Artykuł 2

1. W ramach metody bezpośredniej instytucje stosują poniższe kroki w następującej kolejności:

a) określają szeregi czasowe strat w następujący sposób:

(i) wyznaczają, zgodnie z art. 3, szeregi czasowe zwrotów z 10 dni roboczych dla niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka za okres występowania warunków skrajnych ustalony zgodnie z art. 12;

(ii) stosują do wartości niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka wstrząsy, które odpowiadają zwrotom w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych wyznaczonych zgodnie z pkt (i);

(iii) wyznaczają szeregi czasowe strat, obliczając straty, które wystąpiłyby, gdyby niemożliwy do modelowania czynnik ryzyka przyjął wartości uzyskane zgodnie z pkt (ii);

b) obliczają szacunkowe oczekiwane braki prawego ogona rozkładu zgodnie z art. 11 ust. 2 dla szeregów czasowych strat uzyskanych zgodnie z lit. a).

2. Po zakończeniu procesu określonego w ustępie pierwszym wstrząs prowadzący do straty równej szacunkowi, o którym mowa w ust. 1 lit. b), stanowi ekstremalny scenariusz przyszłych wstrząsów dla niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka.