Artykuł 6

1. Następującym obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom odmawia się przyjęcia na mocy niniejszego rozporządzenia:

a) osobom, które są uznawane przez właściwe organy państwa, w którym mają miejsce pobytu, za osoby mające prawa i obowiązki związane z posiadaniem obywatelstwa tego państwa lub prawa i obowiązki im równoważne;

b) osobom, co do których istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że:

(i) popełniły zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości, zdefiniowane w instrumentach międzynarodowych ustanowionych w odniesieniu do takich zbrodni;

(ii) popełniły poważne przestępstwo;

(iii) są winne czynów sprzecznych z celami i zasadami ONZ określonymi w preambule i w art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych;

c) osobom, co do których istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że stanowią zagrożenie dla społeczności, porządku publicznego, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego państwa członkowskiego rozpatrującego sprawę dotyczącą przyjęcia;

d) osobom, w odniesieniu do których dokonano wpisu w systemie informacyjnym Schengen lub w krajowej bazie danych państwa członkowskiego do celu odmowy wjazdu;

e) osobom, którym państwa członkowskie udzieliły ochrony międzynarodowej lub którym przyznano status humanitarny na mocy prawa krajowego, o którym mowa w art. 2 pkt 3 lit. c);

f) osobom, którym w okresie trzech lat bezpośrednio przed przyjęciem odmówiono przyjęcia na podstawie lit. c) lub d) niniejszego akapitu.

Litera b) akapitu pierwszego ma również zastosowanie do osób, które podżegają do przestępstw lub czynów w niej określonych lub w inny sposób uczestniczą w ich popełnianiu.

2. Następującym obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom można odmówić przyjęcia:

a) osobom, które w okresie trzech lat przed przyjęciem nie wyraziły zgody lub cofnęły zgodę na to, by przyjęło je określone państwo członkowskie, o czym mowa w art. 7, pod warunkiem że osoby te poinformowano o konsekwencjach takiego cofnięcia zgodnie z art. 9 ust. 4 lit. b);

b) osobom, które popełniły jedno lub większą liczbę przestępstw nieobjętych zakresem ust. 1 lit. b) akapit pierwszy, za które to przestępstwa groziłaby kara w maksymalnym wymiarze co najmniej jednego roku pozbawienia wolności, gdyby zostały one popełnione w państwie członkowskim rozpatrującym akta dotyczące przyjęcia, chyba że ściganie lub karanie uległoby już przedawnieniu lub, w przypadku skazania za takie przestępstwo, wpis dotyczący takiego skazania zostałby już usunięty z krajowego rejestru karnego, zgodnie z prawem państwa członkowskiego rozpatrującego akta dotyczące przyjęcia;

c) osobom, które odmawiają uczestniczenia w przedwyjazdowym programie orientacyjnym, o którym mowa w art. 9 ust. 22;

d) osobom, którym państwo członkowskie nie może udzielić odpowiedniego wsparcia, niezbędnego z uwagi na fakt, że osoby te wymagają szczególnego traktowania.

3. Podstawy przewidziane w niniejszym artykule mają zastosowanie, pod warunkiem że są wprowadzane w życie bez dyskryminacji ze względu m.in. na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, opinie polityczne lub inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.