Artykuł 5

1. Stosując metodę bezpośrednią do niemożliwych do modelowania czynników ryzyka należących do niemożliwych do modelowania standardowych koszyków, instytucje stosują poniższe kroki w następującej kolejności:

a) określają szeregi czasowe strat w następujący sposób:

(i) dla każdego niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka w niemożliwym do modelowania koszyku wyznaczają, zgodnie z art. 7, szeregi czasowe najbliższe zwrotom z 10 dni roboczych za okres występowania warunków skrajnych ustalony zgodnie z art. 12;

(ii) z każdego szeregu czasowego uzyskanego zgodnie z pkt (i) usuwają wartości odpowiadające datom, w przypadku których nie wszystkie szeregi czasowe wykazują zwrot;

(iii) w przypadku każdego niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka w niemożliwym do modelowania koszyku do wartości niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka stosują wstrząsy, które odpowiadają zwrotom w odpowiednich szeregach czasowych uzyskanych zgodnie z pkt (ii);

(iv) wyznaczają szeregi czasowe strat, obliczając – dla każdej daty odpowiadającej wartości w szeregach czasowych uzyskanych zgodnie z pkt (iii) – stratę, która wystąpiłaby, gdyby niemożliwe do modelowania czynniki ryzyka w niemożliwym do modelowania koszyku przyjęły wartości zawarte w tych szeregach czasowych dla danej daty;

b) obliczają szacunkowe oczekiwane braki prawego ogona rozkładu zgodnie z art. 11 ust. 2 dla szeregów czasowych strat uzyskanych zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu.

2. Scenariusz wstrząsów prowadzących do straty równej szacunkowym oczekiwanym brakom prawego ogona rozkładu uzyskanym zgodnie z ust. 1 lit. b) stanowi ekstremalny scenariusz przyszłych wstrząsów dla niemożliwego do modelowania koszyka.