Artykuł 13

1. Państwa członkowskie pobierają dane biometryczne osób, o których mowa w art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 23 ust.1, art. 24 ust. 1 i art. 26 ust.1 na potrzeby określone w art. 1 ust. 1 lit. a), b), c) oraz j), oraz wymagają od tych osób przekazania im danych biometrycznych, a także udzielają tym osobom informacji zgodnie z art. 42.

2. Podczas procedury pobierania odcisków palców i utrwalania wizerunku twarzy danej osoby państwa członkowskie zapewniają poszanowanie jej godności i integralności fizycznej.

3. W prawie krajowym ustanawia się środki administracyjne w celu zapewnienia wykonania obowiązku polegającego na udostępnieniu danych biometrycznych określonego w ust. 1. Środki te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i mogą obejmować możliwość stosowania w ostateczności środków przymusu bezpośredniego.

4. Jeżeli pomimo zastosowania wszystkich środków ustanowionych w prawie krajowym, o których mowa w ust. 3, nie uda się zapewnić, by osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wykonała obowiązek polegający na udostępnieniu danych biometrycznych, zastosowanie mają odpowiednie przepisy prawa Unii w zakresie azylu dotyczące niewykonania tego obowiązku.

5. Bez uszczerbku dla ust. 3 i 4, jeżeli pobranie danych biometrycznych obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego uznano za osobę wymagającą szczególnego traktowania, jest niemożliwe ze względu na stan opuszek palców lub twarzy danej osoby – pod warunkiem że osoba ta nie spowodowała takiego stanu umyślnie – organy danego państwa członkowskiego nie stosują środków administracyjnych zapewniających wykonanie obowiązku polegającego na udostępnieniu danych biometrycznych.

6. Procedurę pobierania danych biometrycznych ustala się i stosuje zgodnie z praktyką krajową obowiązującą w danym państwie członkowskim i zgodnie z zabezpieczeniami ustanowionymi w Karcie i w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.