Artykuł 9

1. Instytucje uznają kredyty o stałym oprocentowaniu udzielane klientom detalicznym za obciążone ryzykiem przedterminowej spłaty, jeżeli kredytobiorca jest w stanie spłacić część lub całość kwoty głównej pozostającej do spłaty przed uzgodnionym umownie terminem spłaty lub przed umownym terminem zapadalności kwoty głównej:

a) bez ponoszenia kosztów ekonomicznych związanych z taką spłatą; lub

b) ponosząc koszty ekonomiczne jedynie powyżej progu przedterminowej spłaty.

2. W przypadku pozycji portfela bankowego, o których mowa w ust. 1 i 7, instytucje oszacowują podstawowy roczny współczynnik przewidywanych przedpłat dla każdej waluty w sposób spójny na przestrzeni czasu i odpowiedni dla średniego współczynnika przedpłat.

Instytucje oszacowują ten średni współczynnik przedpłat oddzielnie dla każdego portfela jednorodnych pozycji portfela bankowego i zgodnie z bieżącą strukturą terminową stóp procentowych, opierając się na wszystkich dostępnych obserwacjach wewnętrznych.

Do celów akapitu pierwszego instytucje mogą ustalić współczynnik przedpłat na poziomie 0, jeżeli suma kredytów o stałym oprocentowaniu, o których mowa w ust. 1, i aktywów o stałym oprocentowaniu, o których mowa w ust. 7, wynosi mniej niż 5 % pozycji portfela bankowego ujmowanych jako aktywa zgodnie z obowiązującymi standardami rachunkowości.

3. Instytucje korygują współczynnik przewidywanych przedpłat oszacowany zgodnie z ust. 2 w następujący sposób:

a) w scenariuszach przewidujących wzrost stóp procentowych, o których mowa w art. 4 lit. a) pkt (i), lit. b) pkt (ii) oraz lit. c) pkt (i), instytucje mnożą współczynnik przewidywanych przedpłat przez 0,8;

b) w scenariuszach przewidujących spadek stóp procentowych, o których mowa w art. 4 lit. a) pkt (ii), lit. b) pkt (i) oraz lit. c) pkt (ii), instytucje mnożą współczynnik przewidywanych przedpłat przez 1,2.

4. W odniesieniu do każdego z przedziałów czasowych odnoszących się do terminu przeszacowania, o których mowa w pkt 1 załącznika, instytucje oszacowują oczekiwaną kwotę przedterminowo spłacanych kredytów w danym przedziale czasowym odnoszącym się do terminu przeszacowania jako iloczyn:

a) pozostającej do spłaty kwoty kredytów o stałym oprocentowaniu, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do określonego jednorodnego typu produktu, denominowanego w określonej walucie;

b) współczynnika przewidywanych przedpłat, określonego zgodnie z ust. 2, pomnożonego przez długość mającego zastosowanie przedziału czasowego odnoszącego się do terminu przeszacowania, o którym mowa w pkt 2 załącznika, i skorygowanego zgodnie z ust. 3.

Do celów lit. a) instytucje nie uznają jako kwot pozostających do spłaty kwot zapadających lub przedterminowo spłaconych w terminie wcześniejszym niż dolna granica przedziału czasowego odnoszącego się do terminu przeszacowania.

5. Instytucje przypisują przedterminowo spłacane kwoty kredytów o stałym oprocentowaniu, o których mowa w ust. 1, w tym kary finansowe z tytułu przedterminowo spłacanej kwoty płacone przez klientów detalicznych w mającym zastosowanie scenariuszu, do odpowiednich przedziałów czasowych odnoszących się do terminu przeszacowania, o których mowa w pkt 1 załącznika. Instytucje przypisują do odpowiednich przedziałów czasowych odnoszących się do terminu przeszacowania, o których mowa w pkt 1 załącznika, każdą część podlegających przeszacowaniu nominalnych przepływów środków pieniężnych z tytułu kredytów o stałym oprocentowaniu, w przypadku których nie spodziewają się przedterminowej spłaty, na podstawie umownego harmonogramu spłat w okresie umownego terminu zapadalności tych kredytów.

6. Instytucje traktują kredyty o stałym oprocentowaniu udzielane klientom hurtowym, w przypadku których kredytobiorca jest w stanie spłacić część lub całość kwoty głównej pozostającej do spłaty przed uzgodnionym umownie terminem spłaty lub przed umownym terminem zapadalności kwoty głównej, zgodnie z art. 6 i 13.

7. Jeżeli instytucja jest narażona w związku z aktywami w postaci papierów wartościowych z bazowymi instrumentami finansowymi w formie kredytów o stałym oprocentowaniu, o których mowa w ust. 1 („aktywa o stałym oprocentowaniu ”), a emitent tych aktywów o stałym oprocentowaniu nie ma obowiązku zastąpienia kredytów o stałym oprocentowaniu w przypadku ich przedterminowej spłaty, instytucja ta stosuje metodę opartą na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko i ocenia pozycje portfela bankowego w tych aktywach zgodnie z ust. 1, niezależnie od tego, czy kontrahentem tej instytucji jest klient hurtowy czy detaliczny.