Artykuł 3

1. W ramach metody stopniowej instytucje stosują poniższe kroki w następującej kolejności:

a) wyznaczają, zgodnie z art. 7, szeregi czasowe zwrotów z 10 dni roboczych dla niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka za okres występowania warunków skrajnych ustalony zgodnie z art. 12;

b) określają wzrostowy i spadkowy skalibrowany wstrząs na podstawie szeregów czasowych zwrotów z 10 dni roboczych, o których mowa w lit. a), zgodnie z:

(i) metodą historyczną określoną w art. 8, w przypadku gdy liczba zwrotów w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, wynosi co najmniej 200;

(ii) asymetryczną metodą sigma określoną w art. 9, w przypadku gdy liczba zwrotów w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, jest mniejsza niż 200 i równa lub wyższa niż 12;

(iii) metodą rezerwową określoną w art. 10, w przypadku gdy liczba zwrotów w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, jest mniejsza niż 12;

c) w odniesieniu do każdego wstrząsu uwzględnionego w poniższej siatce instytucje obliczają stratę, która występuje w przypadku zastosowania tego wstrząsu do niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka:

gdzie:

— CS

down to spadkowy skalibrowany wstrząs określony zgodnie z lit. b);

— CS

up to wzrostowy skalibrowany wstrząs określony zgodnie z lit. b).

2. Wstrząs, który prowadzi do największej straty, spośród wstrząsów uwzględnionych w siatce, o której mowa w ust. 1 lit. c), stanowi ekstremalny scenariusz przyszłych wstrząsów dla niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka.