Artykuł 11

1. Jednostka certyfikująca musi być akredytowana zgodnie z normą EN ISO/IEC 17065.

Jeżeli jednostka certyfikująca prowadzi działania w zakresie weryfikacji, korzystając ze swoich zasobów wewnętrznych lub innych zasobów podlegających jej bezpośredniej kontroli, musi ona również spełniać mające zastosowanie wymogi EN ISO/IEC 17029 i EN ISO 14065. Jednostka certyfikująca wykorzystuje do działań w zakresie weryfikacji wyłącznie inne zasoby pochodzące z akredytowanych jednostek, które spełniają mające zastosowanie wymogi EN ISO/IEC 17029 i EN ISO 14065.

Akredytację jednostki certyfikującej przeprowadza krajowa jednostka akredytująca zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008 i obejmuje ona szczególny zakres certyfikacji dobrowolnego lub krajowego systemu wchodzącego w zakres dyrektywy (UE) 2018/2001.

W ramach oceny systemów dobrowolnych lub krajowych zgodnie z art. 30 ust. 4, 5 i 6 dyrektywy (UE) 2018/2001 Komisja ocenia również, po konsultacji z Europejską Współpracą w Dziedzinie Akredytacji, czy metodyki, zasady i protokoły systemów dobrowolnych lub krajowych nadają się do akredytacji do celów niniejszego artykułu. Wnioski z oceny przydatności systemów dobrowolnych i krajowych do akredytacji włącza się do sprawozdań z oceny technicznej przygotowywanych przez Komisję i przedstawianych państwom członkowskim w ramach procesu uznawania systemów dobrowolnych i krajowych zgodnie z art. 30 ust. 4 i 6 dyrektywy (UE) 2018/2001.

Metodyki, zasady i protokoły systemów dobrowolnych i krajowych, które zostały uznane przez Komisję przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia lub w dniu 24 lutego 2025 r., są oceniane przez Komisję do dnia 31 grudnia 2025 r., po konsultacji z Europejską Współpracą w Dziedzinie Akredytacji, w celu zapewnienia, że nadają się one do akredytacji zgodnie z niniejszym ustępem

2. Zespół audytowy musi posiadać kompetencje, doświadczenie oraz ogólne i szczególne umiejętności niezbędne do przeprowadzenia audytu, uwzględniając zakresu audytu. W przypadku gdy jest tylko jeden audytor, musi on również posiadać kompetencje do wykonywania obowiązków szefa zespołu audytowego, które mają zastosowanie do danego audytu. Jednostka certyfikująca zapewnia podejmowanie decyzji w sprawie certyfikacji przez weryfikatora technicznego, który nie był członkiem zespołu audytowego.

3. Audytor musi:

a) być niezależny od działalności, która podlega audytowi, z wyjątkiem audytów dotyczących art. 29 ust. 6 lit. a) i art. 29 ust. 7 lit. a) dyrektywy (UE) 2018/2001, w przypadku których audyt wewnętrzny lub audyt drugiej strony może być przeprowadzony do etapu pierwszego punktu gromadzenia;

b) być wolny od konfliktu interesów;

c) posiadać szczególne umiejętności niezbędne do przeprowadzenia audytu, związane z kryteriami systemu, w tym:

(i) w odniesieniu do kryteriów użytkowania gruntów określonych w art. 29 pkt 2–9 dyrektywy (UE) 2018/2001, jak również metody certyfikacji niskiego ryzyka ILUC określonej w rozdziale V i załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia wykonawczego: doświadczenie w rolnictwie, agronomii, ekologii, naukach przyrodniczych, leśnictwie, gospodarce leśnej lub pokrewnej dziedzinie, w tym konkretne umiejętności techniczne niezbędne do weryfikacji zgodności z kryteriami dotyczącymi obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności i lasów o wysokiej bioróżnorodności;

(ii) w odniesieniu do kryteriów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określonych w art. 29 ust. 10 dyrektywy (UE) 2018/2001 lub przy ustalaniu emisji gazów cieplarnianych z pochodzących z recyklingu paliw węglowych oraz paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego zgodnie z metodyką określoną w art. 28 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001: co najmniej dwuletnie doświadczenie w sporządzaniu oceny cyklu życia paliw oraz szczególne doświadczenie w przeprowadzaniu audytów obliczeń emisji gazów cieplarnianych zgodnie z metodyką określoną w załącznikach V i VI do dyrektywy (UE) 2018/2001, odpowiednie dla rodzaju audytów, które ma prowadzić ten indywidualny audytor. W zależności od konkretnego zakresu audytu, doświadczenie to powinno być uzupełnione o doświadczenie w rolnictwie, agronomii, ekologii, leśnictwie, naukach przyrodniczych, gospodarce leśnej, inżynierii, zarządzaniu energią lub w pokrewnej dziedzinie. Jeżeli zakres audytu obejmuje weryfikację poziomów węgla organicznego w glebie, w celu zastosowania jednostek z tytułu ograniczenia emisji związanego z akumulacją węgla w glebie, wymagana jest również wiedza techniczna z dziedziny gleboznawstwa;

(iii) w odniesieniu do kryteriów dotyczących łańcucha kontroli pochodzenia produktu określonych w art. 30 pkt 1–2 dyrektywy (UE) 2018/2001: doświadczenie w dziedzinie systemów bilansu masy, logistyce łańcucha dostaw, księgowości, identyfikowalności oraz przetwarzaniu danych lub w pokrewnej dziedzinie;

(iv) w przypadku audytu grupowego: doświadczenie w prowadzeniu audytów grupowych.

4. Systemy dobrowolne organizują szkolenia dla audytorów, obejmujące wszystkie aspekty istotne dla zakresu systemu. Szkolenia obejmują egzaminy służące wykazaniu, że uczestnicy spełniają wymagania szkoleniowe w dziedzinie lub dziedzinach technicznych, w których prowadzą działalność. Audytorzy uczestniczą w szkoleniach przed przeprowadzeniem audytu w imieniu systemu dobrowolnego.

5. Audytorzy regularnie uczestniczą w szkoleniach przypominających. Systemy dobrowolne wdrażają system monitorowania stanu wyszkolenia aktywnych audytorów systemu. Systemy dobrowolne dostarczają również jednostkom certyfikującym określone wytyczne dotyczące aspektów istotnych dla procesu certyfikacji. Wytyczne te mogą obejmować aktualizacje ram prawnych lub odpowiednie ustalenia w ramach procesu wewnętrznego monitoringu systemu dobrowolnego.