Artykuł 8

1. Podmiot lub grupa podmiotów korzystają z mającej zastosowanie metodyki certyfikacji, aby spełnić kryteria jakościowe określone w art. 4–7 (zwaną dalej „metodyką certyfikacji”).

2. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 16 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez ustanowienie metodyk certyfikacji, które określą, w odniesieniu do każdego działania, elementy zawarte w załączniku I.

Komisja priorytetowo traktuje opracowywanie metodyk certyfikacji dla działań, które są najbardziej zaawansowane lub mogą przynieść największe dodatkowe korzyści, lub w przypadku których przyjęto już prawo Unii istotne dla opracowania tych metodyk.

W przypadku działań związanych z technikami węglochłonnymi, podczas ustalania priorytetów Komisja bierze pod uwagę to, czy działania te przyczyniają się do zrównoważonego gospodarowania gruntami rolnymi, lasami i środowiskiem morskim.

W przypadku składowania dwutlenku węgla w produktach Komisja priorytetowo traktuje metodyki certyfikacji dotyczące wyrobów budowlanych z drewna i wyrobów budowlanych pochodzenia biologicznego.

3. W aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie ust. 2 wprowadza się rozróżnienie między działaniami związanymi z trwałym pochłanianiem dwutlenku węgla, technikami węglochłonnymi i działaniami mającymi na celu składowanie dwutlenku węgla w produktach, a także dalsze rozróżnienie działań na podstawie ich cech charakterystycznych.

Metodyki certyfikacji muszą:

a) zapewniać rzetelność i przejrzystość pochłaniania dwutlenku węgla i redukcji emisji z gleby;

b) sprzyjać ochronie i odtwarzaniu bioróżnorodności i ekosystemów;

c) przyczyniać się do zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego Unii i zapobiegania spekulacji gruntami;

d) uwzględniać w zrównoważony sposób konkurencyjność rolników oraz właścicieli i zarządców lasów w Unii, w szczególności w przypadku małych podmiotów;

e) sprzyjać zrównoważonemu charakterowi biomasy zgodnie z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy określonymi w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001;

f) zapewniać spójność stosowania przez organy krajowe zasady kaskadowego wykorzystania biomasy zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy (UE) 2018/2001;

g) zapobiegać niezrównoważonemu popytowi na surowce do produkcji biomasy;

h) minimalizować obciążenia administracyjne i finansowe dla podmiotów, w szczególności dla małych podmiotów, oraz zapewniać, aby proces certyfikacji był jak najprostszy i łatwy do przeprowadzenia;

i) zapewniać reagowanie na przypadki uwolnienia za pomocą odpowiednich mechanizmów odpowiedzialności, takich jak wspólne rezerwy bezpieczeństwa lub mechanizmy ubezpieczeń inwestycji finansowanych z góry, a w ostateczności bezpośrednie anulowanie jednostek.

4. Komisja, przygotowując akty delegowane, o których mowa w ust. 2, uwzględnia:

a) odpowiednie prawo unijne i krajowe;

b) odpowiednie unijne, krajowe i międzynarodowe metodyki certyfikacji i normy w tym zakresie; oraz

c) najlepsze dostępne dane naukowe.