Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/3012 z dnia 27 listopada 2024 r. w sprawie ustanowienia unijnych ram certyfikacji trwałego pochłaniania dwutlenku węgla, technik węglochłonnych oraz składowania dwutlenku węgla w produktach

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. Celem niniejszego rozporządzenia ułatwienie wdrażania przez podmioty lub grupy podmiotów trwałego pochłaniania dwutlenku węgla, technik węglochłonnych i składowania dwutlenku węgla w produktach, a także zachęcanie do takiego wdrażania, które ma stanowić uzupełnienie stałego zmniejszania emisji we wszystkich sektorach, aby osiągnąć cele i wartości docelowe określone w rozporządzeniu (UE) 2021/1119. W tym celu w niniejszym rozporządzeniu ustanowiono dobrowolne unijne ramy certyfikacji pochłaniania dwutlenku węgla i redukcji emisji z gleby poprzez wprowadzenie:

a) kryteriów jakościowych dotyczących działań, które są prowadzone w Unii;

b) przepisów dotyczących weryfikacji i certyfikacji pochłaniania dwutlenku węgla i redukcji emisji z gleby uzyskanych w wyniku działań;

c) przepisów dotyczących funkcjonowania organizacji ds. certyfikacji i ich uznawania przez Komisję;

d) zasad wydawania i wykorzystywania jednostek certyfikowanych.

2. Celem niniejszego rozporządzenia jest wsparcie w osiągnięciu celów Unii wynikających z porozumienia paryskiego, w szczególności celu polegającego na wspólnym osiągnięciu – najpóźniej do 2050 r. – neutralności klimatycznej określonego w rozporządzeniu (UE) 2021/1119. W związku z tym wszelkie pochłanianie dwutlenku węgla i redukcje emisji z gleby uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia przyczyniają się do osiągnięcia ustalonego na poziomie krajowym wkładu Unii i unijnych celów klimatycznych, a nie do osiągnięcia takich wkładów stron trzecich ani spełnienia wymogów międzynarodowych programów zgodności.

3. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do emisji objętych zakresem stosowania dyrektywy 2003/87/WE, z wyjątkiem wychwytywania i składowania emisji CO2 z biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy, które spełniają kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych ustanowione w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001, z wszelkimi niezbędnymi korektami stosowania na podstawie dyrektywy 2003/87/WE, określonymi w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 14 dyrektywy 2003/87/WE, zgodnie z załącznikiem IV do tej dyrektywy.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „pochłanianie dwutlenku węgla” oznacza antropogeniczne pochłanianie dwutlenku węgla z atmosfery i jego trwałe składowanie w rezerwuarach geologicznych, lądowych lub w oceanach, lub w produktach o długiej trwałości;

2) „redukcja emisji z gleby” oznacza redukcję emisji gazów cieplarnianych netto z biogenicznych rezerwuarów węgla, jak określono w sekcji B lit. e) i f) załącznika I do rozporządzenia (UE) 2018/841, lub redukcję emisji gazów cieplarnianych z kategorii źródeł IPCC dotyczącej rolnictwa, podkategorii 3.D (gleby rolne), określonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1999 i aktami wykonawczymi przyjętymi na jego podstawie, w przypadku gdy dane działanie ogólnie powoduje zmniejszenie emisji dwutlenku węgla z rezerwuarów węgla w glebie lub zwiększa pochłanianie dwutlenku węgla przez biogeniczne rezerwuary węgla;

3) „działanie” oznacza co najmniej jedną praktykę lub proces prowadzony przez podmiot lub grupę podmiotów, skutkujący trwałym pochłanianiem dwutlenku węgla, tymczasowym pochłanianiem dwutlenku węgla w wyniku technik węglochłonnych lub składowania dwutlenku węgla w produktach, lub redukcją emisji z gleby w wyniku technik węglochłonnych, w przypadku gdy stosowanie takich technik węglochłonnych ogólnie powoduje zmniejszenie emisji dwutlenku węgla z rezerwuarów węgla w glebie lub zwiększa pochłanianie dwutlenku węgla przez biogeniczne rezerwuary węgla;

4) „biogeniczny rezerwuar węgla” oznacza żywą biomasę, ściółkę, martwe drewno, martwą materię organiczną, gleby mineralne i gleby organiczne, jak określono w sekcji B lit. a)–f) załącznika I do rozporządzenia (UE) 2018/841;

5) „podmiot” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, lub podmiot publiczny, które prowadzą lub kontrolują działanie lub którym przekazano uprawnienia do podejmowania decyzji ekonomicznych w zakresie technicznych aspektów funkcjonowania danego działania; w przypadku działania związanego z technikami węglochłonnymi „podmiot” oznacza rolnika w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2021/2115, każdy inny podmiot zarządzający działaniem w środowisku lądowym lub przybrzeżnym, właściciela lub zarządcę lasu w rozumieniu prawa krajowego, lub właściwy podmiot publiczny;

6) „grupa podmiotów” oznacza podmiot prawny, który reprezentuje co najmniej dwa podmioty i odpowiada za przestrzeganie niniejszego rozporządzenia przez te podmioty;

7) „okres trwania działania” oznacza okres, w którym działanie przynosi korzyści w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto lub korzyści w zakresie redukcji emisji z gleby netto, i który jest określony w mającej zastosowanie metodyce certyfikacji;

8) „okres monitorowania” oznacza okres, w którym redukcja emisji z gleby lub składowanie dwutlenku węgla w glebie są monitorowane przez podmiot lub grupę podmiotów, który obejmuje co najmniej okres trwania działania, i który jest określony w mającej zastosowanie metodyce certyfikacji;

9) „trwałe pochłanianie dwutlenku węgla” oznacza wszelkie praktyki lub procesy, które w zwykłych okolicznościach i przy zastosowaniu odpowiednich praktyk zarządzania powodują wychwytywanie i składowanie przez wiele stuleci atmosferycznego lub biogenicznego dwutlenku węgla, w tym składowanie dwutlenku węgla trwale związanego chemicznie z produktami, i które nie są połączone z intensyfikacją wydobycia węglowodorów;

10) „techniki węglochłonne” oznaczają wszelkie praktyki lub procesy prowadzone w okresie trwania działania wynoszącym co najmniej pięć lat, związane z zarządzaniem środowiskiem lądowym lub przybrzeżnym i skutkujące wychwytywaniem i tymczasowym składowaniem atmosferycznego lub biogenicznego dwutlenku węgla przez biogeniczne rezerwuary węgla lub redukcją emisji z gleby;

11) „składowanie dwutlenku węgla w produktach” oznacza wszelkie praktyki lub procesy, które powodują wychwytywanie i składowanie atmosferycznego lub biogenicznego dwutlenku węgla przez co najmniej 35 lat w produktach o długiej trwałości, umożliwiają monitorowanie na miejscu składowanego dwutlenku węgla oraz są certyfikowane przez cały okres monitorowania;

12) „dwutlenek węgla trwale związany chemicznie z produktami” oznacza dwutlenek węgla chemicznie składowany w produkcie, w wyniku czego nie przedostaje się on do atmosfery przy zwykłym użytkowaniu produktu, wliczając w to wszelkie zwykłe czynności mające miejsce po końcu przydatności produktu do użycia, zgodnie z art. 12 ust. 3b dyrektywy 2003/87/WE;

13) „geologiczne składowanie CO2” oznacza geologiczne składowanie CO2 zdefiniowane w art. 3 pkt 1 dyrektywy 2009/31/WE;

14) „jednostka certyfikująca” oznacza akredytowaną lub uznaną niezależną jednostkę oceniającą zgodność, która zawarła porozumienie z organizacją ds. certyfikacji w celu przeprowadzania audytów certyfikacyjnych i wydawania certyfikatów zgodności;

15) „organizacja ds. certyfikacji” oznacza organizację, która poświadcza zgodność działań z kryteriami jakości i zasadami certyfikacji określonymi w niniejszym rozporządzeniu oraz przestrzeganie tych kryteriów i zasad przez podmioty;

16) „audyt certyfikacyjny” oznacza audyt przeprowadzany przez jednostkę certyfikującą;

17) „audyt recertyfikacyjny” oznacza audyt przeprowadzany do celów odnowienia certyfikatu zgodności wydanego przez jednostkę certyfikującą;

18) „certyfikat zgodności” oznacza oświadczenie o zgodności wydane przez jednostkę certyfikującą, potwierdzające, że działanie spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia;

19) „jednostka trwałego pochłaniania dwutlenku węgla” oznacza certyfikowaną korzyść w zakresie trwałego pochłaniania dwutlenku węgla netto równą jednej tonie metrycznej ekwiwalentu CO2, uzyskaną w wyniku działania mającego na celu trwałe pochłanianie dwutlenku węgla i zarejestrowaną przez organizację ds. certyfikacji w jej rejestrze certyfikacji lub, w stosownych przypadkach, w rejestrze unijnym przewidzianym w art. 12;

20) „jednostka redukcji emisji z gleby” oznacza certyfikowaną korzyść w zakresie redukcji emisji z gleby netto równą jednej tonie metrycznej ekwiwalentu CO2, uzyskaną w wyniku działania związanego z technikami węglochłonnymi i zarejestrowaną przez organizację ds. certyfikacji w jej rejestrze certyfikacji lub, w stosownych przypadkach, w rejestrze unijnym przewidzianym w art. 12;

21) „uwolnienie” oznacza, w przypadku geologicznego składowania CO2, wyciek zdefiniowany w art. 3 pkt 5 dyrektywy 2009/31/WE oraz, w przypadku innych działań, zamierzone lub niezamierzone wprowadzenie z powrotem do atmosfery dwutlenku węgla wychwyconego i składowanego w wyniku działania;

22) „jednostka sekwestracji w wyniku technik węglochłonnych” oznacza certyfikowaną tymczasową korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto równą jednej tonie metrycznej ekwiwalentu CO2, uzyskaną w wyniku działania związanego z technikami węglochłonnymi i zarejestrowaną przez organizację ds. certyfikacji w jej rejestrze certyfikacji lub, w stosownych przypadkach, w rejestrze unijnym przewidzianym w art. 12;

23) „jednostka składowania dwutlenku węgla w produktach” oznacza certyfikowaną tymczasową korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto równą jednej tonie metrycznej ekwiwalentu CO2, uzyskaną w wyniku działania mającego na celu składowanie dwutlenku węgla w produktach i zarejestrowaną przez organizację ds. certyfikacji w jej rejestrze certyfikacji lub, w stosownych przypadkach, w rejestrze unijnym przewidzianym w art. 12.

Artykuł 3

Kwalifikowalność do certyfikacji

Pochłanianie dwutlenku węgla i redukcja emisji z gleby kwalifikują się do certyfikacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli spełniają oba z poniższych warunków:

a) osiągnięto je w wyniku działania, które spełnia kryteria jakościowe określone w art. 4–7;

b) poddano je niezależnej weryfikacji zgodnie z art. 9.

Artykuł 4

Kwantyfikacja

1. Działanie mające na celu trwałe pochłanianie dwutlenku węgla musi przynosić trwałą korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto, którą kwantyfikuje się przy użyciu następującego wzoru:

trwała korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto = CRbaseline – CRtotal – GHGassociated > 0,

gdzie:

a) CRbaseline oznacza ilość pochłoniętego dwutlenku węgla na poziomie bazowym;

b) CRtotal oznacza całkowitą ilość pochłoniętego dwutlenku węgla na skutek działania;

c) GHGassociated oznacza wzrost bezpośrednich i pośrednich emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia działania, który można przypisać realizacji działania, w tym pośredniej zmiany użytkowania gruntów, obliczony, w stosownych przypadkach, zgodnie z zasadami, które określono w opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC dotyczących krajowych wykazów gazów cieplarnianych, wraz z wszelkimi dalszymi modyfikacjami tych opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC.

2. Działanie związane z technikami węglochłonnymi musi przynosić tymczasową korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto lub redukcję emisji z gleby netto, które kwantyfikuje się przy użyciu następujących wzorów:

a) tymczasowa korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto = CRbaseline – CRtotal – GHGassociated > 0,

gdzie:

(i) CRbaseline oznacza ilość pochłoniętego dwutlenku węgla na poziomie bazowym;

(ii) CRtotal oznacza całkowitą ilość pochłoniętego dwutlenku węgla na skutek działania;

(iii) GHGassociated oznacza wzrost bezpośrednich i pośrednich emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia działania, który można przypisać realizacji działania, w tym pośredniej zmianie użytkowania gruntów, obliczony, w stosownych przypadkach, zgodnie z zasadami, które określono w opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC dotyczących krajowych wykazów gazów cieplarnianych, wraz z wszelkimi dalszymi modyfikacjami tych opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC;

b) korzyść w zakresie redukcji emisji z gleby netto = LSEbaseline – LSEtotal + ASEbaseline – ASEtotal – GHGassociated > 0,

gdzie:

(i) LSEbaseline oznacza ilość emisji z gleby z sektora LULUCF na poziomie bazowym;

(ii) LSEtotal oznacza całkowitą ilość emisji z gleby z sektora LULUCF na skutek z działania;

(iii) ASEbaseline oznacza ilość emisji z gleb rolnych na poziomie bazowym;

(iv) ASEtotal oznacza całkowitą ilość emisji z gleb rolnych wynikające z działania;

(v) GHGassociated oznacza wzrost bezpośrednich i pośrednich emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia działania, który można przypisać realizacji tego działania, w tym pośredniej zmiany użytkowania gruntów, obliczony, w stosownych przypadkach, zgodnie z zasadami, które określono w opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC dotyczących krajowych wykazów gazów cieplarnianych, wraz z wszelkimi dalszymi modyfikacjami tych opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC.

Zakres wartości, o których mowa w CRbaseline i CRtotal, odpowiada wartościom pochłaniania gazów cieplarnianych netto wchodzącym w zakres stosowania rozporządzenia (UE) 2018/841.

Zakres wartości, o których mowa w LSEbaseline i LSEtotal, odpowiada emisjom gazów cieplarnianych netto z biogenicznych rezerwuarów węgla, jak określono w sekcji B lit. e) i f) załącznika I do rozporządzenia (UE) 2018/841.

Zakres wartości, o których mowa w ASEbaseline i ASEtotal, odpowiada emisjom ze źródeł należących do kategorii IPCC dotyczącej rolnictwa, podkategorii 3.D (gleby rolne).

3. Mające zastosowanie metodyki certyfikacji muszą wymagać podziału wszystkich wartości, o których mowa w ust. 2, na poszczególne gazy cieplarniane.

4. Jeżeli emisje z gleby wzrosną w wyniku działania przy użyciu technik węglochłonnych skutkującego tymczasowym pochłanianiem dwutlenku węgla, emisje te kwantyfikuje się i uwzględnia przy obliczaniu korzyści w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto. W szczególności emisje z biogenicznych rezerwuarów węgla, jak określono w sekcji B lit. e) i f) załącznika I do rozporządzenia (UE) 2018/841, kwantyfikuje się i zgłasza w ramach CRtotal, a emisje ze źródeł należących do kategorii IPCC dotyczącej rolnictwa, podkategorii 3.D (gleby rolne), kwantyfikuje się i zgłasza jako GHGassociated.

Jeżeli emisje z gleby zmniejszą się w wyniku działania przy użyciu technik węglochłonnych skutkującego tymczasowym pochłanianiem dwutlenku węgla, emisje te kwantyfikuje się, zgłasza i uwzględnia jako korzyść w zakresie redukcji emisji z gleby netto.

W przypadku gdy działanie przynosi zarówno tymczasową korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto, jak i korzyść w zakresie redukcji emisji z gleby netto, w odpowiedniej metodyce określa się zasady przydzielania powiązanych bezpośrednich i pośrednich emisji gazów cieplarnianych, które można przypisać temu działaniu

5. Działanie mające na celu składowanie dwutlenku węgla w produkcie musi przynosić tymczasową korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto, którą kwantyfikuje się przy użyciu następującego wzoru:

tymczasowa korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto = CRbaseline – CRtotal – GHGassociated > 0,

gdzie:

a) CRbaseline oznacza ilość pochłoniętego dwutlenku węgla na poziomie bazowym;

b) CRtotal oznacza całkowitą ilość pochłoniętego dwutlenku węgla na skutek działania;

c) GHGassociated oznacza wzrost bezpośrednich i pośrednich emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia działania, który można przypisać realizacji tego działania, w tym pośredniej zmiany użytkowania gruntów, obliczony, w stosownych przypadkach, zgodnie z zasadami, które określono w opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC dotyczących krajowych wykazów gazów cieplarnianych, wraz z wszelkimi dalszymi modyfikacjami opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC.

6. Wielkości, o których mowa w ust. 1–5, oznacza się znakiem ujemnym (–), jeżeli odnoszą się do pochłaniania gazów cieplarnianych netto i znakiem dodatnim (+), jeżeli odnoszą się do emisji gazów cieplarnianych netto; wyraża się je w tonach ekwiwalentu CO2.

7. Trwałe pochłanianie dwutlenku węgla, tymczasowe pochłanianie dwutlenku węgla w wyniku technik węglochłonnych i składowania dwutlenku węgla w produktach, redukcje emisji z gleby i powiązane emisje gazów cieplarnianych kwantyfikuje się w odpowiedni, zachowawczy, dokładny, kompletny, spójny, przejrzysty i porównywalny sposób, zgodnie z najnowszymi dostępnymi danymi naukowymi. Monitorowanie opiera się na odpowiedniej kombinacji pomiarów na miejscu, teledetekcji lub modelowania zgodnie z zasadami określonymi w mających zastosowanie metodykach certyfikacji.

8. Poziom bazowy, o którym mowa w ust. 1, 2 i 5 (zwany dalej „standardowym poziomem bazowym”), musi być wysoce reprezentatywny dla standardowych parametrów porównywalnych praktyk i procesów w podobnych warunkach społecznych, gospodarczych, środowiskowych, technologicznych i regulacyjnych oraz uwzględniać kontekst geograficzny, w tym lokalne warunki glebowo-klimatyczne i regulacyjne.

9. Komisja określa standardowy poziom bazowy w mających zastosowanie metodykach certyfikacji, które określonych w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8.

Co najmniej raz na pięć lat Komisja dokonuje przeglądu oraz aktualizuje, w stosownych przypadkach, standardowy poziom bazowy w świetle zmieniającego się środowiska regulacyjnego oraz najnowszych dostępnych danych naukowych. Zaktualizowany standardowy poziom bazowy ma zastosowanie wyłącznie do działania, którego okres trwania rozpoczyna się po wejściu w życie mającej zastosowanie metodyki certyfikacji.

10. Na zasadzie odstępstwa od ust. 8, w przypadku gdy jest to należycie uzasadnione w mającej zastosowanie metodyce certyfikacji, w tym ze względu na brak danych lub brak wystarczającej liczby porównywalnych działań, podmiot stosuje poziom bazowy, który odpowiada indywidualnym parametrom określonego działania (zwany dalej „indywidualnym poziomem bazowym”).

11. Indywidualne poziomy bazowe aktualizuje się okresowo na początku każdego okresu trwania działania, chyba że w mających zastosowanie metodykach certyfikacji, które określa się w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8, przewidziano inaczej.

12. Podczas kwantyfikacji trwałego pochłaniania dwutlenku węgla, tymczasowego pochłaniania dwutlenku węgla w wyniku technik węglochłonnych i składowania dwutlenku węgla w produktach oraz kwantyfikacji redukcji emisji z gleby, niepewności traktuje się w sposób zachowawczy oraz zgodny z uznanymi podejściami statystycznymi. Niepewności dotyczące kwantyfikacji pochłaniania dwutlenku węgla i redukcji emisji z gleby muszą być odpowiednio zgłaszane.

13. Aby ułatwić kwantyfikację tymczasowego pochłaniania dwutlenku węgla i redukcji emisji z gleby uzyskanych w wyniku działania związanego z technikami węglochłonnymi, tam gdzie to możliwe, podmiot lub grupa podmiotów zbierają dane dotyczące pochłaniania dwutlenku węgla i emisji gazów cieplarnianych na podstawie metodyk poziomu 3 zgodnie z opublikowanymi w 2006 r. Wytycznymi IPCC dotyczącymi krajowych wykazów gazów cieplarnianych, wraz z modyfikacjami tych opublikowanych w 2006 r. Wytycznych IPCC, a także w sposób zgodny z krajowymi wykazami gazów cieplarnianych na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/841 i części 3 załącznika V do rozporządzenia (UE) 2018/1999.

Artykuł 5

Zasada dodatkowości

1. Każde działanie musi mieć charakter dodatkowy. W tym celu musi ono spełniać oba z poniższych kryteriów:

a) wykraczać poza podstawowe wymogi unijne i krajowe dotyczące poszczególnych podmiotów;

b) efekt zachęty zapewniany przez certyfikację na podstawie niniejszego rozporządzenia jest konieczny, aby działanie stało się opłacalne finansowo.

2. W przypadku gdy stosowany jest standardowy poziom bazowy uznaje się, że zachowano zgodność z zasadą dodatkowości, o której mowa w ust. 1.

W przypadku gdy stosowany jest indywidualny poziom bazowy, dodatkowość, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wykazuje się za pomocą specjalnych testów dodatkowości zgodnie z mającymi zastosowanie metodykami certyfikacji, które określa się w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8.

Artykuł 6

Składowanie, monitorowanie i odpowiedzialność

1. Podmiot lub grupa podmiotów muszą wykazać, że działanie powoduje trwałe składowanie dwutlenku węgla lub ma na celu jego długotrwałe składowanie.

2. Do celów ust. 1 podmiot lub grupa podmiotów:

a) podlegają przepisom dotyczącym monitorowania i łagodzenia wszelkiego zidentyfikowanego ryzyka uwolnienia występującego w okresie monitorowania;

b) odpowiadają za zajęcie się wszelkimi przypadkami uwolnienia, dwutlenku węgla wychwyconego i składowanego w ramach danego działania w okresie monitorowania tego działania, z wykorzystaniem odpowiednich mechanizmów odpowiedzialności zgodnie z mającymi zastosowanie metodykami certyfikacji, które określa się w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8.

3. Przepisy dotyczące monitorowania, o których mowa w ust. 2 lit. a):

a) w przypadku trwałego pochłaniania dwutlenku węgla – muszą być spójne z przepisami określonymi w art. 13–16 dyrektywy 2009/31/WE;

b) w przypadku dwutlenku węgla trwale związanego chemicznie z produktami – muszą być zgodne z przepisami przyjętymi na podstawie art. 12 ust. 3b dyrektywy 2003/87/WE;

c) w przypadku technik węglochłonnych i składowania dwutlenku węgla w produktach – muszą być ustalane i należycie uzasadnione zgodnie z zasadami określonymi w mających zastosowanie metodykach certyfikacji, które określa się w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8.

4. Mechanizmy odpowiedzialności, o których mowa w ust. 2 lit. b):

a) w przypadku trwałego pochłaniania dwutlenku węgla – muszą być spójne z przepisami określonymi w art. 17 i 18 dyrektywy 2009/31/WE;

b) w przypadku dwutlenku węgla trwale związanego chemicznie z produktami – muszą być zgodne z przepisami przyjętymi na podstawie art. 12 ust. 3b dyrektywy 2003/87/WE;

c) w przypadku technik węglochłonnych i składowania dwutlenku węgla w produktach – muszą być określone i należycie uzasadnione w mających zastosowanie metodykach certyfikacji, które określa się w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8, i mogą obejmować wspólne rezerwy bezpieczeństwa lub mechanizmy ubezpieczeń inwestycji finansowanych z góry.

5. Dwutlenek węgla usunięty, a następnie składowany w ramach działania mającego na celu pochłanianie dwutlenku węgla uznaje się za wprowadzony do atmosfery po zakończeniu okresu monitorowania, chyba że okres monitorowania zostanie przedłużony w drodze nowej certyfikacji działania lub dwutlenek węgla jest składowany trwale zgodnie z ust. 3 lit. a) i b) oraz ust. 4 lit. a) i b).

6. Działania mające na celu redukcję emisji z gleby podlegają odpowiednim przepisom dotyczącym monitorowania i mechanizmom odpowiedzialności, które określa się w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8.

Artykuł 7

Zrównoważony rozwój

1. Działanie nie może znacząco szkodzić środowisku, natomiast może przynosić dodatkowe korzyści w odniesieniu do co najmniej jednego z następujących celów z zakresu zrównoważonego rozwoju:

a) łagodzenie zmiany klimatu wykraczające poza korzyści w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto i w zakresie redukcji emisji z gleby netto, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2;

b) przystosowywanie się do zmiany klimatu;

c) zrównoważone wykorzystywanie i ochrona zasobów wodnych i morskich;

d) przechodzenie na gospodarkę o obiegu zamkniętym, w tym efektywne wykorzystywanie materiałów pochodzenia biologicznego pozyskiwanych w sposób zrównoważony;

e) zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola;

f) ochrona i odtwarzanie bioróżnorodności i ekosystemów, w tym zdrowia gleby, a także zapobieganie degradacji gruntów.

2. Działanie związane z technikami węglochłonnymi musi generować co najmniej dodatkowe korzyści w odniesieniu do celu z zakresu zrównoważonego rozwoju, o którym mowa w ust. 1 lit. f).

3. Do celów ust. 1 niniejszego artykułu działanie musi spełniać minimalne wymogi w zakresie zrównoważonego rozwoju, określone w mających zastosowanie metodykach certyfikacji, które określono w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8.

Minimalne wymogi w zakresie zrównoważonego rozwoju muszą:

a) uwzględniać skutki zarówno w Unii, jak i poza nią, oraz warunki lokalne;

b) w stosownych przypadkach, być zgodne z technicznymi kryteriami kwalifikacji w odniesieniu do zasady „nie czyń poważnych szkód”;

c) sprzyjać zrównoważonemu charakterowi surowców do produkcji biomasy leśnej i rolniczej zgodnie z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy określonymi w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001.

4. W przypadku gdy podmiot lub grupa podmiotów zgłaszają dodatkowe korzyści, które przyczyniają się do osiągnięcia celów z zakresu zrównoważonego rozwoju, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w stopniu wykraczającym poza minimalne wymogi dotyczące zrównoważonego rozwoju, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, te podmioty lub grupa podmiotów muszą przestrzegać mających zastosowanie metodyk certyfikacji, które określono w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 8. Te metodyki certyfikacji muszą zawierać elementy w jak największym stopniu zachęcające do generowania dodatkowych korzyści wykraczających poza minimalne wymogi w zakresie zrównoważonego rozwoju, w szczególności w przypadku celu, o którym mowa w ust. 1 lit. f) niniejszego artykułu.

Artykuł 8

Metodyki certyfikacji

1. Podmiot lub grupa podmiotów korzystają z mającej zastosowanie metodyki certyfikacji, aby spełnić kryteria jakościowe określone w art. 4–7 (zwaną dalej „metodyką certyfikacji”).

2. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 16 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez ustanowienie metodyk certyfikacji, które określą, w odniesieniu do każdego działania, elementy zawarte w załączniku I.

Komisja priorytetowo traktuje opracowywanie metodyk certyfikacji dla działań, które są najbardziej zaawansowane lub mogą przynieść największe dodatkowe korzyści, lub w przypadku których przyjęto już prawo Unii istotne dla opracowania tych metodyk.

W przypadku działań związanych z technikami węglochłonnymi, podczas ustalania priorytetów Komisja bierze pod uwagę to, czy działania te przyczyniają się do zrównoważonego gospodarowania gruntami rolnymi, lasami i środowiskiem morskim.

W przypadku składowania dwutlenku węgla w produktach Komisja priorytetowo traktuje metodyki certyfikacji dotyczące wyrobów budowlanych z drewna i wyrobów budowlanych pochodzenia biologicznego.

3. W aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie ust. 2 wprowadza się rozróżnienie między działaniami związanymi z trwałym pochłanianiem dwutlenku węgla, technikami węglochłonnymi i działaniami mającymi na celu składowanie dwutlenku węgla w produktach, a także dalsze rozróżnienie działań na podstawie ich cech charakterystycznych.

Metodyki certyfikacji muszą:

a) zapewniać rzetelność i przejrzystość pochłaniania dwutlenku węgla i redukcji emisji z gleby;

b) sprzyjać ochronie i odtwarzaniu bioróżnorodności i ekosystemów;

c) przyczyniać się do zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego Unii i zapobiegania spekulacji gruntami;

d) uwzględniać w zrównoważony sposób konkurencyjność rolników oraz właścicieli i zarządców lasów w Unii, w szczególności w przypadku małych podmiotów;

e) sprzyjać zrównoważonemu charakterowi biomasy zgodnie z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy określonymi w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001;

f) zapewniać spójność stosowania przez organy krajowe zasady kaskadowego wykorzystania biomasy zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy (UE) 2018/2001;

g) zapobiegać niezrównoważonemu popytowi na surowce do produkcji biomasy;

h) minimalizować obciążenia administracyjne i finansowe dla podmiotów, w szczególności dla małych podmiotów, oraz zapewniać, aby proces certyfikacji był jak najprostszy i łatwy do przeprowadzenia;

i) zapewniać reagowanie na przypadki uwolnienia za pomocą odpowiednich mechanizmów odpowiedzialności, takich jak wspólne rezerwy bezpieczeństwa lub mechanizmy ubezpieczeń inwestycji finansowanych z góry, a w ostateczności bezpośrednie anulowanie jednostek.

4. Komisja, przygotowując akty delegowane, o których mowa w ust. 2, uwzględnia:

a) odpowiednie prawo unijne i krajowe;

b) odpowiednie unijne, krajowe i międzynarodowe metodyki certyfikacji i normy w tym zakresie; oraz

c) najlepsze dostępne dane naukowe.

Artykuł 9

Certyfikacja zgodności

1. Aby ubiegać się o certyfikację zgodności z niniejszym rozporządzeniem, podmiot lub grupa podmiotów składają wniosek do organizacji ds. certyfikacji.

Po przyjęciu wniosku podmiot lub grupa podmiotów przedkładają jednostce certyfikującej plan działania, który obejmuje dowód zgodności z art. 4–7; oczekiwaną korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto lub oczekiwaną korzyść w zakresie redukcji emisji z gleby netto wynikającą z danego działania; oraz plan monitorowania.

Grupa podmiotów określa również sposób świadczenia usług doradztwa, w szczególności w odniesieniu do małych podmiotów stosujących techniki węglochłonne.

W przypadku działań związanych z technikami węglochłonnymi państwa członkowskie mogą zapewniać rolnikom doradztwo w ramach usług doradczych dla rolników, o których mowa w art. 15 rozporządzenia (UE) 2021/2115.

Aby promować interoperacyjność odpowiednich baz danych dotyczących technik węglochłonnych, w stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą włączyć do systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia (UE) 2021/2116, kluczowe informacje wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, w tym dotyczące praktyk zarządzania związanych z działaniem w ramach technik węglochłonnych, datę początkową i datę końcową działania, unikalny numer lub kod certyfikatu zgodności, nazwę jednostki certyfikującej oraz nazwę organizacji ds. certyfikacji.

2. Organizacja ds. certyfikacji wyznacza jednostkę certyfikującą, która przeprowadza audyt certyfikacyjny, aby zweryfikować, czy informacje przedłożone zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu są dokładne i wiarygodne, oraz potwierdzić zgodność działania z art. 4–7.

Gdy w wyniku przeprowadzonego audytu certyfikacyjnego zweryfikowano zgodność informacji przedłożonych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, jednostka certyfikująca sporządza sprawozdanie z audytu certyfikacyjnego, które zawiera streszczenie, oraz wydaje certyfikat zgodności zawierający co najmniej informacje określone w załączniku II.

Organizacja ds. certyfikacji dokonuje przeglądu sprawozdania z audytu certyfikacyjnego i certyfikatu zgodności oraz podaje to sprawozdanie, w całości lub, w przypadku gdy jest to konieczne w celu zachowania poufności szczególnie chronionych informacji handlowych, w formie streszczenia, oraz certyfikat zgodności do wiadomości publicznej w rejestrze certyfikacji organizacji ds. certyfikacji lub – po jego ustanowieniu – w rejestrze unijnym przewidzianym w art. 12 (zwanym dalej „rejestrem unijnym”).

3. Co najmniej raz na pięć lat lub częściej, w przypadku gdy tak określono w mającej zastosowanie metodyce certyfikacji, w zależności od charakteru danego działania, jednostka certyfikująca przeprowadza audyty recertyfikacyjne, aby potwierdzić zgodność działania z art. 4–7 oraz zweryfikować korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto lub korzyść z redukcji emisji z gleby netto osiągnięte dzięki temu działaniu. W wyniku tego audytu recertyfikacyjnego, jednostka certyfikująca sporządza sprawozdanie z audytu recertyfikacyjnego, które zawiera streszczenie, oraz, w stosownych przypadkach, wydaje zaktualizowany certyfikat zgodności.

Organizacja ds. certyfikacji dokonuje przeglądu sprawozdania z audytu recertyfikacyjnego oraz zaktualizowanego certyfikatu zgodności, a także podaje sprawozdanie z audytu recertyfikacyjnego, w całości lub, w przypadku gdy jest to konieczne w celu zachowania poufności szczególnie chronionych informacji handlowych, w formie streszczenia, oraz zaktualizowany certyfikat zgodności do wiadomości publicznej w swoim rejestrze certyfikacji lub – po jego ustanowieniu – w rejestrze unijnym.

Rejestr certyfikacji organizacji ds. certyfikacji lub – po jego ustanowieniu – rejestr unijny, wydaje jednostki certyfikowane na podstawie zaktualizowanego certyfikatu zgodności wydanego w wyniku audytu recertyfikacyjnego.

4. Podmiot lub grupa podmiotów wspierają jednostkę certyfikującą podczas audytu certyfikacyjnego i audytu recertyfikacyjnego, w szczególności poprzez zapewnienie dostępu do obiektów, w których realizowane jest działanie, oraz poprzez udostępnienie wszelkich wymaganych przez tę jednostkę certyfikacyjną danych i dokumentacji.

5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia struktury, formatu i szczegółów technicznych planu działania i planu monitorowania, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz sprawozdań z audytów certyfikacyjnych i sprawozdań z audytów recertyfikacyjnych, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17.

Artykuł 10

Jednostki certyfikujące

1. Jednostki certyfikujące wyznaczone przez organizacje ds. certyfikacji muszą być akredytowane przez krajowy organ akredytujący na podstawie rozporządzenia (WE) nr 765/2008 lub uznane przez właściwy organ krajowy za właściwe w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia lub w konkretnym zakresie działania organizacji ds. certyfikacji.

2. Jednostki certyfikujące muszą:

a) być właściwe do przeprowadzania audytów certyfikacyjnych oraz audytów recertyfikacyjnych;

b) być prawnie i finansowo niezależne od podmiotu lub grupy podmiotów; oraz

c) prowadzić w interesie publicznym działania wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia.

3. Do celów ust. 2 lit. b) jednostki certyfikujące ani którakolwiek z ich części nie mogą:

a) być podmiotem lub grupą podmiotów, właścicielem podmiotu lub grupy podmiotów ani być ich własnością;

b) mieć z podmiotem lub grupą podmiotów powiązań, które mogłyby wpłynąć na ich niezależność i bezstronność.

4. Państwa członkowskie nadzorują działalność jednostek certyfikujących.

Jednostki certyfikujące, na wniosek właściwych organów krajowych, przekazują wszelkie informacje niezbędne do nadzorowania ich działalności, w tym dotyczące terminu, godziny i miejsca audytów certyfikacyjnych oraz audytów recertyfikacyjnych.

W przypadku stwierdzenia niezgodności państwa członkowskie niezwłocznie informują o tym jednostkę certyfikującą oraz odpowiednią organizację ds. certyfikacji.

Informacje o niezgodności publikuje się w rejestrze certyfikacji lub – po jego ustanowieniu – w rejestrze unijnym.

Artykuł 11

Działanie organizacji ds. certyfikacji

1. Aby móc wykazać zgodność z niniejszym rozporządzeniem, podmiot lub grupa podmiotów uczestniczą w organizacji ds. certyfikacji uznanej przez Komisję na podstawie art. 13.

2. Organizacje ds. certyfikacji muszą działać w sposób niezależny na podstawie rzetelnych i przejrzystych przepisów i procedur, dotyczących w szczególności wewnętrznego zarządzania i monitorowania, zarządzania skargami i odwołaniami, konsultacji z zainteresowanymi stronami, przejrzystości i publikowania informacji, wyznaczania i szkolenia jednostek certyfikujących, postępowania w przypadku niezgodności, a także tworzenia rejestrów certyfikacji i zarządzania nimi.

Organizacje ds. certyfikacji ustalają przejrzyste opłaty oraz zapewniają podmiotom łatwy dostęp do informacji o tych opłatach, w tym poprzez publikowanie ich na swoich stronach internetowych.

Organizacje ds. certyfikacji wprowadzają łatwo dostępne procedury składania skarg i odwołań. Informacje na temat tych procedur podaje się do wiadomości publicznej w rejestrze certyfikacji lub – po jego ustanowieniu – w rejestrze unijnym.

3. Organizacje ds. certyfikacji weryfikują, czy informacje i dane przedłożone przez podmiot lub grupę podmiotów do celów certyfikacji zgodności na podstawie art. 9 poddano niezależnemu audytowi oraz czy certyfikację zgodności, w tym sporządzanie sprawozdań z audytów recertyfikacyjnych, przeprowadzono w sposób dokładny, wiarygodny i racjonalny pod względem kosztów.

4. Organizacje ds. certyfikacji co najmniej raz w roku publikują w swoich rejestrach certyfikacji lub – po jego ustanowieniu – w rejestrze unijnym wykaz wyznaczonych jednostek certyfikujących, podając przy tym który krajowy organ akredytujący akredytował poszczególne jednostki lub który właściwy organ krajowy uznał poszczególne jednostki oraz który właściwy organ krajowy monitoruje ich działalność.

5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające strukturę, format, szczegóły techniczne i proces wymagane do celów ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu, mające zastosowanie do wszystkich organizacji ds. certyfikacji uznawanych przez Komisję. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17.

Artykuł 12

Rejestr unijny trwałego pochłaniania dwutlenku węgla, technik węglochłonnych i składowania dwutlenku węgla w produktach oraz rejestry certyfikacji

1. Do dnia 27 grudnia 2028 r. Komisja ustanawia rejestr unijny trwałego pochłaniania dwutlenku węgla, technik węglochłonnych oraz składowania dwutlenku węgla w produktach w celu podania do wiadomości publicznej, w przystępny sposób, informacji dotyczących procesu certyfikacji, a następnie należycie utrzymuje ten rejestr; rejestr ten musi zawierać co najmniej informacje określone w załączniku III.

Przy ustanawianiu rejestru unijnego Komisja uwzględnia sprawozdania, o których mowa w art. 30 ust. 5 lit. a) dyrektywy 2003/87/WE i art. 17 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/841.

Rejestr unijny wykorzystuje zautomatyzowane systemy, w tym formularze elektroniczne, aby w bezpieczny sposób podawać do wiadomości publicznej informacje związane z procesem certyfikacji, w tym certyfikaty zgodności i zaktualizowane certyfikaty zgodności, w celu umożliwienia śledzenia liczby jednostek certyfikowanych i unikaniu podwójnego liczenia.

Rejestr unijny finansowany jest z ustalonych rocznych opłat wnoszonych przez użytkowników. Opłaty te muszą być proporcjonalne do korzystania z rejestru unijnego i wystarczające, aby przyczynić się do pokrycia kosztów jego ustanowienia a także rocznych kosztów funkcjonowania rejestru unijnego, takich jak koszty personelu czy koszty narzędzi informatycznych.

Zasoby z takich opłat stanowią zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel do celów art. 21 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046. Dochód ten w szczególności pokrywa koszty narzędzi i usług informatycznych oraz ich bezpieczeństwa, w tym działania i systemów przyznawania licencji, a także koszty personelu zarządzającego rejestrem unijnym.

2. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 16 uzupełniające niniejszy artykuł oraz określające niezbędne wymogi dotyczące rejestru unijnego, w tym przepisy dotyczące zapewnienia wystarczającego nadzoru nad handlem jednostkami certyfikowanymi, oraz czynniki, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu poziomu opłat, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz przy ich pobieraniu.

Podczas każdego ostatniego kwartału w roku poprzedzającym kolejny rok kalendarzowy stosowania aktów delegowanych Komisja przyjmuje co najmniej jeden akt wykonawczy w celu ustalenia lub zmiany poszczególnych kwot opłat, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, do stosowania w tym roku kalendarzowym.

3. Do momentu ustanowienia rejestru unijnego organizacja ds. certyfikacji ustanawia i należycie utrzymuje rejestr certyfikacji w celu podawania do wiadomości publicznej w bezpieczny sposób informacji dotyczących procesu certyfikacji, w tym certyfikatów zgodności oraz zaktualizowanych certyfikatów zgodności, zawierających co najmniej informacje określone w załączniku III, w celu umożliwienia śledzenia liczby certyfikowanych jednostek zgodnie z art. 9.

Rejestr certyfikacji korzysta ze zautomatyzowanych systemów, w tym z formularzy elektronicznych, i musi być interoperacyjny z rejestrami innych uznanych organizacji ds. certyfikacji, aby unikać podwójnego liczenia.

Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające strukturę, format i szczegóły techniczne rejestrów certyfikacji oraz rejestrowania, przechowywania lub wykorzystywania jednostek certyfikowanych, w tym zgodnie z niniejszym ustępem. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17.

4. Jednostki certyfikowane wydawane są przez rejestry certyfikacji lub – po jego ustanowieniu – przez rejestr unijny, dopiero po wygenerowaniu korzyści w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto lub korzyści w zakresie redukcji emisji z gleby netto, na podstawie ważnego certyfikatu zgodności wydanego w wyniku audytu recertyfikacyjnego.

Żadna jednostka certyfikowana nie może być wydawana więcej niż raz i w żadnym momencie nie może być wykorzystywana przez więcej niż jedną osobę fizyczną lub prawną.

Jednostki trwałego pochłaniania dwutlenku węgla, jednostki sekwestracji w wyniku technik węglochłonnych, jednostki składowania dwutlenku węgla w produktach i jednostki redukcji emisji z gleby pozostają odrębnymi od siebie jednostkami.

5. Jednostki sekwestracji w wyniku technik węglochłonnych i jednostki składowania dwutlenku węgla w produktach wygasają po zakończeniu okresu monitorowania danego działania, i zostają usunięte z rejestru certyfikacji lub – po jego ustanowieniu – z rejestru unijnego, chyba że długotrwałe składowanie pochłoniętego dwutlenku węgla jest udowodnione poprzez ciągłe monitorowanie, zgodnie z zasadami określonymi w mającej zastosowanie metodyce certyfikacji.

Artykuł 13

Uznawanie organizacji ds. certyfikacji

1. Aby wykazać zgodność z niniejszym rozporządzeniem, podmiot lub grupa podmiotów mogą korzystać wyłącznie z organizacji ds. certyfikacji uznanej przez Komisję w drodze decyzji. Taka decyzja jest ważna przez okres maksymalnie 5 lat i podaje się ją do wiadomości publicznej w rejestrze unijnym.

2. Państwo członkowskie powiadamia Komisję o złożeniu wniosku o uznanie publicznej organizacji ds. certyfikacji.

Przedstawiciel prawny prywatnej organizacji ds. certyfikacji powiadamia Komisję o złożeniu wniosku o uznanie takiej prywatnej organizacji ds. certyfikacji.

3. Komisja, po odpowiedniej konsultacji z organizacją ds. certyfikacji, może uchylić decyzję uznającą tę organizację na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku gdy organizacja ta nie stosuje przepisów określonych w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 11 ust. 5.

W przypadku gdy państwo członkowskie lub jakakolwiek inna zainteresowana strona zgłasza należycie uzasadnione obawy, że organizacja ds. certyfikacji nie działa zgodnie z przepisami określonymi w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 11 ust. 5, stanowiącymi podstawę decyzji wydanych na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, Komisja bada sprawę i podejmuje odpowiednie działania, w tym uchyla odnośną decyzję.

4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające strukturę, format i szczegóły techniczne procesów uznawania i powiadamiania, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17.

Artykuł 14

Wymogi dotyczące sprawozdawczości

1. Każdego roku do dnia 30 kwietnia każda organizacja ds. certyfikacji uznana przez Komisję i działająca od co najmniej 12 miesięcy przedkłada Komisji roczne sprawozdanie ze swojej działalności, zawierające opis wszelkich przypadków oszustw i podjętych w związku z nimi środków naprawczych, które obejmuje poprzedni rok kalendarzowy.

Komisja podaje do wiadomości publicznej sprawozdania, o których mowa akapicie pierwszym, w całości lub w formie zagregowanej, w przypadku gdy jest to konieczne w celu zachowania poufności szczególnie chronionych informacji handlowych.

2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające strukturę, format i szczegóły techniczne sprawozdań, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17.

Artykuł 15

Zmiana załączników

1. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 16 w celu zmiany załącznika I, aby dostosować go do nowych i pojawiających się rodzajów działań oraz do postępu naukowego i technicznego.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 16 w celu zmiany załącznika II, aby dostosować go do postępu technicznego.

Artykuł 16

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8, 12 i 15, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 26 grudnia 2024 r.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8, 12 i 15, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akty delegowane przyjęte na podstawie art. 8, 12 lub 15 wchodzą w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o 2 miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 17

Procedura komitetowa

1. Komisję wspomaga Komitet ds. Zmian Klimatu ustanowiony na podstawie art. 44 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2018/1999. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2. W przypadku odesłania do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 18

Przegląd

1. Niniejsze rozporządzenie poddaje się przeglądowi we wszystkich aspektach, z uwzględnieniem:

a) istotnych zmian dotyczących prawa Unii, w tym jego spójności z rozporządzeniami (UE) 2018/841, (UE) 2018/842 i (UE) 2021/1119 oraz dyrektywami 2003/87/WE i (UE) 2018/2001;

b) istotnych zmian dotyczących UNFCCC i porozumienia paryskiego, w tym zasad i wytycznych dotyczących wykonywania art. 6 tego porozumienia;

c) postępu technologicznego i naukowego, najlepszych praktyk i rozwoju sytuacji rynkowej w dziedzinie pochłaniania dwutlenku węgla;

d) potencjału dotyczącego składowania dwutlenku węgla w krajach trzecich, z zastrzeżeniem istnienia umów międzynarodowych, o których mowa w rozdziale III rozporządzenia (UE) 2024/1735, przewidując jednocześnie warunki równoważne warunkom określonym w dyrektywie 2009/31/WE, aby zapewnić trwale zabezpieczone i bezpieczne dla środowiska geologiczne składowanie wychwyconego CO2;

e) wpływu na środowisko zwiększonego wykorzystania biomasy wynikającego ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w tym wpływu na degradację gruntów i odtwarzanie ekosystemów;

f) wpływu na bezpieczeństwo żywnościowe Unii i spekulacje gruntami; oraz

g) kosztów procesu certyfikacji.

2. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia do dnia 27 grudnia 2027 r., a następnie w terminie sześciu miesięcy od przedstawienia wyników globalnego przeglądu uzgodnionego na podstawie art. 14 porozumienia paryskiego.

3. Do dnia 31 lipca 2026 r. Komisja dokona przeglądu stosowania niniejszego rozporządzenia do ograniczania emisji z kategorii źródeł IPCC dotyczącej rolnictwa, podkategorii 3.A (fermentacja jelitowa) i 3.B (odchody zwierzęce), jak określono zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1999 i aktami wykonawczymi przyjętymi na podstawie tego rozporządzenia, uwzględniając koszty ukryte, zmiany ram regulacyjnych, ewentualne skutki negatywne prowadzące do wzrostu emisji gazów cieplarnianych, unijny cel klimatyczny na 2040 rok, jak zaproponowano zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/1119, oraz przedłoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Sprawozdanie to będzie oparte, między innymi, na pilotażowej metodyce certyfikacji działań, które ograniczają emisje z rolnictwa spowodowane fermentacją jelitową i odchodami zwierzęcymi.

Komisja, w stosownych przypadkach, przedłoży wraz ze sprawozdaniem wniosek ustawodawczy, aby poszerzyć zakres działań objętych niniejszym rozporządzeniem o redukcje emisji z kategorii źródeł IPCC dotyczącej rolnictwa, podkategorii 3.A (fermentacja jelitowa) i 3.B (odchody zwierzęce), jak określono zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1999.

4. Do dnia 31 lipca 2026 r. Komisja dokona oceny dodatkowych wymogów niezbędnych do dostosowania niniejszego rozporządzenia do art. 6 porozumienia paryskiego i najlepszych praktyk, w tym odpowiednich dostosowań, upoważnienia przez stronę będącą gospodarzem projektu oraz metodyk. W tej ocenie Komisja dokona przeglądu wykorzystania jednostek certyfikowanych do skompensowania emisji wygenerowanych poza ustalonym na poziomie krajowym wkładem Unii i unijnymi celami klimatycznymi. Ocenie tej, w stosownych przypadkach, będzie towarzyszył wniosek ustawodawczy.

Artykuł 19

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Załącznik I

Elementy metodyk certyfikacji, o których mowa w art. 8

Przyjmując akty delegowane na podstawie art. 8 Komisja musi uwzględniać w metodykach certyfikacji następujące elementy, biorąc pod uwagę specyfikę każdego działania:

a) rodzaj działania i opis objętych nim praktyk i procesów, w tym okres trwania działania i okres monitorowania;

b) przepisy dotyczące identyfikacji wszystkich pochłaniaczy dwutlenku węgla i źródeł emisji gazów cieplarnianych w rozumieniu art. 4 ust. 1, 2 i 5;

c) przepisy dotyczące obliczania poziomu bazowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a), w art. 4 ust. 2 lit. a) pkt (i), art. 4 ust. 2 lit. b) pkt (i) i (iii) lub w art. 4 ust. 5 lit. a);

d) przepisy dotyczące obliczania całkowitego pochłaniania dwutlenku węgla, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b), w art. 4 ust. 2 lit. a) pkt (ii) lub w art. 4 ust. 5 lit. b);

e) przepisy dotyczące obliczania emisji z gleby w sektorze LULUCF, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) pkt (ii);

f) przepisy dotyczące obliczania emisji z gleb rolnych, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) pkt (iv);

g) przepisy dotyczące obliczania emisji GHGassociated, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. c), w art. 4 ust. 2 lit. a) pkt (iii), w art. 4 ust. 2 lit. b) pkt (v) lub w art. 4 ust. 5 lit. c);

h) przepisy dotyczące aktualizowania standardowego poziomu bazowego, o którym mowa w art. 4 ust. 9, oraz aktualizowania indywidualnego poziomu bazowego, o którym mowa w art. 4 ust. 11;

i) przepisy dotyczące traktowania niepewności, o których mowa w art. 4 ust. 12, w sposób zachowawczy podczas kwantyfikacji trwałego pochłaniania dwutlenku węgla, tymczasowego pochłaniania dwutlenku węgla w wyniku technik węglochłonnych i składowania dwutlenku węgla w produktach oraz redukcji emisji z gleby;

j) przepisy dotyczące przeprowadzania specjalnych testów dodatkowości, o których mowa w art. 5 ust. 2;

k) przepisy dotyczące monitorowania i przepisy dotyczące łagodzenia wszelkiego ryzyka uwolnienia składowanego dwutlenku węgla, o którym to ryzyku mowa w art. 6 ust. 2 lit. a);

l) przepisy dotyczące stosownych mechanizmów odpowiedzialności, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. b) i art. 6 ust. 4, w tym przepisy dotyczące ryzyka nieskuteczności odnośnych mechanizmów odpowiedzialności;

m) przepisy dotyczące wdrażania wymogu, o którym mowa w art. 6 ust. 5;

n) przepisy dotyczące monitorowania redukcji emisji z gleby, o którym mowa w art. 6 ust. 6;

o) przepisy dotyczące minimalnych wymogów dotyczących zrównoważonego rozwoju, o których mowa w art. 7 ust. 3;

p) przepisy dotyczące monitorowania i zgłaszania dodatkowych korzyści, o których mowa w art. 7 ust. 4.

Załącznik II

Minimalny zakres informacji, które należy zamieścić w certyfikacie zgodności, o którym mowa w art. 9

Certyfikat zgodności musi zawierać następujący minimalny zakres informacji:

a) nazwa i rodzaj działania, w tym praktyki i procesy, oraz nazwa lub imię i nazwisko oraz dane kontaktowe podmiotu lub grupy podmiotów;

b) miejsce realizacji działania, wraz z dokładnym geograficznym wskazaniem lokalizacji granic działania, z zachowaniem wymogów dotyczących skali map 1:5 000 dla danego państwa członkowskiego;

c) okres trwania działania, wraz z datą początkową i data końcową;

d) nazwa organizacji ds. certyfikacji;

e) nazwa, adres i logo jednostki certyfikującej;

f) unikalny numer lub kod certyfikatu zgodności;

g) miejsce, data wydania i okres ważności certyfikatu zgodności;

h) odniesienie do mającej zastosowanie metodyki certyfikacji, o której mowa w art. 8;

i) trwała korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto, o której mowa w art. 4 ust. 1, tymczasowa korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. a), korzyść wynikająca z redukcji emisji z gleby netto, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. b), lub tymczasowa korzyść wynikająca z pochłaniania dwutlenku węgla netto, o której mowa w art. 4 ust. 5;

j) poziom bazowy pochłaniania dwutlenku węgla, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a), w art. 4 ust. 2 lit. a) pkt (i) lub w art. 4 ust. 5 lit. a); poziom bazowy emisji z gleby, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) pkt (i) i (iii);

k) całkowite pochłanianie dwutlenku węgla, o którym mowa w art. 4 ust. 1) lit. b), w art. 4 ust. 2 lit. a) pkt (ii) lub w art. 4 ust. 5 lit. b); lub całkowite emisje z gleb, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) pkt (ii) i (iv);

l) wzrost bezpośrednich i pośrednich emisji gazów cieplarnianych (GHGassociated), o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. c), w art. 4 ust. 2 lit. a) pkt (iii), w art. 4 ust. 2 lit. b) pkt (v) oraz w art. 4 ust. 5 lit. c);

m) podział na gazy, źródła, pochłaniacze i zasoby dwutlenku węgla w odniesieniu do informacji, o których mowa w lit. j), k) i l);

n) czas trwania okresu monitorowania działania;

o) ilość wykorzystanej biomasy i dowód na jej zgodność z minimalnymi wymogami dotyczącymi zrównoważonego rozwoju, o których mowa w art. 7 ust. 3;

p) wszelkie dodatkowe korzyści w zakresie zrównoważonego rozwoju, o których mowa w art. 7;

q) w przypadku technik węglochłonnych – dodatkowe korzyści, o których mowa w art. 7 ust. 2;

r) odniesienie do wszelkich innych certyfikacji międzynarodowych lub krajowych, w tym unikalny numer lub kod certyfikatu zgodności;

s) rodzaj mechanizmu odpowiedzialności, wkład działania w mechanizm oraz odpowiedzialna osoba fizyczna lub prawna;

t) liczba i ważność jednostek certyfikowanych;

u) wszelkie niepewności dotyczące kwantyfikacji pochłaniania dwutlenku węgla i redukcji emisji z gleby zgodnie z art. 4 ust. 12.

Załącznik III

Minimalny zakres informacji, które należy zawrzeć w rejestrze unijnym i rejestrach certyfikacji, o których mowa w art. 12

Rejestr unijny i rejestry certyfikacji muszą zawierać następujący minimalny zakres informacji dla każdego działania i każdej jednostki certyfikowanej:

a) nazwa i rodzaj działania oraz nazwa lub imię i nazwisko oraz dane kontaktowe podmiotu lub grupy podmiotów;

b) miejsce realizacji działania, wraz z dokładnym geograficznym wskazaniem lokalizacji granic działania, z zachowaniem wymogów dotyczących skali map 1:5 000 dla danego państwa członkowskiego;

c) okres trwania działania, wraz z datą początkową i data końcową;

d) nazwa organizacji ds. certyfikacji, decyzja Komisji dotycząca jej uznania, o której mowa w art. 13, przepisy i procedury tej organizacji ds. certyfikacji oraz wykaz powołanych organów certyfikacyjnych, o których mowa w art. 11, a także sprawozdania roczne organizacji ds. certyfikacji, o których mowa w art. 14;

e) odniesienie do mającej zastosowanie metodyki certyfikacji, o której mowa w art. 8;

f) trwała korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto, o której mowa w art. 4 ust. 1, tymczasowa korzyść w zakresie pochłaniania dwutlenku węgla netto, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. a), korzyść wynikająca z redukcji emisji z gleby netto, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. b); lub tymczasowa korzyść wynikająca z pochłaniania dwutlenku węgla netto, o której mowa w art. 4 ust. 5;

g) wszelkie dodatkowe korzyści w zakresie zrównoważonego rozwoju, o których mowa w art. 7;

h) status certyfikacji, w tym certyfikaty zgodności oraz sprawozdania z audytów certyfikacyjnych i recertyfikacyjnych, o których mowa w art. 9; liczba i status jednostek certyfikowanych, na przykład: wydane, wycofane, z przekroczonym terminem ważności, anulowane lub włączone do rezerwy bezpieczeństwa, jak również zastosowanie końcowe jednostek certyfikowanych i wykorzystujący je podmiot.