Artykuł 4

1. Jednocześnie z przyjęciem decyzji wykonawczej Komisji, o której mowa w art. 3, Komisja w stosownych przypadkach przedkłada wniosek dotyczący decyzji wykonawczej Rady. Komisja natychmiast informuje o tym wniosku Parlament Europejski.

2. We wniosku Komisji dotyczącym decyzji wykonawczej Rady, o której mowa w ust. 1, zapewnia się, aby przestrzegane były zasady konieczności i proporcjonalności, a wniosek ten obejmuje:

a) w stosownych przypadkach – konkretne odstępstwa, o których mowa w art. 10–13, na których stosowanie powinno się zezwolić danemu państwu członkowskiemu;

b) w stosownych przypadkach, gdy państwo członkowskie stoi w obliczu sytuacji kryzysowej – projekt planu reagowania solidarnościowego, po konsultacji z tym państwem członkowskim, zapewniający państwu członkowskiemu wnoszącemu wkład pełną swobodę uznania w odniesieniu do wyboru między rodzajami środków solidarnościowych oraz zawierający:

(i) w stosownych przypadkach – całkowitą liczbę wkładów w zakresie relokacji niezbędnych do zareagowania na sytuację kryzysową;

(ii) w stosownych przypadkach – inne odpowiednie środki solidarnościowe, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c), oraz poziomy tych środków niezbędnych do zareagowania na konkretną sytuację kryzysową;

(iii) w stosownych przypadkach – całkowitą liczbę środków solidarnościowych, które mają zostać pobrane ze zobowiązań dostępnych w ramach rocznej puli solidarnościowej;

(iv) w przypadku gdy zobowiązania dostępne w ramach rocznej puli solidarnościowej nie pokrywają potrzeb określonych w ppkt (i) i (ii) niniejszego ustępu, w planie reagowania solidarnościowego ustanawia się również dodatkowe zobowiązania niezbędne do pokrycia takich potrzeb; oraz

(v) orientacyjne wkłady każdego państwa członkowskiego wnoszącego wkład w formie jego sprawiedliwego udziału, obliczonego zgodnie z kluczem referencyjnym określonym w art. 66 rozporządzenia (UE) 2024/1351; oraz

c) w przypadku gdy dane państwo członkowskie stoi w obliczu sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 1 ust. 4 lit. b) – określenie obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, których dotyczy ta sytuacja.

Ustalając potrzeby w zakresie solidarności danego państwa członkowskiego, Komisja uwzględnia to, czy to dane państwo członkowskie jest już państwem członkowskim będącym beneficjentem zgodnie z art. 58 i 59 rozporządzenia (UE) 2024/1351.

W przypadku gdy w uzasadnionym wniosku, o którym mowa w art. 2, państwo członkowskie uważa, że relokacja jest głównym lub jedynym środkiem solidarnościowym do celów zareagowania na daną sytuację, Komisja uwzględnia to w swoim wniosku dotyczącym decyzji wykonawczej Rady, bez uszczerbku dla przysługującej państwom członkowskim wnoszącym wkład swobody wyboru między rodzajami środków solidarnościowych.

3. Rada ocenia wniosek Komisji dotyczący decyzji wykonawczej Rady, o którym mowa w ust. 1, oraz przyjmuje w terminie dwóch tygodni od otrzymania wniosku decyzję wykonawczą zezwalającą danemu państwu członkowskiemu na stosowanie odstępstw przewidzianych w art. 10–13 i ustanawiającą plan reagowania solidarnościowego, o którym mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, w tym środki solidarnościowe, z których państwo członkowskie może skorzystać w celu zareagowania na daną sytuację.

4. W stosownych przypadkach, przyjmując wniosek dotyczący decyzji wykonawczej Rady, o którym mowa w ust. 1, Komisja może przyjąć zalecenie dotyczące stosowania procedury przyspieszonej do celów udzielania ochrony międzynarodowej określonym kategoriom osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, o których mowa w art. 14.

5. W decyzji wykonawczej Rady zapewnia się, aby przestrzegane były zasady konieczności i proporcjonalności, określa się podstawy, na których opiera się ta decyzja, a także ustala datę, od której mogą być stosowane odstępstwa określone w art. 10–13 oraz okres ich stosowania, zgodnie z art. 5. Decyzja wykonawcza Rady:

a) w stosownych przypadkach – wskazuje konkretne odstępstwa przewidziane w art. 10–13, na których stosowanie zezwala się danemu państwu członkowskiemu;

b) w stosownych przypadkach – ustanawia plan reagowania solidarnościowego, który zawiera:

(i) całkowitą liczbę wkładów w zakresie relokacji niezbędnych do zareagowania na sytuację kryzysową, z pełnym uwzględnieniem oceny przeprowadzonej przez Komisję;

(ii) inne odpowiednie środki solidarnościowe, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c), oraz poziomy takich środków, niezbędne do zareagowania na sytuację kryzysową;

(iii) całkowitą liczbę środków solidarnościowych, które mają zostać pobrane z rocznej puli solidarnościowej;

(iv) dodatkowe zobowiązania potrzebne w celu pokrycia potrzeb związanych z reagowaniem na sytuację kryzysową, jeżeli istniejące zobowiązania w ramach rocznej puli solidarnościowej nie są wystarczające;

(v) konkretny wkład każdego państwa członkowskiego w ramach obowiązkowego sprawiedliwego udziału obliczony zgodnie z kluczem referencyjnym określonym w art. 66 rozporządzenia (UE) 2024/1351;

c) w przypadku gdy dane państwo członkowskie stoi w obliczu sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 1 ust. 4 lit. b), – określa obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, których dotyczy ta sytuacja.

Rada natychmiast przekazuje decyzję wykonawczą Parlamentowi Europejskiemu i Komisji.