Załącznik V

CZĘŚĆ I

ZAKAŻENIE WIRUSEM WŚCIEKLIZNY

ROZDZIAŁ 1

Wymagania techniczne dotyczące szczepienia przeciwko wściekliźnie

Sekcja 1

Szczepienie zwierząt utrzymywanych

1. Do celów programów likwidacji choroby przeciwko zakażeniu wirusem wścieklizny (RABV) szczepienie przeciwko wściekliźnie należy przeprowadzać na zidentyfikowanych zwierzętach domowych i musi ono spełniać wymagania określone w załączniku III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 576/2013 (

8

).

2. Do celów programów likwidacji zakażenia wirusem RABV szczepienie przeciwko wściekliźnie zwierząt utrzymywanych innych niż zwierzęta, o których mowa w akapicie pierwszym, musi opierać się na analizie ryzyka i należy je przeprowadzać w celu ochrony ludzi przed narażeniem na wirusa wścieklizny, stosując szczepionki, które spełniają wymagania określone w pkt 1 lit. a) i b) załącznika III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 576/2013.

Sekcja 2

Szczepienie zwierząt dzikich

1. Do celów programów likwidacji choroby przeciwko zakażeniu wirusem RABV szczepienie doustne zwierząt dzikich przeciwko zakażeniu wirusem RABV musi:

a) być organizowane i realizowane jako zaplanowane lub interwencyjne kampanie z uwzględnieniem oceny ryzyka przewidzianej w art. 32 ust. 2 lit. a);

b) podlegać odpowiedniemu rozmieszczeniu szczepionek pod względem terminów podawania i powierzchni obszaru szczepienia z uwzględnieniem biologii docelowej populacji zwierząt, sytuacji epidemiologicznej i topografii obszaru;

c) podlegać, przy wsparciu systemów informacji geograficznej, ocenie właściwego rozmieszczenia geograficznego przynęt ze szczepionką z częstotliwością, która w razie potrzeby umożliwia przyjęcie środków naprawczych; oraz

d) podlegać monitorowaniu skuteczności szczepienia, które może obejmować wykrywanie obecności biomarkera i badanie serologiczne martwych zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt objętej szczepieniami.

2. Do celów programów likwidacji zakażenia wirusem RABV szczepienie populacji bezpańskich psów przeciwko zakażeniu wirusem RABV musi:

a) być organizowane i realizowane, w stosownych przypadkach, w ramach środków kontrolowania populacji bezpańskich psów i zarządzania nimi z uwzględnieniem oceny ryzyka przewidzianej w art. 32 ust. 2 lit. a);

b) spełniać wymagania określone w sekcji 1.

ROZDZIAŁ 2

Państwo członkowskie lub strefa wolne od zakażenia wirusem wścieklizny

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wirusem RABV można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a) przez co najmniej ostanie 24 miesiące prowadzony był nadzór zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 3 ust. 1; oraz

b) w ciągu ostatnich 24 miesięcy u docelowej populacji zwierząt nie potwierdzono żadnego przypadku zakażenia wirusem RABV.

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit. b), jeżeli potwierdzono przypadek zakażenia wirusem RABV, status można przyznać, jeżeli zakażenie przypadku nie wystąpiło w państwie członkowskim ani w strefie; oraz

a) przypadek został urzędowo potwierdzony, a żadne powiązanie epidemiologiczne nie mogło wystąpić i spowodować dodatkowego przypadku, co obejmuje wykrycie przypadku w punkcie kontroli granicznej lub w zakładzie kwarantanny lub obiekcie kwarantanny w zakładzie odizolowanym; lub

b) powiązanie epidemiologiczne mogło wystąpić, a w ramach wzmożonego nadzoru oraz dochodzenia epidemiologicznego i dochodzeń przeprowadzonych w ciągu 6 miesięcy po śmierci przypadku nie wykryto żadnego dodatkowego przypadku.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia wirusem RABV wyłącznie wówczas, gdy:

a) realizowany jest nadzór zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 3 ust. 1 w celu wczesnego wykrycia choroby; oraz

b) u docelowej populacji zwierząt nie potwierdzono żadnego przypadku zakażenia wirusem RABV lub przypadek wystąpił i spełniono warunki określone w sekcji 1 pkt 2.

CZĘŚĆ III

WARROZA

Sekcja 1

Przyznanie statusu państwa członkowskiego lub strefy wolnych od warrozy

Status populacji wolnej od warrozy można przyznać odpowiedniej populacji pszczół miodnych w państwie członkowskim lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a) przeprowadzono ocenę ryzyka, identyfikując wszystkie możliwe czynniki dotyczące występowania warrozy oraz ich możliwe występowanie w przeszłości;

b) od co najmniej roku funkcjonuje bieżący program mający na celu zwiększenie świadomości, aby zachęcić do zgłaszania wszystkich przypadków wskazujących na warrozę;

c) nie odnotowano żadnego potwierdzonego przypadku warrozy ani w utrzymywanych, ani w dzikich rodzinach pszczół miodnych;

d) przez co najmniej jeden rok coroczny nadzór wykazał brak przypadków warrozy w reprezentatywnej próbie utrzymywanych pszczół miodnych w państwie członkowskim lub w jego strefie; nadzór musi co najmniej umożliwiać wykrycie na poziomie ufności 95 % warrozy przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 1 % pasiek i przy docelowym współczynniku chorobowości w obrębie pasiek wynoszącym 5 % uli;

e) w przypadku występowania dzikich samowystarczalnych populacji gatunków z rodzaju Apis funkcjonował przez co najmniej rok bieżący program nadzoru nad dziką populacją, który nie doprowadził do ujawnienia żadnych dowodów warrozy; oraz

f) przez cały okres trwania nadzoru, o którym mowa w lit. d), właściwy organ wprowadza odpowiednie rozwiązania dotyczące kontroli i dalszego postępowania z pszczołami miodnymi na wszystkich etapach ich cyklu życia, w tym czerwi pszczół miodnych przemieszczanych do danego państwa członkowskiego lub danej strefy, aby zapobiec zarażeniu miejscowych populacji przez wprowadzone pszczoły miodne o niższym statusie zdrowotnym.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu państwa członkowskiego lub strefy wolnych od warrozy

Status populacji wolnej od warrozy przyznany odpowiedniej populacji pszczół miodnych w państwie członkowskim lub strefie może być utrzymany wyłącznie wówczas, gdy:

a) właściwy organ utrzymuje nadzór, w ramach którego:

(i) corocznie wykazuje brak przypadków warrozy w reprezentatywnej próbie utrzymywanych pszczół miodnych z obszaru wolnego;

(ii) umożliwia wczesne wykrywanie przypadków warrozy w pasiekach i ulach;

(iii) szczególnie uwzględnia obszary docelowe o wyższym prawdopodobieństwie wprowadzenia lub wystąpienia warrozy, opierając się na ocenie ryzyka;

b) zbadano wszystkie przypadki podejrzenia i nie potwierdzono żadnego przypadku warrozy ani w utrzymywanych, ani w dzikich rodzinach pszczół miodnych;

c) nie występują dzikie samowystarczalne populacje gatunków z rodzaju Apis albo prowadzi się stały program nadzoru nad dziką populacją, który nie wykazuje żadnych dowodów warrozy; oraz

d) pszczoły miodne na każdym etapie ich cyklu życia, w tym czerw pszczół miodnych, przemieszcza się do obszaru wolnego od zarażenia wyłącznie wówczas, gdy:

(i) pochodzą z państwa członkowskiego lub jego strefy lub z państwa trzeciego lub z terytorium o statusie obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do warrozy; oraz

(ii) są chronione przed zarażeniem warrozą w trakcie transportu.

CZĘŚĆ IV

STATUS OBSZARU WOLNEGO OD ZAKAŻENIA WIRUSEM RZEKOMEGO POMORU DROBIU BEZ SZCZEPIEŃ

Sekcja 1

Przyznanie statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień

Status obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu (NDV) bez szczepień populacji drobiu i ptaków żyjących w niewoli należących do gatunków z rzędu Galliformes można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy przez co najmniej ostatnie 12 miesięcy:

a) szczepienie drobiu i ptaków żyjących w niewoli należących do gatunków z rzędu Galliformes przeciwko zakażeniu wirusem rzekomego pomoru drobiu było zakazane;

b) w zakładach, w których utrzymuje się drób lub ptaki żyjące w niewoli należące do gatunków z rzędu Galliformes, nie utrzymywano żadnego drobiu i żadnych ptaków żyjących w niewoli należących do gatunków z rzędu Galliformes, które zaszczepiono przeciwko zakażeniu wirusem rzekomego pomoru drobiu;

c) stosowano wymagania w zakresie ogólnego nadzoru zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) w celu wczesnego wykrycia zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu;

d) zastosowano jeden z następujących systemów badań:

(i) wszystkie zakłady utrzymujące drób hodowlany zostały przebadane pod kątem obecności przeciwciał przeciwko zakażeniu wirusem rzekomego pomoru drobiu z wynikiem ujemnym, a badanie przeprowadzono na próbkach krwi pobranych od co najmniej 60 ptaków losowo wybranych z każdego zakładu i przebadanych serologicznie za pomocą testu zahamowania hemaglutynacji (HI); lub

(ii) kontrole przeprowadzono na reprezentatywnej próbie zakładów, która umożliwia co najmniej wykrycie na poziomie ufności 95 % zakażenia przy docelowym współczynniku chorobowości na poziomie 1 % w zakładach drobiarskich i przy docelowym współczynniku chorobowości w obrębie zakładów w odniesieniu do ptaków seropozytywnych na poziomie 10 %; oraz

e) nie potwierdzono żadnego przypadku zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu wśród drobiu i ptaków żyjących w niewoli należących do gatunków z rzędu Galliformes.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

1. Status obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień przyznany państwu członkowskiemu lub strefie można utrzymać wyłącznie wówczas, gdy nadal spełnione są wymagania określone w sekcji 1 lit. a)–e).

2. Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień przyznany państwu członkowskiemu lub strefie może zostać utrzymany w przypadku potwierdzenia ognisk zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu, jeżeli:

a) właściwy organ zgłosił jedynie niewielką liczbę ognisk pierwotnych w ciągu roku kalendarzowego;

b) właściwy organ stwierdził, że wystąpiła jedynie niewielka liczba ognisk wtórnych powiązanych epidemiologicznie z każdym ogniskiem pierwotnym; oraz

c) środki zwalczania choroby były stosowane przez okres nie dłuższy niż trzy miesiące w odniesieniu do każdego ogniska pierwotnego i powiązanych ognisk wtórnych.

3. Na status obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień przyznany państwu członkowskiemu lub strefie nie ma wpływu potwierdzenie zakażenia w innej populacji ptaków, pod warunkiem że właściwy organ ocenił, uwzględniając wprowadzenie wszystkich niezbędnych środków służących zapobiegnięciu przenoszenia zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu na drób i ptaki żyjące w niewoli należące do gatunków z rzędu Galliformes, że status nie został zagrożony.

CZĘŚĆ V

ZARAŻENIE PASOŻYTEM ECHINOCOCCUS MULTILOCULARIS

Sekcja 1

Nadzór mający na celu wykazanie braku zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis w populacji zwierząt dzikich będących żywicielami ostatecznymi

Nadzór mający na celu wykazanie braku zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis w populacji zwierząt dzikich będących żywicielami ostatecznymi musi:

1. opisywać docelową populację dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi, w tym jej liczebność, strukturę wieku, rozmieszczenie geograficzne i strukturę płci, przy uwzględnieniu ryzyka względnego zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis dla różnych gatunków i subpopulacji docelowej populacji dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi;

2. polegać na stałym pobieraniu, w każdym 12-miesięcznym okresie nadzoru, próbek pochodzących od dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi, przebadanych z wynikiem ujemnym za pomocą jednej z metod, o których mowa w załączniku III sekcja 7;

3. być zaprojektowany w taki sposób, aby umożliwić – na podstawie odpowiedniej, opartej na analizie ryzyka lub reprezentatywnej próbki dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi – wykrycie pasożyta Echinococcus multilocularis, jeżeli występuje on w jakiejkolwiek odpowiedniej pod względem epidemiologicznym jednostce geograficznej w państwie członkowskim lub jego strefie w populacji zwierząt dzikich będących żywicielami ostatecznymi przy częstości występowania nie większej niż 1 % przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 95 %.

Sekcja 2

Przyznanie państwu członkowskiemu lub strefie statusu obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis

Status obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis można przyznać państwu członkowskiemu lub jego strefie wyłącznie wówczas, gdy:

1. w ciągu ostatnich trzech kolejnych 12-miesięcznych okresów państwo członkowskie prowadziło coroczny nadzór, który wykazał, zgodnie z art. 67, że zarażenie pasożytem Echinococcus multilocularis nie zostało stwierdzone z powodu niewystępowania lisów rudych jako zwierząt dzikich będących żywicielami ostatecznymi na całym jego terytorium;

2. w przypadku występowania dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi i pod warunkiem że nie odnotowano potwierdzonego przypadku zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u tych zwierząt, spełnione jest jeden z następujących wymagań:

a) w ciągu ostatnich 25 lat nie odnotowano żadnego potwierdzonego przypadku zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi, zgodnie z art. 70 ust. 1 lit. a), a w ciągu ostatnich 10 lat spełniane były wymagania określone w art. 70 ust. 2 lit. b) i d);

b) w ciągu ostatnich trzech kolejnych 12-miesięcznych okresów coroczny program nadzoru, który spełnia wymagania określone w sekcji 1, wykazał brak zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi.

Sekcja 3

Utrzymanie statusu obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis w odniesieniu do państwa członkowskiego lub strefy

Państwo członkowskie lub jego strefa mogą utrzymać przyznany status obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis wyłącznie wówczas, gdy:

1. w odniesieniu do państwa członkowskiego lub jego strefy, którym przyznano status obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis zgodnie z sekcją 2 pkt 1, właściwy organ:

a) utrzymuje coroczny nadzór w celu wykrycia obecności dzikich lisów rudych na terytorium państwa lub strefy;

b) niezwłocznie zgłasza Komisji i pozostałym państwom członkowskim wykrycie występowania dzikich lisów rudych;

2. w odniesieniu do państwa członkowskiego lub jego strefy, którym przyznano status obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis zgodnie z sekcją 2 pkt 2, właściwy organ utrzymuje coroczny nadzór, który:

a) wykazuje brak przypadków zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi, zgodnie z wymaganiami określonymi w sekcji 1;

b) umożliwia wczesne wykrycie zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi.