Artykuł 12

1. Systemy dobrowolne mogą przeprowadzać audyty grupowe wyłącznie w następujących przypadkach:

a) w odniesieniu do producentów surowców, w szczególności małych gospodarstw rolnych, organizacji producentów i spółdzielni jak również podmiotów gromadzących;

b) w odniesieniu do zgodności z kryteriami dotyczącymi terenów, jeżeli dane obszary znajdują się w pobliżu i mają podobne cechy, takie jak warunki klimatyczne lub glebowe;

c) do celów obliczania ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, jeśli jednostki te mają podobne systemy produkcji i rodzaje upraw.

Podmioty gospodarcze objęte audytem grupowym wyznaczają kierownika grupy. Pierwszy punkt gromadzenia, organizacje producentów lub spółdzielnie mogą również pełnić funkcję kierowników grupy, reprezentując podmioty gospodarcze objęte audytem grupowym.

2. W ramach audytu grupowego można przeprowadzić weryfikację wszystkich jednostek, których to dotyczy, na podstawie próby jednostek. Systemy dobrowolne określają wytyczne dotyczące wdrażania podejścia opartego na audycie grupowym, uwzględniające co najmniej następujące elementy:

a) rola kierownika grupy, obejmująca specyfikacje dotyczące systemu zarządzania wewnętrznego oraz procedur wewnętrznej kontroli grupy;

b) określenie liczebności próby.

3. Próbę składającą się z liczby członków grupy równej pierwiastkowi kwadratowemu z całkowitej liczby członków grupy poddaje się audytowi indywidualnie co najmniej raz w roku. Liczba ta zostanie zwiększona w przypadku wyższego poziomu ryzyka. Systemy dobrowolne ustalają kryteria określania ogólnego poziomu ryzyka na danych obszarach oraz konsekwencje tego poziomu ryzyka dla podejścia do audytu. Próba powinna być reprezentatywna dla całej grupy i ustalona w wyniku połączenia analizy ryzyka i doboru losowego. Dobór losowy powinien stanowić co najmniej 25 % próby. Producent surowca wybierany do audytu jest co roku inny.

4. Audyt grupowy przeprowadza się w obiekcie, chyba że uznaje się, że zdalna analiza dokumentów może zapewnić taki sam poziom pewności jak audyt w obiekcie. Systemy dobrowolne określają dowody wymagane w celu umożliwienia przeprowadzenia zdalnej analizy dokumentów. Oświadczenia własne podmiotów gospodarczych nie są uznawane za wystarczający dowód. Audyty kierownika grupy zawsze prowadzi się w obiekcie.

5. Rażące lub poważne niezgodności poszczególnych członków grupy stwierdzone podczas audytu są rozpatrywane zgodnie z procedurą określoną odpowiednio w art. 10 ust. 4 lit. a) i b). Jeżeli w całej początkowej próbie grupy zostanie stwierdzona niezgodność rażąca lub poważna, wówczas należy przeprowadzić audyt dodatkowej próby członków grupy o tej samej wielkości. Systemowa niezgodność większości członków grupy w całej próbie prowadzi odpowiednio do zawieszenia lub wycofania certyfikacji całej grupy.