich do zakładu do momentu uzyskania przez nie negatywnego wyniku w badaniu serologicznym przeprowadzonym na próbce pobranej nie wcześniej niż 30 dni po porodzie; oraz

f) od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. c) ppkt (i), wszelki materiał biologiczny pochodzący od bydła, owiec lub kóz wprowadzony do zakładu lub w nim wykorzystywany pochodzi z:

(i) zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień; lub

(ii) zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień można przyznać zakładowi, jeżeli wszystkie zwierzęta z gatunków bydła, owce lub kozy pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień albo wolnych od tego zakażenia w przypadku przeprowadzenia szczepień i w ciągu ostatnich 3 lat zwierzęta te nie zostały zaszczepione oraz:

a) pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt;

b) są niewykastrowanym bydłem w wieku powyżej 12 miesięcy lub niewykastrowanymi owcami lub kozami w wieku powyżej 6 miesięcy i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego przeprowadzonego na próbce pobranej:

— w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu, lub

— w ciągu 30 dni po wprowadzeniu ich do zakładu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; lub

c) są samicami w okresie poporodowym trzymanymi w izolacji od wprowadzenia ich do zakładu do momentu uzyskania przez nie negatywnego wyniku w badaniu serologicznym przeprowadzonym na próbce pobranej nie wcześniej niż 30 dni po porodzie.

3. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień można przyznać zakładowi o statusie obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień, jeśli:

a) spełnione są wymagania określone w pkt 1 lit. a), b), d), e) i f); oraz

b) spełnione jest wymaganie określone w sekcji 2 lit. b) ppkt (i).

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy można utrzymać wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. a), b), d), e) i f); oraz

b) przeprowadzono badania serologiczne z ujemnymi wynikami na próbkach pobranych od:

(i) wszystkich niewykastrowanych zwierząt z gatunków bydła w wieku powyżej 12 miesięcy i wszystkich niewykastrowanych owiec lub kóz w wieku powyżej 6 miesięcy w odpowiednich odstępach czasu nie dłuższych niż 12 miesięcy określonych przez właściwy organ, biorąc pod uwagę rodzaj produkcji, sytuację choroby i zidentyfikowane czynniki ryzyka; lub

(ii) niewykastrowanego bydła w wieku powyżej 12 miesięcy i niewykastrowanych owiec lub kóz w wieku powyżej 6 miesięcy utrzymywanych w zakładach znajdujących się w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis zgodnie z systemem badań określonym przez właściwy organ, biorąc pod uwagę rodzaj produkcji, sytuację choroby i zidentyfikowane czynniki ryzyka.

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy musi zostać zawieszony, jeżeli:

a) niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2; lub

b) wśród bydła, owiec lub kóz utrzymywanych w zakładzie podejrzewa się przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis.

2. Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a) spełniono wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. b), d), e) i f) oraz w sekcji 2 lit. b);

b) wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy musi zostać cofnięty, jeżeli:

a) po upływie maksymalnego okresu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) nie można wykluczyć zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis zgodnie z sekcją 3 pkt 2 lit. b);

c) wśród bydła, owiec lub kóz utrzymywanych w zakładzie potwierdzono przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis; lub

d) zwalczanie zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis jest uzasadnione innymi względami.

2. Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. a) cofnięto status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień, można go odzyskać dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną wymagania określone w sekcji 2.

3. Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. b), c) lub d) cofnięto status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień, można go odzyskać dopiero wówczas, gdy usunięto wszystkie potwierdzone przypadki i wszystkie zwierzęta, które nie uzyskały ujemnych wyników badań, a pozostałe bydło, owce lub kozy spełniają wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. c).

4. Na zasadzie odstępstwa od pkt 3, jeżeli u jednego zwierzęcia z gatunków bydła, owcy lub kozy utrzymywanych w zakładzie potwierdzono zakażenie wywoływane przez B. suis biowaru 2, status można odzyskać po uzyskaniu ujemnych wyników badań na próbkach pobranych zgodnie z wymaganiami określonymi w sekcji 1 pkt 1 lit. c) ppkt (i).

ROZDZIAŁ 2

Zakład wolny od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień można przyznać zakładowi utrzymującemu bydło, owce lub kozy wyłącznie wówczas, gdy:

a) spełnione są wymagania określone w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. a), c) i d);

b) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła, owce lub kozy wprowadzone do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. c) ppkt (i), pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień lub zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, w przypadku przeprowadzenia szczepień oraz:

(i) pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt;

(ii) są niewykastrowanym bydłem w wieku powyżej 12 miesięcy lub niewykastrowanymi owcami lub kozami w wieku powyżej 6 miesięcy i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego przeprowadzonego na próbce pobranej:

— w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu, lub

— w ciągu 30 dni po wprowadzeniu ich do zakładu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; lub

(iii) są samicami w okresie poporodowym trzymanymi w izolacji od czasu wprowadzenia ich do zakładu do momentu uzyskania przez nie negatywnego wyniku w badaniu serologicznym przeprowadzonym na próbce pobranej nie wcześniej niż 30 dni po porodzie; oraz

c) od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. c) ppkt (i), wszelki materiał biologiczny pochodzący od bydła, owiec lub kóz wprowadzony do zakładu lub w nim wykorzystywany pochodzi z:

(i) zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień lub zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień; lub

(ii) zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień można przyznać zakładowi, jeżeli wszystkie zwierzęta z gatunków bydła, owce lub kozy pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień lub w przypadku przeprowadzenia szczepień oraz:

a) pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt;

b) są niewykastrowanym bydłem w wieku powyżej 12 miesięcy lub niewykastrowanymi owcami lub kozami w wieku powyżej 6 miesięcy i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego przeprowadzonego na próbce pobranej:

(i) w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu; lub

(ii) w ciągu 30 dni po wprowadzeniu ich do zakładu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; lub

c) są samicami w okresie poporodowym trzymanymi w izolacji od czasu wprowadzenia ich do zakładu do momentu uzyskania przez nie negatywnego wyniku w badaniu serologicznym przeprowadzonym na próbce pobranej nie wcześniej niż 30 dni po porodzie.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy można utrzymać wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełnione są wymagania określone w niniejszym rozdziale sekcja 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. a) i d); oraz

b) przeprowadzono badania serologiczne z ujemnymi wynikami na próbkach pobranych od wszystkich niewykastrowanych zwierząt z gatunków bydła w wieku powyżej 12 miesięcy i wszystkich niewykastrowanych owiec lub kóz w wieku powyżej 6 miesięcy w odpowiednich odstępach czasu nie dłuższych niż 12 miesięcy określonych przez właściwy organ, biorąc pod uwagę rodzaj produkcji, sytuację choroby i zidentyfikowane czynniki ryzyka.

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy musi zostać zawieszony, jeżeli:

a) niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2; lub

b) wśród bydła, owiec lub kóz utrzymywanych w zakładzie podejrzewa się przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis.

2. Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a) spełnione są wymagania określone w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. d) oraz w sekcji 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz w sekcji 2 lit. b);

b) wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy musi zostać cofnięty, jeżeli:

a) po upływie maksymalnego okresu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) nie można wykluczyć zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis zgodnie z sekcją 3 pkt 2 lit. b);

c) wśród bydła, owiec lub kóz utrzymywanych w zakładzie potwierdzono przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis; lub

d) zwalczanie zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis jest uzasadnione innymi względami.

2. Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. a) został cofnięty status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień, można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostaną wymagania określone w sekcji 2.

3. Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. b), c) lub d) został cofnięty status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień, można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy usunięto wszystkie potwierdzone przypadki i wszystkie zwierzęta, które nie uzyskały ujemnych wyników badań, a pozostałe bydło, owce lub kozy spełniają wymagania określone w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. c).

4. Na zasadzie odstępstwa od pkt 3, jeżeli u jednego zwierzęcia z gatunków bydła, owcy lub kozy utrzymywanego w zakładzie potwierdzono zakażenie wywoływane przez Brucella suis biowaru 2, status można odzyskać po otrzymaniu ujemnych wyników badań na próbkach pobranych zgodnie z wymaganiami określonymi w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. c) ppkt (i).

ROZDZIAŁ 3

Państwo członkowskie lub strefa wolne od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanego bydła

Sekcja 1

Przyznanie statusu w odniesieniu do utrzymywanego bydła

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanego bydła można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a) przez co najmniej ostatnie 3 lata u utrzymywanego bydła nie odnotowano potwierdzonego przypadku zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b) przez ostatnie 3 lata stosowano wymagania w zakresie ogólnego nadzoru zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) w celu wczesnego wykrycia zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis u utrzymywanego bydła, które obejmowały co najmniej:

(i) regularne dostarczanie próbek z przypadków poronień do badań laboratoryjnych;

(ii) terminowe dochodzenie w sprawie przypadków poronień, które mogły być spowodowane zakażeniem wywoływanym przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

c) przez ostatnie 3 lata co najmniej 99,8 % zakładów utrzymujących bydło stanowiące co najmniej 99,9 % populacji bydła utrzymało status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień;

d) szczepienie bydła przeciwko Brucella abortus, B. melitensis i B. suis nie miało miejsca przez co najmniej ostatnie 3 lata, a żadne zwierzę z gatunków bydła wprowadzone do państwa członkowskiego lub strefy nie było szczepione w ciągu ostatnich 3 lat przed jego wprowadzeniem.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu w odniesieniu do utrzymywanego bydła

1. Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanego bydła wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 lit. a), b) i d); oraz

b) przez pierwsze 2 kolejne lata po przyznaniu statusu prowadzony jest coroczny nadzór na podstawie reprezentatywnej próby ze wszystkich zakładów utrzymujących bydło, który musi umożliwiać co najmniej wykrycie, na poziomie ufności wynoszącym 95 %, zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % zakładów utrzymujących bydło lub docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,1 % populacji bydła;

c) jeżeli przez 2 kolejne lata po przyznaniu statusu u utrzymywanego bydła nie potwierdzono przypadku zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, nadzór musi opierać się na:

(i) corocznym nadzorze wyrywkowym, który musi umożliwiać co najmniej wykrycie, przy 95 % poziomie ufności, zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % zakładów utrzymujących bydło lub docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,1 % populacji bydła; lub

(ii) corocznym nadzorze opartym na ryzyku mającym na celu wykrycie zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, uwzględniającym systemy produkcji i zidentyfikowane czynniki ryzyka, w tym rozprzestrzenianie się zakażenia od zwierząt innych niż utrzymywane bydło.

2. Potwierdzenie zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w populacji zwierząt innych niż utrzymywane bydło nie ma wpływu na status państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanego bydła, pod warunkiem że wdrożono skuteczne środki poddawane okresowej ocenie mające na celu zapobiec przenoszeniu zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis na utrzymywane bydło.

3. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. a) państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanego bydła w przypadku potwierdzenia zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, jeżeli:

a) zakład, w którym u utrzymywanego bydła wykryto zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, został niezwłocznie objęty odpowiednimi środkami zwalczania chorób określonymi w art. 24;

b) w ciągu 60 dni po pierwszym potwierdzeniu zakażenia właściwy organ przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne oraz dochodzenia, jak określono w art. 25, aby zidentyfikować prawdopodobne źródło i rozmieszczenie zakażenia oraz ustalił wnioski na temat prawdopodobnego źródła zakażenia, i tylko ograniczona liczba zakładów została zakażona, a zakłady te są epidemiologicznie powiązane z pierwszym wykrytym ogniskiem;

c) w każdym zakładzie, w którym po wdrożeniu środków przewidzianych w lit. b) zidentyfikowano przypadki podejrzenia lub potwierdzone przypadki, niezwłocznie wdrożono odpowiednie środki zwalczania chorób określone w art. 21 lub 24 do czasu przywrócenia im lub odzyskania przez nie statusu obszaru wolnego od choroby;

d) nadzór, o którym mowa w pkt 1, został przystosowany i wykazał, że sytuacja została opanowana.

ROZDZIAŁ 4

Państwo członkowskie lub strefa wolne od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanych owiec i kóz

Sekcja 1

Przyznanie statusu w odniesieniu do utrzymywanych owiec i kóz

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanych owiec i kóz można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy

a) przez co najmniej ostatnie 3 lata u utrzymywanych owiec i kóz nie odnotowano potwierdzonego przypadku zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b) przez ostatnie 3 lata, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a), stosowano wymagania w zakresie ogólnego nadzoru w celu wczesnego wykrycia zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis u utrzymywanych owiec i kóz, które obejmowały co najmniej:

(i) regularne dostarczanie próbek z przypadków poronień do badań laboratoryjnych;

(ii) terminowe dochodzenie w sprawie przypadków poronień, które mogły być spowodowane zakażeniem wywoływanym przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

c) przez ostatnie 3 lata prowadzono nadzór nad populacją owiec i kóz i co najmniej 99,8 % zakładów utrzymujących owce lub kozy stanowiące co najmniej 99,9 % populacji owiec i kóz utrzymało status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień; oraz

d) szczepienie owiec i kóz przeciwko Brucella abortus, B. melitensis i B. suis nie miało miejsca przez co najmniej ostatnie 3 lata, a żadna owca ani koza wprowadzona do państwa członkowskiego lub strefy nie była szczepiona w ciągu ostatnich 3 lat przed wprowadzeniem.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu w odniesieniu do utrzymywanych owiec i kóz

1. Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanych owiec i kóz wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 lit. a), b) i d); oraz

b) przez pierwsze 2 kolejne lata po przyznaniu statusu prowadzony jest roczny nadzór na podstawie reprezentatywnej próby ze wszystkich zakładów, w których utrzymywane są owce lub kozy, który musi umożliwiać co najmniej wykrycie, na poziomie ufności 95 %, zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % zakładów utrzymujących owce lub kozy lub docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,1 % populacji owiec i kóz;

c) jeżeli przez 2 kolejne lata po przyznaniu statusu u utrzymywanych owiec i kóz nie potwierdzono przypadku zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, nadzór musi opierać się na:

(i) corocznym nadzorze wyrywkowym, który musi umożliwiać co najmniej wykrycie, na poziomie ufności 95 %, zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % zakładów utrzymujących owce lub kozy lub docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,1 % populacji owiec i kóz; lub

(ii) corocznym nadzorze opartym na ryzyku mającym na celu wykrycie zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, który uwzględnia systemy produkcji i zidentyfikowane czynniki ryzyka, w tym rozprzestrzenianie się zakażenia od zwierząt innych niż utrzymywane owce i kozy.

2. Potwierdzenie zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w populacji zwierząt innych niż utrzymywane owce i kozy nie ma wpływu na status państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanych owiec i kóz, pod warunkiem że wdrożono skuteczne środki poddawane okresowej ocenie mające na celu zapobiec przenoszeniu zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis na utrzymywane owce i kozy.

3. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. a) państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanych owiec i kóz w przypadku potwierdzenia zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, jeżeli:

a) zakład, w którym u utrzymywanych owiec i kóz wykryto zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, został niezwłocznie objęty odpowiednimi środkami zwalczania chorób określonymi w art. 24;

b) w ciągu 60 dni po pierwszym potwierdzeniu zakażenia właściwy organ przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne oraz dochodzenia, jak określono w art. 25, aby zidentyfikować prawdopodobne źródło i rozmieszczenie zakażenia oraz ustalił wnioski na temat prawdopodobnego źródła zakażenia, i tylko ograniczona liczba zakładów została zakażona, a zakłady te są epidemiologicznie powiązane z pierwszym wykrytym ogniskiem;

c) w każdym zakładzie, w którym po wdrożeniu środków przewidzianych w lit. b) zidentyfikowano przypadki podejrzenia lub potwierdzone przypadki, niezwłocznie wdrożono odpowiednie środki zwalczania chorób określone w art. 21 lub 24 do czasu przywrócenia im lub odzyskania przez nie statusu obszaru wolnego od choroby; oraz

d) nadzór, o którym mowa w pkt 1, został przystosowany i wykazał, że sytuacja została opanowana.

CZĘŚĆ II

ZAKAŻENIE KOMPLEKSEM MYCOBACTERIUM TUBERCULOSIS

ROZDZIAŁ 1

Zakład wolny od zakażenia kompleksem Mycobacterium tuberculosis

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia kompleksem Mycobacterium tuberculosis (Mycobacterium bovis, Mycobacterium tuberculosis, Mycobacterium caprae) (MTBC) można przyznać zakładowi utrzymującemu bydło, w którym zastosowano szczepienia, wyłącznie wówczas, gdy:

a) w ciągu ostatnich 12 miesięcy u bydła utrzymywanego w zakładzie nie wystąpił żaden potwierdzony przypadek zakażenia MTBC;

b) bydło w wieku powyżej 6 tygodni obecne w zakładzie w czasie przeprowadzania badania lub pobierania próbek uzyskało ujemny wynik badania immunologicznego w dwóch następujących przypadkach:

(i) pierwsze badanie musi zostać przeprowadzone na bydle lub próbkach pobranych od bydła nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od usunięcia ostatniego potwierdzonego przypadku i ostatniego zwierzęcia, których badanie immunologiczne dało dodatni wynik;

(ii) drugie badanie musi zostać przeprowadzone na bydle lub próbkach pobranych od bydła nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy i nie później niż po upływie 12 miesięcy od dnia przeprowadzenia badania bydła lub pobrania próbek, o którym mowa w ppkt (i);

c) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła wprowadzone do zakładu od czasu rozpoczęcia badania lub pobierania próbek, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia MTBC oraz:

(i) pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia MTBC; lub

(ii) zwierzęta są w wieku powyżej 6 tygodni i uzyskały ujemny wynik badania immunologicznego:

w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu; lub

w ciągu 30 dni po ich wprowadzeniu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; oraz

d) od czasu rozpoczęcia badania lub pobierania próbek, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), cały materiał biologiczny pochodzący od bydła wprowadzony do zakładu lub w nim wykorzystywany pochodzi z:

(i) zakładów wolnych od zakażenia MTBC; lub

(ii) zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia MTBC można przyznać zakładowi, jeżeli wszystkie zwierzęta z gatunków bydła pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia MTBC oraz:

a) pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia MTBC; lub

b) jeżeli są to zwierzęta w wieku powyżej 6 tygodni i uzyskały ujemny wynik badania immunologicznego:

(i) w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu; lub

(ii) w ciągu 30 dni po ich wprowadzeniu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji.

3. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) właściwy organ może nie wymagać badania, jeżeli:

a) bydło wprowadzone do zakładu:

(i) uzyskało ujemny wynik badania immunologicznego przeprowadzonego w ciągu ostatnich 6 miesięcy; oraz

(ii) pochodzi z zakładów, w których bydło uzyskało ujemny wynik w ramach systemu badań przewidzianego w sekcji 2 pkt 1 lit. c) lub pkt 2 przeprowadzonego w ciągu ostatnich 6 miesięcy; lub

b) bydło wprowadzone do zakładu:

(i) uzyskało ujemny wynik badania immunologicznego przeprowadzonego w ciągu ostatnich 12 miesięcy; oraz

(ii) pochodzi z zakładów, w których bydło uzyskało ujemne wyniki w ramach systemu badań przewidzianego w sekcji 2 pkt 2 lit. b) lub lit. c) zrealizowanego w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

1. Zakład utrzymujący bydło może utrzymać status obszaru wolnego od zakażenie MTBC wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. a), c) i d);

b) właściwy organ jest powiadamiany o każdym przypadku podejrzenia zakażenia MTBC u bydła utrzymywanego w tym zakładzie lub wprowadzonego z tego zakładu do rzeźni i przeprowadza w jego sprawie dochodzenie; oraz

c) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła w wieku powyżej 6 tygodni poddano badaniu immunologicznemu z ujemnymi wynikami w odstępach czasu nie dłuższych niż 12 miesięcy.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. c) właściwy organ może zmodyfikować system badań w następujący sposób:

a) w państwie członkowskim lub strefie, w których roczny odsetek zakładów zakażonych MTBC obliczony w dniu 31 grudnia każdego roku nie przekracza 1 % w ciągu ostatnich 24 miesięcy, odstęp czasu między badaniami można wydłużyć do 24 miesięcy;

b) w państwie członkowskim lub strefie, w których roczny odsetek zakładów zakażonych MTBC obliczony w dniu 31 grudnia każdego roku nie przekracza 0,2 % za ostatnie 48 miesięcy, odstęp czasu między badaniami można wydłużyć do 36 miesięcy;

c) w państwie członkowskim lub strefie, w których roczny odsetek zakładów zakażonych MTBC obliczony w dniu 31 grudnia każdego roku nie przekracza 0,1 % za ostatnie 72 miesięcy, odstęp czasu między badaniami można wydłużyć do 48 miesięcy;

d) jeżeli w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakażenia MTBC w ramach odpowiedniego nadzoru przeprowadzono ocenę ryzyka dotyczącą przenoszenia MTBC ze zwierząt dzikich na bydło, odstęp czasu między badaniami może opierać się na rodzaju produkcji i zidentyfikowanych czynnikach ryzyka z uwzględnieniem następujących rodzajów ryzyka:

(i) miejsca powiązanego z podejrzewanym lub potwierdzonym zakażeniem MTBC u zwierząt dzikich;

(ii) historię zakażenia MTBC w ciągu ostatnich 5 lat;

(iii) powiązanie epidemiologiczne z zakładami w ppkt (i) lub (ii).

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1. W odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło status obszaru wolnego od zakażenia MTBC musi zostać zawieszony, jeżeli:

a) niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2; lub

b) wśród bydła utrzymywanego w zakładzie podejrzewa się przypadek zakażenia MTBC.

2. Status obszaru wolnego od zakażenia MTBC można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a) spełniono wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. c) i lit. d), sekcji 2 pkt 1 lit. b) i w stosownych przypadkach w sekcji 2 pkt 1 lit. c) lub pkt 2;

b) wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak zakażenia MTBC i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia. W przypadku gdy podejrzewane bydło jest poddawane ubojowi w tym kontekście, dochodzenia muszą obejmować zbadanie próbek za pomocą bezpośrednich metod diagnostycznych.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1. W odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło status obszaru wolnego od zakażenia MTBC musi zostać cofnięty, jeżeli:

a) po upływie maksymalnego okresu czasu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) nie można wykluczyć zakażenia MTBC zgodnie z sekcją 3 pkt 2 lit. b);

c) wśród bydła utrzymywanego w zakładzie potwierdzono przypadek zakażenia MTBC; lub

d) zwalczanie zakażenia MTBC jest uzasadnione innymi względami.

2. Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. a) został cofnięty status obszaru wolnego od zakażenia MTBC, można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostaną wymagania określone w sekcji 2.

3. Jeżeli status obszaru wolnego od zakażenia MTBC został cofnięty zgodnie z pkt 1 lit. b), pkt 1 lit. c) lub pkt 1 lit. d), można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy:

a) usunięto wszystkie potwierdzone przypadki i wszystkie zwierzęta, które nie uzyskały ujemnych wyników badania immunologicznego; oraz

b) pozostałe bydło spełnia wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. b).

4. Na zasadzie odstępstwa od pkt 3 lit. b) status można odzyskać, jeżeli:

a) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła w wieku powyżej 6 tygodni obecne w zakładzie w czasie przeprowadzania badania uzyskały ujemny wynik dwóch badań immunologicznych w następujących przypadkach:

(i) pierwsze badanie musi zostać przeprowadzone na bydle lub próbkach pobranych od bydła nie wcześniej niż po upływie 2 miesięcy od usunięcia ostatniego potwierdzonego przypadku i ostatniego zwierzęcia, których badanie immunologiczne dało dodatni wynik;

(ii) drugie badanie musi zostać przeprowadzone na bydle lub próbkach pobranych od bydła nie wcześniej niż po upływie 2 miesięcy i nie później niż po upływie 12 miesięcy od dnia przeprowadzenia badania bydła lub pobrania próbek, o którym mowa w ppkt (i); oraz

b) zastosowanie ma co najmniej jeden z następujących warunków:

(i) wniosek z dochodzenia epidemiologicznego wskazuje, że zakażenie wynika z wprowadzenia do zakładu jednego zakażonego zwierzęcia lub większej ich liczby w ciągu ostatnich 12 miesięcy przed wykryciem zakażenia MTBC; lub

(ii) od czasu wykrycia zakażenia MTBC potwierdzono tylko pojedynczy przypadek lub tylko jedno zwierzę z gatunków bydła uzyskało dodatni wynik badania immunologicznego w kierunku MTBC i w ciągu ostatnich 3 lat status zakładu nie został cofnięty; lub

(iii) zgodnie z sekcją 2 pkt 1 lit. c) lub pkt 2 bydło utrzymywane w zakładzie uzyskało ujemny wynik badania immunologicznego przeprowadzonego w okresie krótszym niż 12 miesięcy przed wykryciem zakażenia MTBC.

ROZDZIAŁ 2

Państwo członkowskie lub strefa wolne od zakażenia MTBC

Sekcja 1

Przyznanie statusu w odniesieniu do utrzymywanego bydła

Status obszaru wolnego od zakażenia MTBC w odniesieniu do utrzymywanego bydła można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a) w ciągu ostatnich 3 lat co najmniej 99,8 % zakładów utrzymujących bydło stanowiące co najmniej 99,9 % populacji bydła utrzymało status obszaru wolnego od zakażenia MTBC, a zapadalność w zakładach, w których potwierdzono zakażenie w ciągu roku, nie przekraczała 0,1 %; oraz

b) przez ostatnie 3 lata, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a), stosowano wymagania w zakresie ogólnego nadzoru w celu wykrywania zakażenia MTBC u utrzymywanego bydła, obejmujące co najmniej:

(i) systematyczne badania naukowe dotyczące zmian patologicznych spowodowanych zakażeniem MTBC u wszystkich zwierząt z gatunków bydła poddawanych ubojowi przeprowadzane w ramach nadzoru przed- i poubojowego;

(ii) dochodzenia w sprawie zmian patologicznych, które mogły być spowodowane zakażeniem MTBC.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

1. Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia MTBC w odniesieniu do utrzymywanego bydła wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 lit. b); oraz

b) przez pierwsze 2 kolejne lata po przyznaniu statusu musi być prowadzony coroczny nadzór wyrywkowy na podstawie doboru reprezentatywnej próby wszystkich zakładów, w których utrzymywane jest bydło, mający na celu wykazanie na poziomie ufności 95 %, że:

(i) co najmniej 99,8 % zakładów, których bydło stanowi co najmniej 99,9 % populacji bydła, jest wolne od zakażenia MTBC;

(ii) zapadalność w zakładach, w których potwierdzono zakażenie w ciągu roku, nie przekracza 0,1 %;

c) jeżeli warunki określone w lit. b) były spełniane przez 2 kolejne lata, nadzór opiera się na:

(i) corocznym nadzorze wyrywkowym mającym na celu wykazanie przy 95 % poziomie ufności, że zapadalność w zakładach, w których potwierdzono zakażenie w ciągu roku, nie przekracza 0,1 %; lub

(ii) rocznym nadzorze opartym na ryzyku przeprowadzanym w celu wykrycia zakażenia MTBC, uwzględniającym systemy produkcji, zidentyfikowane czynniki ryzyka, w tym rozprzestrzenianie się zakażenia od zwierząt innych niż utrzymywane bydło, i wzmożony nadzór w zakładach powiązanych z co najmniej jednym szczególnym rodzajem ryzyka, o którym mowa w rozdziale 1 sekcja 2 pkt 2 lit. d).

2. Potwierdzenie zakażenia MTBC w populacji zwierząt innych niż utrzymywane bydło nie ma wpływu na status państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia MTBC, pod warunkiem że wdrożono skuteczne środki poddawane okresowej ocenie mające na celu zapobiec przenoszeniu zakażenia MTBC na utrzymywane bydło.

CZĘŚĆ III

ENZOOTYCZNA BIAŁACZKA BYDŁA

ROZDZIAŁ 1

Zakłady wolne od enzootycznej białaczki bydła

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1. Status obszaru wolnego od enzootycznej białaczki bydła (EBL) można przyznać zakładowi utrzymującemu bydło wyłącznie wówczas, gdy:

a) w ciągu ostatnich 24 miesięcy u bydła utrzymywanego w zakładzie nie odnotowano potwierdzonego przypadku EBL;

b) w ciągu ostatnich 12 miesięcy bydło w wieku powyżej 24 miesięcy utrzymywane w zakładzie uzyskało ujemny wynik badania serologicznego w co najmniej dwóch przypadkach w odstępie czasu nie krótszym niż 4 miesiące;

c) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła wprowadzone do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. b):

(i) pochodzą z zakładów wolnych od EBL; lub

(ii) pochodzą z zakładów, w których w ciągu 24 miesięcy przed ich wysyłką nie stwierdzono dowodów na obecność EBL ani klinicznych, pośmiertnych, ani będących wynikiem testu diagnostycznego w kierunku EBL; oraz

— jeżeli są w wieku powyżej 24 miesięcy,

przebywając w izolacji od innych zwierząt z gatunków bydła z zakładu, zostały poddane badaniom serologicznym z ujemnymi wynikami w dwóch przypadkach w odstępie czasu nie krótszym niż 4 miesiące; lub

w ciągu 30 dni przed ich wprowadzeniem zostały poddane badaniu serologicznemu, w którym uzyskały ujemny wynik, o ile wszystkie zwierzęta z gatunków bydła zostały przebadane zgodnie z lit. b),

— jeżeli są w wieku poniżej 24 miesięcy,

zostały urodzone przez matki, które zostały poddane badaniu serologicznemu w kierunku EBL z ujemnymi wynikami przeprowadzonemu na próbkach pobranych w ciągu ostatnich 12 miesięcy w dwóch przypadkach w odstępach czasu nie krótszych niż 4 miesiące; oraz

d) wszelki materiał biologiczny pochodzący od bydła wprowadzony do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. b), pochodzi z:

(i) zakładów wolnych od EBL; lub

(ii) zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od EBL można przyznać zakładowi, jeżeli wszystkie zwierzęta z gatunków bydła pochodzą z zakładów wolnych od EBL zlokalizowanych w państwie członkowskim lub strefie wolnych od EBL albo w państwie członkowskim lub strefie objętych zatwierdzonym programem likwidacji choroby.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Zakład utrzymujący bydło może utrzymać status obszaru wolnego od EBL wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. a), c) i d); oraz

b) przeprowadzono badania serologiczne w kierunku EBL z ujemnymi wynikami na próbkach pobranych

(i) w odstępach czasu nie dłuższych niż 36 miesięcy od wszystkich zwierząt z gatunków bydła w wieku powyżej 24 miesięcy; lub

(ii) odpowiednio zgodnie z rozdziałem 2 sekcja 2 lit. b) lub c), jeżeli zakład znajduje się w państwie członkowskim lub strefie wolnej od enzootycznej białaczki bydła.

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1. Status obszaru wolnego od EBL w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło musi zostać zawieszony, jeżeli:

a) niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) wśród bydła utrzymywanego w zakładzie podejrzewa się przypadek EBL.

2. Status obszaru wolnego od EBL można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a) spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. c) i d) oraz w sekcji 2 lit. b);

b) wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak EBL i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1. W odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło status obszaru wolnego od EBL musi zostać cofnięty, jeżeli:

a) po upływie maksymalnego okresu czasu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2; lub

b) wśród bydła utrzymywanego w zakładzie potwierdzono przypadek EBL.

2. Jeżeli status obszaru wolnego od EBL został cofnięty zgodnie z pkt 1 lit. a), można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy spełniane są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. c) i d) oraz w sekcji 2 lit. b).

3. Jeżeli status obszaru wolnego od EBL cofnięto zgodnie z pkt 1 lit. b), można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy:

a) każde zwierzę z gatunków bydła, które uzyskało dodatni wynik badania w kierunku EBL, oraz całe jego potomstwo młodsze niż 24 miesiące zostały usunięte;

b) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła w wieku powyżej 12 miesięcy, których badanie serologiczne dało ujemny wynik w dwóch przypadkach w odstępie czasu nie krótszym niż 4 miesiące, przy czym pierwsze badanie musi zostać przeprowadzone na próbkach pobranych nie wcześniej niż 4 miesiące po usunięciu ostatniego potwierdzonego przypadku.

4. Na zasadzie odstępstwa od pkt 3 lit. a) potomstwo matek, które uzyskało dodatni wynik badania serologicznego w kierunku EBL lub które wykazało zmiany patologiczne spowodowane EBL, można utrzymywać w zakładzie, jeżeli:

a) zostało oddzielone od matki niezwłocznie po ocieleniu się i uzyskało ujemny wynik badania PCR w dwóch przypadkach, przy czym pierwsza próbka musi zostać pobrana w okresie 3–5 tygodni, a druga w okresie 8–10 tygodni po porodzie; oraz

b) pozostaje w zakładzie do czasu skończenia 24 miesięcy i uzyskało ujemny wynik badania serologicznego lub przed tym badaniem zostaje wysłane bezpośrednio do rzeźni zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 27 ust. 4.

ROZDZIAŁ 2

Państwo członkowskie lub strefa wolne od enzootycznej białaczki bydła

Sekcja 1

Przyznanie statusu

Status obszaru wolnego od EBL w odniesieniu do utrzymywanego bydła można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a) co najmniej 99,8 % zakładów bydła jest wolne od EBL; oraz

b) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła w wieku powyżej 24 miesięcy poddawane ubojowi w tym państwie członkowskim lub tej strefie podlegają urzędowemu badaniu poubojowemu, przy czym próbki wszystkich guzów, które mogły zostać spowodowane przez EBL, są poddawane badaniu laboratoryjnemu, aby potwierdzić lub wykluczyć obecność EBL.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od EBL w odniesieniu do utrzymywanego bydła wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełnione są wymagania określone w sekcji 1; oraz

b) w ciągu pierwszych 5 lat po przyznaniu statusu obszaru wolnego od EBL prowadzony jest nadzór na podstawie:

(i) corocznego losowego doboru próby w celu wykrycia, na poziomie ufności 95 %, zakładów zakażonych EBL przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 %; lub

(ii) badania serologicznego wszystkich zwierząt z gatunków bydła w wieku powyżej 24 miesięcy co najmniej jeden raz;

c) w ciągu pierwszych 5 lat po przyznaniu statusu obszaru wolnego od EBL w celu wykazania braku prowadzony jest nadzór zakażenia z uwzględnieniem systemów produkcji i zidentyfikowanych czynników ryzyka.

CZĘŚĆ IV

ZAKAŹNE ZAPALENIE NOSA I TCHAWICY BYDŁA/OTRĘT BYDŁA

ROZDZIAŁ 1

Zakład wolny od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła (IBR/IPV) można przyznać zakładowi utrzymującemu bydło wyłącznie wówczas, gdy:

a) w ciągu ostatnich 12 miesięcy u bydła utrzymywanego w zakładzie nie wystąpił żaden potwierdzony przypadek zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła;

b) w ciągu ostatnich 2 lat żadne zwierzę z gatunków bydła utrzymywane w zakładzie nie zostało zaszczepione przeciwko zakaźnemu zapaleniu nosa i tchawicy bydła/otrętowi bydła;

c) bydło utrzymywane w zakładzie zostało objęte co najmniej jednym z następujących systemów badań uwzględniających poprzednie szczepienia DIVA, w ramach których przeprowadzono badania serologiczne na obecność przeciwciał przeciwko całemu BoHV-1 lub, w stosownych przypadkach, przeciwciał przeciwko BoHV-1-gE w:

(i) próbce krwi, mleka lub wycieku mięsnego pobranej od każdego zwierzęcia z gatunków bydła w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy; lub

(ii) próbkach krwi, mleka lub wycieku mięsnego pobranych w co najmniej dwóch przypadkach w odstępach czasu nie krótszych niż 2 miesiące i nie dłuższych niż 12 miesięcy od

— wszystkich samic bydła w wieku powyżej 12 miesięcy, oraz

— wszystkich byków wykorzystywanych w hodowli lub do niej przeznaczonych w wieku powyżej 12 miesięcy, oraz

— losowej próbie byków nieprzeznaczonych do hodowli w wieku powyżej 12 miesięcy. Liczba zwierząt poddanych badaniu musi pozwalać co najmniej na wykrycie seropozytywnych zwierząt przy poziomie ufności wynoszącym 95 % i docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 10 %; lub

(iii) w przypadku zakładu, w którym co najmniej 30 % bydła stanowią samice bydła w okresie laktacji,

— łączonych próbkach mleka pobranych co najmniej trzykrotnie w odstępach czasu nie krótszych niż 3 miesiące od samic bydła będących w okresie laktacji reprezentujących wszystkie jednostki epidemiologiczne zakładu, oraz

— próbkach krwi pobranych od samic bydła niebędących w okresie laktacji w wieku powyżej 12 miesięcy i od wszystkich byków wykorzystywanych w hodowli lub do niej przeznaczonych w wieku powyżej 12 miesięcy, oraz

— losowej próbce krwi lub wycieku mięsnego pobranej od byków nieprzeznaczonych do hodowli w wieku powyżej 12 miesięcy. Liczba zwierząt poddanych badaniu musi pozwalać co najmniej na wykrycie seropozytywnych zwierząt przy poziomie ufności wynoszącym 95 % i docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 10 %; lub

(iv) w przypadku zakładu, w którym mniej niż 5 % utrzymywanego bydła to samce i co najmniej 95 % samic w wieku powyżej 24 miesięcy jest przeznaczonych lub wykorzystywanych do produkcji mleka, łączonych próbkach mleka pobranych w co najmniej sześciu przypadkach w odstępach czasu nie krótszych niż 2 miesiące od samic bydła będących w okresie laktacji reprezentujących wszystkie jednostki epidemiologiczne zakładu;

d) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła wprowadzone do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. c):

(i) pochodzą z zakładów wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła i w przypadku, gdy zakłady pochodzenia zlokalizowane są w państwie członkowskim lub strefie, które nie są wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła ani objęte zatwierdzonym programem likwidacji choroby, uzyskały ujemny wynik badania serologicznego na obecność przeciwciał przeciwko całemu BoHV-1 lub, w stosownych przypadkach, przeciwciał przeciwko BoHV-1-gE na próbce pobranej po ich wprowadzeniu lub przed przyznaniem statusu obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła; lub

(ii) zostały poddane kwarantannie przed ich wprowadzeniem i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego na obecność przeciwciał przeciwko całemu BoHV-1 na próbce pobranej nie wcześniej niż 21 dni po rozpoczęciu kwarantanny; oraz

e) wszelki materiał biologiczny pochodzący od bydła wprowadzony do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. c), pochodzi z:

(i) zakładów wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła; lub

(ii) zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła można przyznać zakładowi, jeżeli wszystkie zwierzęta z gatunków bydła pochodzą z zakładów wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła zlokalizowanych w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła albo w państwie członkowskim lub strefie podlegających zatwierdzonemu programowi likwidacji choroby, o ile w stosownych przypadkach spełniają wymagania określone w sekcji 2 lit. c) i d).

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Zakład utrzymujący bydło może utrzymać status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. a), b) i e);

b) w stosownych przypadkach przeprowadzono badania serologiczne z ujemnymi wynikami na obecność przeciwciał przeciwko całemu BoHV-1 lub przeciwciał przeciwko BoHV-1-gE uwzględniające wcześniejsze szczepienia szczepionką DIVA

(i) na próbkach krwi, mleka lub wycieku mięsnego pobieranych corocznie od wszystkich zwierząt z gatunków bydła starszych niż 24 miesiące; lub

(ii) w przypadku zakładu, w którym co najmniej 30 % bydła stanowią samice bydła w okresie laktacji, co najmniej raz w roku na:

— łączonych próbkach mleka pobranych co najmniej trzykrotnie w odstępach czasu nie krótszych niż 3 miesiące od samic bydła będących w okresie laktacji reprezentujących wszystkie jednostki epidemiologiczne zakładu, oraz

— próbkach krwi pobranych od wszystkich byków hodowlanych starszych niż 24 miesiące; lub

(iii) w przypadku zakładu, w którym mniej niż 5 % utrzymywanego bydła to samce i co najmniej 95 % samic w wieku powyżej 24 miesięcy jest przeznaczonych lub wykorzystywanych do produkcji mleka, co najmniej raz w roku na łączonych próbkach mleka pobranych w co najmniej sześciu przypadkach w odstępach czasu nie krótszych niż 2 miesiące od samic bydła będących w okresie laktacji stanowiących wszystkie jednostki epidemiologiczne zakładu; lub

(iv) pod warunkiem że status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła został utrzymany przez ostatnie 3 kolejne lata, co najmniej raz w roku na próbkach krwi lub mleka pobranych od liczby zwierząt, która musi umożliwiać co najmniej wykrycie, na poziomie ufności 95 %, seropozytywnych zwierząt przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 10 %; lub

(v) w stosownych przypadkach, jeżeli zakład jest zlokalizowany w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła, na próbkach pobranych zgodnie z rozdziałem 2 sekcja 2 pkt 1 lit. b) lub rozdziałem 2 sekcja 2 pkt 3.

c) wyłącznie bydło, które nie zostało zaszczepione przeciwko zakażeniu zakaźnym zapaleniem nosa i tchawicy bydła/otrętem bydła, jest wprowadzane do zakładu, jeżeli jest on zlokalizowany w państwie członkowskim lub strefie:

(i) wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła; lub

(ii) w których jako część strategii likwidacji choroby w ramach zatwierdzonego programu likwidacji choroby obowiązuje zakaz szczepienia.

d) wszystkie wprowadzone zwierzęta z gatunków bydła spełniają wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. d) ppkt (ii) lub pochodzą z zakładów wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego na obecność przeciwciał przeciwko całemu BoHV-1 lub, w stosownych przypadkach, przeciwciał przeciwko BoHV-1-gE na próbce pobranej w zakładach pochodzenia w ciągu 15 dni przed ich wysyłką, w przypadkach gdy:

(i) zakład zlokalizowany jest w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła, a zakłady pochodzenia nie są zlokalizowane w państwie członkowskim ani strefie wolnych od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła; lub

(ii) zakład zlokalizowany jest w państwie członkowskim lub strefie objętych zatwierdzonym programem likwidacji choroby, a zakłady pochodzenia są zlokalizowane w państwie członkowskim lub strefie, które nie są wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła ani objęte zatwierdzonym programem likwidacji choroby.

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło musi zostać zawieszony, jeżeli:

a) niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) wśród bydła utrzymywanego w zakładzie podejrzewa się przypadek zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła.

2. Status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a) spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz w sekcji 2 lit. b), c) i d);

b) wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło musi zostać cofnięty, jeżeli:

a) po upływie maksymalnego okresu czasu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) wśród bydła utrzymywanego w zakładzie potwierdzono przypadek zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła.

2. Jeżeli status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła został cofnięty zgodnie z pkt 1 lit. a), można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz w sekcji 2 lit. b), c) i d).

3. Jeżeli status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła cofnięto zgodnie z pkt 1 lit. b), można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy:

a) usunięto wszystkie potwierdzone przypadki;

b) co najmniej jeden ze zrealizowanych systemów badań określonych w sekcji 1 pkt 1 lit. c) przeprowadzono z ujemnymi wynikami na próbkach pobranych nie wcześniej niż 30 dni po usunięciu ostatniego potwierdzonego przypadku.

ROZDZIAŁ 2

Państwo członkowskie lub strefa wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła

Sekcja 1

Przyznanie statusu

Status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła w odniesieniu do utrzymywanego bydła można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a) zabroniono szczepienia utrzymywanego bydła przeciwko zakaźnemu zapaleniu nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła; oraz

b) co najmniej 99,8 % zakładów reprezentujących co najmniej 99,9 % odpowiadającej populacji bydła, jest wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

1. Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła w odniesieniu do utrzymywanego bydła wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełnione są wymagania określone w sekcji 1; oraz

b) nadzór na podstawie losowego pobierania próbek, który musi umożliwiać co najmniej wykrycie, na poziomie ufności 95 %, zakażenia zakładów BoHV-1 przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % zakładów lub bydła zakażonego BoHV-1 przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,1 % populacji bydła, przeprowadzany jest corocznie.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na stosowanie szczepienia DIVA w przypadku występowania ogniska choroby, jeżeli:

a) wynik dochodzenia epidemiologicznego oraz dochodzeń przeprowadzonych zgodnie z art. 25 wykazał, że jedynie ograniczona liczba zakładów jest objęta ogniskiem choroby;

b) jego zastosowanie ogranicza się do zwalczania tego ogniska choroby w zakresie, jaki właściwy organ uzna za niezbędny;

c) bydło jest szczepione zgodnie z DIVA pod nadzorem właściwego organu i zastosowanie szczepionek DIVA jest dokumentowane w przypadku każdego zwierzęcia;

d) bydło zaszczepione zgodnie z DIVA jest przemieszczane wyłącznie bezpośrednio do rzeźni lub zakładu w innej strefie lub innym państwie członkowskim, w których nie obowiązuje zakaz szczepienia.

3. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. b) nadzór można przeprowadzać, aby co roku wykazać brak zakażenia BoHV-1, biorąc pod uwagę systemy produkcji i zidentyfikowane czynniki ryzyka, o ile przez 5 kolejnych lat po przyznaniu statusu obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła w państwie członkowskim ani strefie nie wykryto ognisk choroby.

CZĘŚĆ V

ZAKAŻENIE WIRUSEM CHOROBY AUJESZKYEGO

ROZDZIAŁ 1

Zakład wolny od zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego (ADV) można przyznać zakładowi utrzymującemu świnie wyłącznie wówczas, gdy:

a) w ciągu ostatnich 12 miesięcy u świń utrzymywanych w zakładzie nie wystąpił żaden potwierdzony przypadek zakażenia ADV;

b) w ciągu ostatnich 12 miesięcy żadna ze świń utrzymywanych w zakładzie nie została zaszczepiona przeciwko chorobie Aujeszkyego;

c) w ciągu ostatnich 12 miesięcy świnie utrzymywane w zakładzie zostały objęte jednym z następujących systemów badań uwzględniających poprzednie szczepienia DIVA, w ramach których przeprowadzono badania serologiczne na obecność przeciwciał przeciwko ADV lub, w stosownych przypadkach, przeciwciał przeciwko ADV-gE z ujemnymi wynikami w:

(i) próbce krwi lub wycieku mięsnego pobranej od każdej świni; lub

(ii) próbkach krwi lub wycieku mięsnego pobranych w dwóch przypadkach w odstępie czasu wynoszącym 2–3 miesiące od liczby zwierząt, która musi pozwalać co najmniej na wykrycie, na poziomie ufności 95 %, seropozytywnych zwierząt przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 10 %;

d) wszystkie świnie wprowadzone do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. c):

(i) pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia ADV i w przypadku, gdy zakłady pochodzenia zlokalizowane są w państwie członkowskim lub strefie, które nie są wolne od zakażenia ADV ani objęte zatwierdzonym programem likwidacji choroby, po ich wprowadzeniu lub przed przyznaniem statusu obszaru wolnego od ADV uzyskały ujemny wynik badania serologicznego na obecność przeciwciał przeciwko całemu ADV lub, w stosownych przypadkach, przeciwciał przeciwko ADV-gE; lub

(ii) zostały poddane kwarantannie przez okres co najmniej 30 dni przed ich wprowadzeniem i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego na obecność przeciwciał przeciwko całemu ADV w dwóch przypadkach w odstępie czasu między pobraniem każdej próbki nie krótszym niż 30 dni. Próbka do ostatniego badania musi zostać pobrana w ciągu 15 dni przed wysyłką;

e) wszelki materiał biologiczny pozyskany od świń wprowadzony do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. c), pochodzi z:

(i) zakładów wolnych od zakażenia ADV; lub

(ii) zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia ADV można przyznać zakładowi, jeżeli wszystkie świnie pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia ADV zlokalizowanych w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakażenia ADV albo w państwie członkowskim lub strefie objętych zatwierdzonym programem likwidacji choroby, o ile spełniają one wymagania określone w sekcji 2 lit. d).

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Status obszaru wolnego od zakażenia ADV w odniesieniu do zakładu utrzymującego świnie może zostać utrzymany wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. a), b) i e);

b) badanie serologiczne z ujemnymi wynikami na reprezentatywnej liczbie próbek krwi lub wycieku mięsnego pobranych od świń utrzymywanych w zakładzie mające na celu zweryfikowanie braku zakażenia ADV na podstawie systemu badań uwzględniającego cykl produkcji i ryzyko wprowadzenia zakażenia ADV przeprowadzane jest:

(i) co najmniej raz w roku z wykorzystaniem badań na obecność przeciwciał przeciwko całemu ADV, w przypadku gdy nie wszystkie utrzymywane świnie zostały zaszczepione przeciwko chorobie Aujeszkyego; lub

(ii) co najmniej dwa razy w roku z wykorzystaniem badań na obecność przeciwciał przeciwko całemu ADV i, w stosownych przypadkach, badań w kierunku wykrycia przeciwciał przeciwko ADV-gE;

c) pod warunkiem że zakład zlokalizowany jest w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakażenia ADV, wykonywane jest wymagane badanie serologiczne, o którym mowa w lit. b), zgodnie z nadzorem przewidzianym w rozdziale 2 sekcja 2 pkt 1 lit. b) lub, w stosownych przypadkach, w rozdziale 2 sekcja 2 pkt 4;

d) wszystkie wprowadzone świnie:

(i) spełniają wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. d) ppkt (ii); lub

(ii) pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia ADV i zostały poddane badaniu serologicznemu w kierunku przeciwciał przeciwko całemu ADV, w którym uzyskały ujemne wyniki, przeprowadzonemu na próbce pobranej w zakładach pochodzenia w ciągu 15 dni przed ich wysyłką, w przypadku gdy:

— zakład jest zlokalizowany w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakażenia ADV, a zakłady pochodzenia nie są zlokalizowane w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakażenia ADV, lub

— zakład zlokalizowany jest w państwie członkowskim lub strefie objętych zatwierdzonym programem likwidacji choroby, a zakłady pochodzenia są zlokalizowane w państwie członkowskim lub strefie, które nie są wolne od zakażenia ADV ani objęte zatwierdzonym programem likwidacji choroby.

Liczba świń poddanych badaniu musi pozwalać co najmniej na wykrycie seropozytywnych zwierząt przy poziomie ufności wynoszącym 95 % i docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 10 %.

Na zasadzie odstępstwa od pierwszego akapitu w przypadku świń młodszych niż 4 miesiące urodzonych przez matki zaszczepione zgodnie z DIVA można zastosować badanie serologiczne na obecność przeciwciał przeciwko ADV-gE.

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia ADV w odniesieniu do zakładu utrzymującego świnie musi zostać zawieszony, jeżeli:

a) niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) wśród świń utrzymywanych w zakładzie podejrzewa się przypadek zakażenia ADV.

2. Status obszaru wolnego od zakażenia ADV można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a) spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz w stosownych przypadkach lit. b) lub c) i w sekcji 2 lit. d);

b) wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak zakażenia ADV i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia ADV w odniesieniu do zakładu utrzymującego świnie musi zostać cofnięty, jeżeli:

a) po upływie maksymalnego okresu czasu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) wśród świń utrzymywanych w zakładzie potwierdzono przypadek zakażenia ADV.

2. Jeżeli status obszaru wolnego od zakażenia ADV został cofnięty zgodnie z pkt 1 lit. a), można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz, w stosownych przypadkach, lit. b) lub c), a także w sekcji 2 lit. d).

3. Jeżeli status obszaru wolnego od zakażenia ADV został cofnięty zgodnie z pkt 1 lit. b), można go odzyskać dopiero wtedy, gdy zostaną usunięte wszystkie świnie z zakładu.

ROZDZIAŁ 2

Państwo członkowskie lub strefa wolne od zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego

Sekcja 1

Przyznanie statusu

Status obszaru wolnego od zakażenia ADV w odniesieniu do utrzymywanych świń można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a) przez ostatnie 12 miesięcy obowiązywał zakaz szczepienia utrzymywanych świń przeciwko chorobie Aujeszkyego;

b) przeprowadzono nadzór mający na celu wykazanie, że co najmniej przez ostatnie 24 miesiące w żadnym zakładzie w odnośnym państwie członkowskim lub odnośnej strefie nie stwierdzono klinicznych, wirusologicznych ani serologicznych dowodów na zakażenie ADV; oraz

c) w przypadku gdy wiadomo, że u dzikich świń stwierdzono zakażenie ADV, wprowadzono środki mające zapobiec przeniesieniu ADV z dzikich świń na świnie utrzymywane.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

1. Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia ADV w odniesieniu do utrzymywanych świń wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 lit. a) i c); oraz

b) nadzór na podstawie losowego pobierania próbek w celu umożliwienia co najmniej wykrycia, na poziomie ufności 95 %, zakładów zakażonych ADV przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % jest przeprowadzany co roku. Liczba próbek krwi lub wycieku mięsnego, które należy pobrać od świń utrzymywanych w zakładzie, musi pozwalać co najmniej na wykrycie, na poziomie ufności 95 %, seropozytywnych zwierząt przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 20 %.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1, w przypadku występowania ogniska choroby państwo członkowskie lub strefa może utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia ADV u populacji świń, jeżeli:

a) wszystkie świnie w zakładach dotkniętych chorobą zostały usunięte;

b) właściwy organ przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne oraz dochodzenia, w tym badanie kliniczne oraz badanie serologiczne lub wirusologiczne:

(i) we wszystkich zakładach utrzymujących świnie, które miały bezpośredni lub pośredni kontakt ze zakażonym zakładem; oraz

(ii) we wszystkich zakładach utrzymujących świnie zlokalizowanych w promieniu co najmniej 2 km od zakażonego zakładu w celu wykazania, że zakłady te nie zostały zakażone. Liczba próbek krwi lub wycieku mięsnego, które należy pobrać od świń utrzymywanych w tych zakładach, musi pozwalać co najmniej na wykrycie, na poziomie ufności 95 %, seropozytywnych zwierząt przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 10 %; lub

(iii) w przypadku gdy zastosowano szczepienie DIVA, przeprowadzono badania serologiczne na obecność przeciwciał przeciwko ADV-gE w dwóch przypadkach w odstępie czasu wynoszącym 2 miesiące w zakładach utrzymujących świnie zlokalizowanych w promieniu szczepienia od zakażonego zakładu, aby wykazać brak zakażenia;

c) wynik dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z lit. b) wykazał, że jedynie ograniczona liczba zakładów jest objęta ogniskiem choroby;

d) w każdym zakładzie zakażonym ADV, w tym w stosownych przypadkach w zakładach, w których przeprowadzono szczepienia szczepionkami DIVA, niezwłocznie wprowadzono stosowne środki zwalczania chorób, o których mowa w art. 24.

3. Na zasadzie odstępstwa od sekcji 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na stosowanie szczepienia DIVA w przypadku występowania ogniska choroby, o którym mowa w pkt 2, jeżeli:

a) jego wykorzystanie ogranicza się do kontrolowania tego ogniska choroby w zakresie, jaki właściwy organ uzna za niezbędny;

b) świnie są szczepione z wykorzystaniem strategii DIVA pod nadzorem właściwego organu i zastosowanie szczepionek DIVA jest dokumentowane w przypadku każdego zwierzęcia;

c) świnie zaszczepione z wykorzystaniem strategii DIVA są przemieszczane wyłącznie bezpośrednio do rzeźni lub zakładu w innym państwie członkowskim lub innej strefie, w których nie obowiązuje zakaz szczepienia.

4. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. b) nadzór można prowadzić, aby corocznie wykazać brak zakażenia ADV, biorąc pod uwagę systemy produkcji i zidentyfikowane czynniki ryzyka, o ile przez 2 kolejne lata po przyznaniu statusu obszaru wolnego od zakażenia ADV w państwie członkowskim ani strefie nie wykryto ognisk choroby.

CZĘŚĆ VI

WIRUSOWA BIEGUNKA BYDŁA (BVD)

ROZDZIAŁ 1

Zakład wolny od wirusowej biegunki bydła

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1. Status obszaru wolnego od wirusowej biegunki bydła (BVD) można przyznać zakładowi utrzymującemu bydło wyłącznie wówczas, gdy:

a) w ciągu ostatnich 18 miesięcy u bydła utrzymywanego w zakładzie nie odnotowano potwierdzonego przypadku BVD;

b) bydło utrzymywane w zakładzie poddano co najmniej jednemu z następujących systemów badań z uwzględnieniem ewentualnych poprzednich szczepień:

(i) badania w kierunku wykrycia antygenu lub genomu wirusa BVD (BVDV) przeprowadzono z ujemnymi wynikami na próbkach wszystkich zwierząt z gatunków bydła.

Przynajmniej od wszystkich cieląt urodzonych w ciągu ostatnich 12 miesięcy próbki musiały zostać pobrane po przeprowadzeniu urzędowej identyfikacji lub w tym samym czasie, ale nie później niż 20 dni po porodzie. Nie ma konieczności poddawania badaniom matek tych cieląt;

(ii) badania serologiczne na obecność przeciwciał przeciwko wirusowi BVD przeprowadzono z ujemnymi wynikami na próbkach pobranych w okresie nie krótszym niż 12 miesięcy w co najmniej dwóch przypadkach w odstępach czasu nie krótszych niż 4 miesiące od bydła, które było utrzymywane w zakładzie przez co najmniej 3 miesiące przed przeprowadzaniem badania.

Liczba zwierząt poddanych badaniu musi pozwalać co najmniej na wykrycie, na poziomie ufności 95 %, seropozytywnych zwierząt przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 50 % i wynosić co najmniej pięć lub być zgodna z liczbą wszystkich zwierząt, jeżeli utrzymywanych zwierząt jest mniej niż pięć.

W przypadku gdy bydło jest utrzymywane w zakładzie w osobnych grupach niemających ze sobą bezpośredniego kontaktu, badaniom należy poddać odpowiednią liczbę zwierząt z każdej grupy;

(iii) w okresie nie krótszym niż 12 miesięcy zastosowano połączenie systemów badań określonych w ppkt (i) i (ii).

Zdolność połączonego systemu badań do wykrycia choroby musi być równa zdolności systemów badań, o których mowa w ppkt (i) i (ii);

c) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła wprowadzone do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w pkt 1 lit. b):

(i) pochodzą z zakładów wolnych od BVD zlokalizowanych w państwie członkowskim lub strefie wolnych od wirusowej biegunki bydła; lub

(ii) pochodzą z zakładów wolnych od BVD, w których

— w ciągu ostatnich 4 miesięcy przeprowadzono badania serologiczne, o których mowa w rozdziale 1 sekcja 2 pkt 1 lit. c) ppkt (ii) lub (iii), z ujemnymi wynikami, lub

— przed wysyłką zostały przebadane indywidualnie w celu wykluczenia przeniesienia BVDV do zakładu przeznaczenia z uwzględnieniem historii badań oraz, w stosownych przypadkach, stadium ciąży zwierzęcia; lub

(iii) uzyskały ujemny wynik badania w kierunku antygenu lub genomu wirusa BVD oraz

— zostały poddane kwarantannie przez okres co najmniej 21 dni przed ich wysyłką i w przypadku ciężarnych matek uzyskały ujemny wynik badania w kierunku przeciwciał przeciwko wirusowi BVD na próbkach pobranych nie wcześniej niż po 21 dniach kwarantanny, lub

— uzyskały dodatni wynik w badaniu w kierunku przeciwciał przeciwko wirusowi BVD przed wysyłką albo – w przypadku ciężarnych matek – przed unasiennieniem poprzedzającym obecną ciążę;

d) wszelki materiał biologiczny pochodzący od bydła wprowadzony do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w pkt 1 lit. b), pochodzi z:

(i) zakładów wolnych od BVD; lub

(ii) zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od BVD można przyznać zakładowi, jeżeli:

a) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła pochodzą z zakładów wolnych od BVD zlokalizowanych w państwie członkowskim lub strefie wolnych od BVD albo w państwie członkowskim lub strefie objętych zatwierdzonym programem likwidacji choroby i w stosownych przypadkach spełniają wymagania określone w pkt 1 lit. c); lub

b) wszystkie zwierzęta z gatunków bydła pochodzą z zakładów wolnych od BVD, nie są przeznaczone do hodowli i zgodnie z sekcją 2 pkt 2 utrzymano status obszaru wolnego od BVD w odniesieniu do zakładu.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

1. Zakład utrzymujący bydło może utrzymać status obszaru wolnego od BVD wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. a), c) i d);

b) od czasu przyznania zakładowi statusu obszaru wolnego od BVD żadne zwierzę z gatunków bydła nie zostało zaszczepione przeciwko BVD;

c) przeprowadzono co najmniej jeden z następujących systemów badań z ujemnymi wynikami:

(i) każde nowonarodzone cielę uzyskuje ujemny wynik badania w kierunku antygenu lub genomu wirusa BVD wykonanego na próbce pobranej po przeprowadzeniu urzędowej identyfikacji lub w tym samym czasie, ale nie później niż 20 dni po porodzie;

(ii) badania serologiczne na obecność przeciwciał przeciwko wirusowi BVD przeprowadza się co najmniej raz w roku na próbkach pobranych od bydła, które było utrzymywane w zakładzie przez co najmniej 3 miesiące przed przeprowadzaniem badania.

Liczba zwierząt poddanych badaniu musi pozwalać co najmniej na wykrycie, na poziomie ufności 95 %, seropozytywnych zwierząt przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 50 % i wynosić co najmniej pięć lub być zgodna z liczbą wszystkich zwierząt, jeżeli utrzymywanych zwierząt jest mniej niż pięć;

W przypadku gdy bydło jest utrzymywane w zakładzie w osobnych grupach niemających ze sobą bezpośredniego kontaktu, badaniom należy poddać odpowiednią liczbę zwierząt z każdej grupy;

(iii) stosuje się połączenie systemów badań określonych w ppkt (i) i (ii).

Zdolność połączonego systemu badań do wykrycia choroby musi być równa zdolności systemów badań, o których mowa w ppkt (i) i (ii);

(iv) w stosownych przypadkach, jeżeli zakład jest zlokalizowany w państwie członkowskim lub strefie wolnych od BVD, badania przeprowadza się na próbkach pobranych zgodnie z rozdziałem 2 sekcja 2 pkt 1 lit. b) lub rozdziałem 2 sekcja 2 pkt 3;

d) wyłącznie bydło, które nie zostało zaszczepione przeciwko BVD, jest wprowadzane do zakładu, jeżeli jest on zlokalizowany w państwie członkowskim lub strefie wolnych od wirusowej biegunki bydła.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 zakład utrzymujący bydło może utrzymać status obszaru wolnego od BVD, o którym mowa w sekcji 1 pkt 2 lit. b), bez badania bydła zgodnie z pkt 1 lit. c), jeżeli:

a) nadal spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 2 lit. b);

b) nie jest ono wykorzystywane do celów hodowlanych;

c) nie ma kontaktu ze zwierzętami, które są przeznaczone lub wykorzystywane do hodowli i są przemieszczane z tego zakładu do rzeźni

(i) bezpośrednio, lub;

(ii) poprzez gromadzenie, które jest przeprowadzane w tym samym państwie członkowskim lub strefie i gdzie gromadzone są wyłącznie zwierzęta spełniające wymagania ustanowione w lit. b) i c) i pochodzące z zakładów, które spełniają wymagania ustanowione w lit. a).

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1. Status obszaru wolnego od BVD w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło musi zostać zawieszony, jeżeli:

a) niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) wśród bydła utrzymywanego w zakładzie podejrzewa się przypadek BVD.

2. Status obszaru wolnego od BVD można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a) spełnione są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. c) i d) oraz pkt 1 lit. b), c) i d) i w stosownych przypadkach sekcji 2 pkt 2;

b) wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak występowania BVD i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1. Status obszaru wolnego od BVD w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło musi zostać cofnięty, jeżeli:

a) po upływie maksymalnego okresu czasu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b) wśród bydła utrzymywanego w zakładzie potwierdzono przypadek BVD.

2. Jeżeli status obszaru wolnego od BVD został cofnięty zgodnie z pkt 1 lit. a), można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy spełniane są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. c) i d) oraz pkt 1 lit. b), c) i d) i w stosownych przypadkach sekcji 2 pkt 2.

3. Jeżeli status obszaru wolnego od BVD cofnięto zgodnie z pkt 1 lit. b), można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy:

a) usunięto wszystkie zwierzęta, które uzyskały dodatni wynik badania w kierunku BVD;

b) ustalono status każdego zwierzęcia z gatunków bydła utrzymywanego w zakładzie w odniesieniu do zakażenia wirusem BVD;

c) wszystkie cielęta, które w macicy mogły zostać zakażone wirusem BVD, urodziły się i były trzymane w izolacji do czasu uzyskania ujemnego wyniku badania w kierunku antygenu lub genomu wirusa BVD.

ROZDZIAŁ 2

Państwo członkowskie lub strefa wolne od wirusowej biegunki bydła

Sekcja 1

Przyznanie statusu

Status obszaru wolnego od BVD w odniesieniu do utrzymywanego bydła można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a) zabroniono szczepienia utrzymywanego bydła przeciwko BVD;

b) przez co najmniej ostanie 18 miesięcy u utrzymywanego bydła nie potwierdzono przypadku BVD; oraz

c) co najmniej 99,8 % zakładów reprezentujących co najmniej 99,9 % populacji bydła jest wolne od BVD.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

1. Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od BVD w odniesieniu do utrzymywanego bydła wyłącznie wówczas, gdy:

a) nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 lit. a) i c); oraz

b) nadzór, który musi umożliwiać co najmniej wykrycie, na poziomie ufności 95 %, zakładów zakażonych wirusem biegunki bydła przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % zakładów lub bydła zakażonego BVD przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,1 % populacji bydła, przeprowadzany jest corocznie.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na stosowanie szczepienia w przypadku występowania ogniska choroby, jeżeli:

a) wyniki dochodzenia epidemiologicznego i dochodzeń przeprowadzonych zgodnie z art. 25 wykazały, że jedynie ograniczona liczba zakładów jest objęta ogniskiem choroby;

b) jedynie ograniczona liczba bydła, którą właściwy organ uznał za niezbędną, aby zwalczyć to ognisko choroby, jest szczepiona pod nadzorem właściwego organu, a zastosowanie szczepienia jest dokumentowane w przypadku każdego zwierzęcia.

3. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. b) nadzór można przeprowadzać, aby corocznie wykazać brak BVD, biorąc pod uwagę systemy produkcji i zidentyfikowane czynniki ryzyka, o ile przez 5 kolejnych lat po przyznaniu statusu obszaru wolnego od BVD w państwie członkowskim lub strefie nie wykryto ognisk choroby.