Artykuł 10

1. W celu ułatwienia realizacji unijnego planu państwa członkowskie ustanawiają krajowe punkty kontaktowe i mogą podjąć decyzję o wyznaczeniu urzędników łącznikowych w państwach trzecich.

2. Agencja ds. Azylu może udzielać wsparcia państwom członkowskim na ich wniosek zgodnie z art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub gdy zostało to przewidziane w unijnym planie – zgodnie z art. 8 ust. 4 lit. b) niniejszego rozporządzenia. Wsparcie to może obejmować koordynację współpracy technicznej pomiędzy państwami członkowskimi, pomoc państwom członkowskim w realizacji unijnego planu, szkolenie personelu prowadzącego procedury przyjmowania, udzielanie informacji obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom, o czym mowa w art. 9 ust. 4, 5 i 25 niniejszego rozporządzenia, ułatwianie wspólnego korzystania z infrastruktury oraz wspomaganie państw członkowskich w prowadzeniu współpracy z państwami trzecimi na potrzeby procedur przyjmowania zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/2303.

Agencja ds. Azylu może również koordynować wymianę dobrych praktyk między państwami członkowskimi do celów wykonania niniejszego rozporządzenia i do celów integracji osób przesiedlonych ze społeczeństwem ich przyjmującym.

3. Na potrzeby realizacji unijnego planu, a w szczególności powiadamiania danych obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców o decyzji podjętej przez państwa członkowskie zgodnie z art. 9 ust. 15 i 17 i przeprowadzenia przedwyjazdowych programów orientacyjnych oraz badań lekarskich mających potwierdzić zdolność do odbycia podróży, dopełnienia formalności związanych z podróżą i innych kwestii praktycznych, państwa członkowskie mogą korzystać z pomocy odpowiednich partnerów na wniosek państwa członkowskiego lub zgodnie z ustaleniami w zakresie lokalnej koordynacji i praktycznej współpracy do celów unijnego planu poczynionymi zgodnie z art. 8 ust. 4 lit. b).