Artykuł 13

1. Systemy dobrowolne i działające w ich imieniu jednostki certyfikujące stosują wymogi dotyczące weryfikacji łańcucha dostaw biopaliw i biopłynów wytworzonych z odpadów i pozostałości określone w ust. 2–7, a w przypadku paliw z biomasy – wymogi określone w ust. 2–5.

2. Uwzględnia się cały łańcuch dostaw, począwszy od jego początku, tj. od podmiotu gospodarczego, u którego powstają odpady lub pozostałości.

3. Wszystkie podmioty gospodarcze podlegają indywidualnemu audytowi. Audyty grupowe mogą być jednak przeprowadzane na początku łańcucha dostaw, na przykład w restauracjach i u producentów odpadów lub pozostałości.

4. Częstotliwość i intensywność procedury audytu powinna odzwierciedlać ogólny poziom ryzyka. Systemy dobrowolne określają jasne zasady, proporcjonalne do poziomu ryzyka szczególnego związanego z danym rodzajem pozostałości lub odpadów. W przypadku biopaliw i biopłynów miejsca powstawania odpadów lub pozostałości, z których dostarczane jest co najmniej pięć ton miesięcznie odpadów lub pozostałości wymienionych w części A i B załącznika IX do dyrektywy (UE) 2018/2001, podlegają audytowi w obiekcie. Audyt w obiekcie może opierać się na próbie w przypadku, gdy stosuje się podejście oparte na audycie grupowym.

5. Punkty gromadzenia, przed rozpoczęciem audytu punktu gromadzenia, są zobowiązane do przedłożenia audytorowi listy wszystkich miejsc powstawania, które podpisały oświadczenia własne. W oświadczeniu własnym należy wyraźnie podać ilość odpadów wytwarzanych w skali miesiąca lub roku. Dowody lub dokumenty dotyczące wszystkich poszczególnych dostaw, w tym umowa dotycząca unieszkodliwiania odpadów, specyfikacja wysyłkowa i oświadczenia własne, muszą być dostępne w punkcie gromadzenia i weryfikowane przez audytora.

6. Audytor weryfikuje, czy liczba istniejących miejsc powstawania równa się co najmniej pierwiastkowi kwadratowemu z liczby wszystkich miejsc powstawania zawartych w wykazie. Weryfikacja może być przeprowadzona zdalnie, chyba że istnieją wątpliwości co do istnienia miejsca powstawania lub spełnia ona kryteria audytu w obiekcie zgodnie z punktem 4. Audytorzy sprawdzają dostawy zrównoważonych materiałów do dalszych odbiorców, weryfikując w tym celu kopie deklaracji zrównoważoności wystawionej odbiorcom tych dostaw przez punkt gromadzenia, w oparciu o losową i dobraną na podstawie analizy ryzyka próbę.

7. Jednostka certyfikująca przeprowadza obowiązkowy audyt nadzorczy w ciągu sześciu miesięcy od pierwszej certyfikacji. W przypadku punktów gromadzenia i przedsiębiorstw handlowych, które zajmują się zarówno odpadami i pozostałościami, jak i surowcami pierwotnymi, takimi jak oleje roślinne, dodatkowy audyt nadzorczy przeprowadza się po upływie trzech miesięcy od pierwszym audytu certyfikacyjnego, obejmując nim okres pierwszego bilansu masy. Jeżeli punkt gromadzenia ma wiele składowisk, audytor dokonuje audytu bilansu masy każdego składowiska.

8. Jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do charakteru zadeklarowanych odpadów i pozostałości, audytor jest upoważniony do pobrania próbek i poddania ich analizie w niezależnym laboratorium.