Artykuł 18

1. O ile osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową została poinformowana o jej obowiązkach i o konsekwencjach ich nieprzestrzegania zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2024/1356 lub art. 5 ust. 1 i 21 dyrektywy (UE) 2024/1346, nie jest ona uprawniona do korzystania z warunków przyjmowania określonych w art. 17–20 tej dyrektywy w jakimkolwiek innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, w którym jest zobowiązana przebywać zgodnie z art. 17 ust. 4 niniejszego rozporządzenia od chwili powiadomienia jej o decyzji o przekazaniu jej do odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla potrzeby zapewnienia poziomu życia zgodnie z prawem Unii, w tym Kartą, oraz zobowiązaniami międzynarodowymi.

2. Elementy i informacje istotne dla ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego przedłożone po upływie terminu uwzględnia się tylko wtedy, gdy dostarczają one dowodów, które mają decydujące znaczenie dla prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do małoletnich bez opieki i łączenia rodzin.

3. Ust. 1 nie ma zastosowania, w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie znajduje się w państwie członkowskim, w którym jest zobowiązana przebywać, a właściwe organy państwa członkowskiego, w którym osoba ta przebywa, mają uzasadnione podstawy, by sądzić, że dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową mogła być ofiarą któregokolwiek z przestępstw, o których mowa w art. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE (

15

).

4. Stosując niniejszy artykuł, państwa członkowskie uwzględniają indywidualną sytuację osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w tym wszelkie rzeczywiste ryzyko naruszenia praw podstawowych w państwie członkowskim, w którym osoba ta jest zobowiązana przebywać. Wszelkie środki podejmowane przez państwa członkowskie muszą być proporcjonalne.