Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2022/439 z dnia 20 października 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określenia metodyki oceny, którą właściwe organy mają stosować podczas oceny spełniania przez instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne wymogów stosowania metody wewnętrznych ratingów
Rozdział 6 — METODYKA OCENY DOTYCZĄCA STWIERDZANIA PRZYPADKÓW NIEWYKONANIA ZOBOWIĄZANIA
Artykuł 27
W mocyPrzesłanki stwierdzenia niewykonania zobowiązania przez dłużnika
1. Oceniając szczegółową specyfikację i praktyczne zastosowanie przesłanek stwierdzenia niewykonania zobowiązania przez dłużnika stosowanych przez instytucję oraz ich zgodność z art. 178 ust. 1–5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i rozporządzeniem delegowanym (UE) 2018/171, właściwe organy sprawdzają, czy:
a) istnieją odpowiednie zasady obliczania liczby dni przeterminowania, w tym rolowania instrumentów, przyznawania przedłużeń, zmian lub odroczeń, odnawiania oraz kompensowania istniejących rachunków;
b) definicja niewykonania zobowiązania stosowana przez instytucję obejmuje co najmniej wszystkie przesłanki niewykonania zobowiązania określone w art. 178 ust. 1 i 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
c) jeżeli instytucja stosuje więcej niż jedną definicję niewykonania zobowiązania w obrębie swoich podmiotów prawnych, czy zakres stosowania każdej definicji niewykonania zobowiązania jest wyraźnie określony, a różnice między definicjami są uzasadnione.
2. Do celów weryfikacji przeprowadzanej na podstawie ust. 1 właściwe organy oceniają, czy definicja niewykonania zobowiązania jest stosowana w praktyce i wystarczająco szczegółowa, aby mogli ją konsekwentnie stosować wszyscy pracownicy w odniesieniu do wszystkich rodzajów ekspozycji, oraz czy w sposób wystarczający określono wszystkie poniższe potencjalne wskaźniki prawdopodobieństwa niedokonania płatności:
a) status bezodsetkowy;
b) zdarzenia, które stanowią korekty z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego, wynikające ze znacznego postrzeganego pogorszenia jakości kredytowej;
c) sprzedaż zobowiązań kredytowych stanowiących istotną stratę ekonomiczną związaną z kredytem;
d) zdarzenia stanowiące restrukturyzację awaryjną;
e) zdarzenia, które stanowią ochronę podobną do tej, jaką zapewnia upadłość;
f) inne przesłanki wskazujące na prawdopodobieństwo niedokonania płatności.
3. Właściwe organy sprawdzają, czy zasady i procedury zapewniają, aby dłużników nie klasyfikowano jako wykonujących zobowiązania w przypadku wystąpienia dowolnej przesłanki niewykonania zobowiązania.
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.