Artykuł 152ab

1. Jeżeli prowadzona jest istotna działalność transgraniczna, organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby i organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego współpracują ze sobą, aby ocenić, czy zakład ubezpieczeń jasno rozumie ryzyka, na jakie jest narażony lub może być narażony w przyjmującym państwie członkowskim, oraz czy zarządza tymi ryzykami w należyty sposób.

Współpraca ta jest proporcjonalna do ryzyk, które wiążą się z istotną działalnością transgraniczną, i obejmuje co najmniej następujące aspekty:

a) system zarządzania, w tym zdolność organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego do zrozumienia specyfiki rynku transgranicznego, narzędzia służące do zarządzania ryzykiem, kontrole wewnętrzne na miejscu i procedury zachowania zgodności z przepisami dotyczące działalności transgranicznej;

b) outsourcing i partnerstwa w zakresie dystrybucji;

c) strategię działalności i rozpatrywanie roszczeń;

d) ochronę konsumentów.

2. Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby informuje w sposób terminowy organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego o wyniku procesu nadzoru związanego z istotną działalnością transgraniczną, jeżeli wykryto potencjalne problemy ze zgodnością z przepisami ustawowymi lub administracyjnymi mającymi zastosowanie w przyjmującym państwie członkowskim lub w państwie członkowskim siedziby lub istotne problemy dotyczące aspektów, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, a problemy takie mają lub mogą mieć wpływ na działalność prowadzoną w przyjmującym państwie członkowskim.

Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby co najmniej raz w roku – lub częściej, w przypadku gdy zwróci się o to organ nadzoru danego przyjmującego państwa członkowskiego – przekazuje zainteresowanemu organowi nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego, w którym zakład prowadzi istotną działalność transgraniczną, następujące informacje:

a) kapitałowy wymóg wypłacalności i minimalny wymóg kapitałowy raportowane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

b) kwoty dopuszczonych środków własnych na pokrycie, odpowiednio, kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego, raportowane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

c) wskazanie potencjalnych obaw organu nadzoru państwa członkowskiego siedziby w odniesieniu do obliczania przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, a także w odniesieniu do pozycji, o których mowa w lit. a) i b).

Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby niezwłocznie informuje organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego, w którym zakład prowadzi istotną działalność transgraniczną w przypadku gdy w ciągu kolejnych trzech miesięcy stwierdzi pogorszenie warunków finansowych lub ryzyko wystąpienia niezgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności lub minimalnym wymogiem kapitałowym.

Organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego, w którym zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji prowadzi istotną działalność transgraniczną, może skierować należycie uzasadniony wniosek do organu nadzoru państwa członkowskiego siedziby tego zakładu o informacje inne niż wymienione w akapitach pierwszym, drugim i trzecim, pod warunkiem że są one związane z wypłacalnością, systemem zarządzania lub modelem biznesowym tego zakładu. Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby przekazuje takie informacje w sposób terminowy.

3. W przypadku gdy organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby nie przekaże w sposób terminowy informacji, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zainteresowany organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego może przekazać sprawę do EIOPA i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

4. Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji prowadzący istotną działalność transgraniczną nie spełnia kapitałowego wymogu wypłacalności lub minimalnego wymogu kapitałowego lub prawdopodobnie nie spełni tych wymogów w ciągu kolejnych trzech miesięcy, organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego, w którym ten zakład prowadzi istotną działalność transgraniczną, może zwrócić się do organu nadzoru państwa członkowskiego siedziby o przeprowadzenie z nim wspólnej kontroli na miejscu w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji, wyjaśniając powody takiego wniosku.

Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby akceptuje lub odrzuca wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, w terminie miesiąca od jego otrzymania.

5. Jeżeli organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby zgodzi się na przeprowadzenie wspólnej kontroli na miejscu, zaprasza EIOPA do udziału w takiej kontroli.

Po zakończeniu wspólnej kontroli na miejscu zainteresowane organy nadzoru opracowują w terminie dwóch miesięcy wspólne wnioski, w tym wnioski dotyczące najbardziej adekwatnych działań nadzorczych. Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby uwzględnia te wspólne wnioski przy podejmowaniu decyzji w sprawie adekwatnych działań nadzorczych.

W przypadku gdy organy nadzoru nie mogą wypracować wspólnych wniosków ze wspólnej kontroli na miejscu, każdy z nich może – w terminie dwóch miesięcy od upływu terminu, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, i bez uszczerbku dla działań i uprawnień nadzorczych, które organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby ma podjąć lub wykonać w związku z niespełnieniem kapitałowego wymogu wypłacalności lub niespełnieniem bądź prawdopodobnym niespełnieniem minimalnego wymogu kapitałowego – przekazać sprawę do EIOPA i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. Sprawy nie przekazuje się do EIOPA po upływie dwumiesięcznego okresu, o którym mowa w niniejszym akapicie, lub po osiągnięciu przez organy nadzoru porozumienia w sprawie wspólnych wniosków zgodnie z akapitem drugim niniejszego ustępu.

Jeżeli w terminie dwóch miesięcy, o którym mowa w akapicie trzecim niniejszego ustępu, którykolwiek z zainteresowanych organów nadzoru skierował sprawę do EIOPA zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby odracza przyjęcie ostatecznych wniosków ze wspólnej kontroli na miejscu i czeka na decyzję, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, oraz przyjmuje wnioski zgodnie z decyzją EIOPA. Wszystkie zainteresowane organy nadzoru uznają te wnioski za rozstrzygające.

6. Jeżeli organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby odmawia przeprowadzenia wspólnej kontroli na miejscu, podaje na piśmie powody takiej odmowy organowi nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego.

Jeżeli organy nadzoru nie zgadzają się z powodami odmowy, mogą przekazać sprawę do EIOPA i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w terminie miesiąca od powiadomienia o decyzji przez organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania na podstawie uprawnień przyznanych mu na mocy tego artykułu.”

;

67) w art. 152b wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Bez uszczerbku dla art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 na wniosek EIOPA lub dowolnego organu nadzoru odpowiednie organy nadzoru udzielają w sposób terminowy wszystkich niezbędnych informacji, aby umożliwić właściwe funkcjonowanie platformy współpracy.”

;

b) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„5. Wymogi dotyczące wzmocnionej współpracy w zakresie nadzoru i wymiany informacji między organami nadzoru państwa członkowskiego siedziby i przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z art. 152ab mają zastosowanie również do organów nadzoru uczestniczących w platformie współpracy od momentu utworzenia takiej platformy współpracy na podstawie ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu i niezależnie od tego, czy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji prowadzi istotną działalność transgraniczną. Takie informacje udostępnia się również EIOPA w przypadku utworzenia platform współpracy na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.

6. Jeżeli co najmniej dwa odpowiednie organy w ramach platformy współpracy nie zgadzają się co do procedury lub treści działań, które mają zostać podjęte, lub co do niepodejmowania działań w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, a także w razie poważnych obaw dotyczących negatywnych skutków dla ubezpieczających, EIOPA może, na wniosek dowolnego odpowiedniego organu, pomóc tym organom w osiągnięciu porozumienia zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

W przypadku poważnych obaw co do negatywnych skutków dla ubezpieczających w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby oraz przesłanek wskazujących na poważne niedociągnięcia w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji, w odniesieniu do których właściwy organ nadzoru nie podjął żadnych działań naprawczych lub wystarczających działań naprawczych, EIOPA może wezwać organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby do przeprowadzenia kontroli na miejscu w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji. Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby niezwłocznie wszczyna kontrolę na miejscu i zaprasza EIOPA i inne zainteresowane organy nadzoru do udziału w tej kontroli. Zastosowanie mają art. 152ab ust. 5 akapity drugi, trzeci i czwarty.

7. Jeżeli co najmniej dwa odpowiednie organy w ramach platformy współpracy nie zgadzają się co do wymiany informacji na podstawie ust. 4 lub 5 niniejszego artykułu, EIOPA może, na wniosek dowolnego odpowiedniego organu, pomóc tym organom w osiągnięciu porozumienia zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

8. W przypadku gdy EIOPA uzna to za stosowne w świetle interesu ochrony ubezpieczających lub do celów stabilności finansowej, może opublikować informacje na temat ustaleń, zaleceń lub środków wynikających z prac nadzorczych w kontekście platformy współpracy.

W przypadku gdy EIOPA zamierza opublikować nazwę danego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, niezwłocznie powiadamia ten zakład o swoim zamiarze opublikowania i daje mu wystarczający czas na przekazanie pisemnych uwag i przedstawienie EIOPA i innym organom nadzoru w ramach platformy współpracy wszelkich istotnych informacji lub argumentów. EIOPA należycie ocenia stanowisko danego zakładu i należycie uwzględnia je przy podejmowaniu decyzji o publikacji nazwy zakładu. EIOPA nie publikuje nazwy danego zakładu, jeżeli taka publikacja zagroziłaby trwającemu dochodzeniu lub zaszkodziłaby takiemu dochodzeniu – na ile jest to możliwe do ustalenia – w stopniu nieproporcjonalnym.”

;

68) art. 153 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 153

Ramy czasowe i język wniosków o udzielenie informacji

1. Organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego może wystąpić z wnioskiem o udzielenie informacji, których ma prawo zażądać w odniesieniu do działalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji prowadzącego działalność na terytorium tego państwa członkowskiego, do organu nadzoru państwa członkowskiego siedziby tego zakładu. Informacje te zostają udzielone w terminie 20 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku w języku urzędowym lub językach urzędowych przyjmującego państwa członkowskiego lub w innym języku zaakceptowanym przez organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w należycie uzasadnionych przypadkach, jeżeli żądane informacje nie są łatwo dostępne dla organu nadzoru państwa członkowskiego siedziby i są trudne do zdobycia, termin, o którym mowa w tym akapicie, może zostać przedłużony o 20 dni roboczych.

2. Jeżeli organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby nie dostarczy informacji w odpowiednim terminie, o którym mowa w ust. 1, organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego może skierować wniosek bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji. W takim przypadku organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego informuje organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby o wniosku o udzielenie informacji przed skierowaniem tego wniosku do zakładu. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest zobowiązany do niezwłocznego przekazania tych informacji.”

;

69) w art. 212 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) w lit. a) wyrazy „art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG” zastępuje się wyrazami „art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE”;

(ii) w lit. b) wyrazy „art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG” zastępuje się wyrazami „art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE”;

(iii) lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

»grupa« oznacza grupę podmiotów:

(i) w skład której wchodzi podmiot posiadający udziały kapitałowe w innym podmiocie, jego jednostki zależne, podmioty, w których udziały posiada ten podmiot lub jego jednostki zależne, oraz jednostki zarządzane przez ten podmiot lub jego jednostki zależne wspólnie z co najmniej jedną jednostką niebędącą częścią grupy, a także jednostki, które są ze sobą powiązane zgodnie z art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE, oraz ich jednostki powiązane;

(ii) opartą na umownym lub innym ustanowieniu silnych i trwałych powiązań finansowych między tymi podmiotami, która może obejmować towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych lub inne towarzystwa ubezpieczeń oparte na zasadzie wzajemności, pod warunkiem że:

— jeden z tych podmiotów w sposób rzeczywisty wywiera, poprzez scentralizowaną koordynację, dominujący wpływ na decyzje, w tym decyzje finansowe, pozostałych podmiotów należących do grupy, oraz

— ustanowienie i rozwiązanie takich powiązań do celów niniejszego tytułu podlega wcześniejszemu zatwierdzeniu przez organ sprawujący nadzór nad grupą;

przy czym podmiot prowadzący scentralizowaną koordynację uważa się za jednostkę dominującą, a pozostałe podmioty – za jednostki zależne; lub

(iii) składającą się z połączenia ppkt (i) i (ii);”

;

(iv) lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

»ubezpieczeniowa spółka holdingowa« oznacza jednostkę spełniającą wszystkie następujące warunki:

(i) jest ona jednostką dominującą;

(ii) nie jest ona instytucją kredytową, zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, firmą inwestycyjną ani instytucją pracowniczych programów emerytalnych;

(iii) jednostka nie jest ona finansową spółką holdingową o działalności mieszanej ani finansową spółką holdingową w rozumieniu art. 4 pkt 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

(iv) co najmniej jedna z jej jednostek zależnych jest zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji;

(v) niezależnie od jej własnego, deklarowanego celu, głównym przedmiotem jej działalności jest dowolny z następujących rodzajów działalności:

1) nabywanie i posiadanie udziałów kapitałowych w zakładach ubezpieczeń lub zakładach reasekuracji;

2) świadczenie usług dodatkowych w stosunku do podstawowej działalności jednego lub kilku powiązanych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji;

3) prowadzenie co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w pkt 2–12 i 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE lub wykonywanie co najmniej jednej z usług lub rodzajów działalności wymienionych w załączniku I sekcja B do dyrektywy 2014/65/UE w odniesieniu do instrumentów finansowych wymienionych w załączniku I sekcja C do dyrektywy 2014/65/UE;

(vi) ponad 50 % co najmniej jednego z następujących wskaźników jest regularnie powiązane z jednostkami zależnymi będącymi zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji, zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji z państwa trzeciego, ubezpieczeniowymi spółkami holdingowymi lub finansowymi spółkami holdingowymi o działalności mieszanej, spółkami holdingowymi zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji z państw trzeciego lub podmiotami świadczącymi usługi dodatkowe w stosunku do podstawowej działalności co najmniej jednego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji należącego do grupy, jak również powiązane z prowadzoną przez samą jednostkę działalnością, która nie jest związana z nabywaniem lub posiadaniem udziałów kapitałowych w jednostkach zależnych będących zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji lub zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji z państwa trzeciego, jeżeli działalność ta ma taki sam charakter jak działalność prowadzona przez zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji:

1) kapitał własny jednostki na podstawie jej pozycji skonsolidowanej;

2) aktywa jednostki na podstawie jej pozycji skonsolidowanej;

3) przychody jednostki na podstawie jej pozycji skonsolidowanej;

4) personel jednostki na podstawie jej pozycji skonsolidowanej;

5) inny wskaźnik uznany za istotny przez krajowy organ nadzoru;”

;

(v) dodaje się literę w brzmieniu:

„fa)

»spółka holdingowa zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państwa trzeciego« oznacza jednostkę dominującą inną niż ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w rozumieniu art. 2 pkt 15 dyrektywy 2002/87/WE, której główna działalność polega na nabywaniu i posiadaniu udziałów kapitałowych w jednostkach zależnych, w przypadku gdy te jednostki zależne są wyłącznie lub głównie zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji z państwa trzeciego;”

;

b) ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Do celów niniejszego tytułu organy nadzoru za jednostkę dominującą uznają również każdy podmiot, który w opinii organów nadzoru wywiera w sposób rzeczywisty dominujący wpływ na inny podmiot, w tym również wtedy, gdy wpływ ten wywierany jest na decyzje tego drugiego podmiotu w drodze scentralizowanej koordynacji.”

;

c) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„3. Do celów niniejszego tytułu organy nadzoru za grupę w rozumieniu ust. 1 lit. c) uznają również co najmniej dwa podmioty, które w opinii organów nadzoru są zarządzane w sposób jednolity.

W przypadku gdy nie wszystkie z podmiotów, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim, państwa członkowskie zapewniają, aby wyłącznie organ nadzoru działający jako organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 247 mógł stwierdzić, po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru, że takie podmioty tworzą grupę, jeżeli jego zdaniem podmioty te są zarządzane w sposób jednolity.

4. Stwierdzając istnienie związku między co najmniej dwoma podmiotami, o których mowa w ust. 2 i 3, organy nadzoru uwzględniają wszystkie następujące czynniki:

a) kontrola lub możliwość wpływania przez osobę fizyczną lub podmiot na decyzje, w tym finansowe, podmiotu, w szczególności w związku z posiadaniem udziałów kapitałowych lub praw głosu, członkostwem w organie administrującym, zarządzającym lub nadzorczym, lub byciem jedną z osób, które faktycznie zarządzają podmiotem, lub wykonują czynności w ramach innych kluczowych, krytycznych lub ważnych funkcji;

b) silna zależność podmiotu od innego podmiotu lub osoby prawnej lub fizycznej, wynikająca z istnienia istotnych transakcji lub operacji finansowych lub niefinansowych, w tym outsourcingu i wzajemnego udostępniania personelu między podmiotami;

c) dowody na koordynację decyzji finansowych lub inwestycyjnych, w tym wspólnych inwestycji w jednostki powiązane, między co najmniej dwoma podmiotami;

d) dowody na istnienie skoordynowanych i spójnych strategii, operacji lub procesów między co najmniej dwoma podmiotami, w tym w odniesieniu do kanałów dystrybucji ubezpieczeń, do produktów lub marek ubezpieczeniowych, komunikacji lub marketingu.

5. W przypadku stwierdzenia istnienia grupy na podstawie ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu organ nadzoru działający jako organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 247 przekazuje podmiotowi wyznaczonemu jako jednostka dominująca zgodnie z art. 214 ust. 5 lub 6 oraz zainteresowanym organom nadzoru szczegółowe wyjaśnienie czynników, na podstawie których dokonuje się takiego stwierdzenia.

W celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych, aby uzupełnić lub doprecyzować czynniki, które organy nadzoru mają brać pod uwagę w celu stwierdzenia istnienia związku między co najmniej dwoma podmiotami, o których mowa w ust. 2 i 3. EIOPA przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 29 stycznia 2026 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełniania niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”

;

70) w art. 213 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie zapewniają sprawowanie nadzoru nad grupą, gdy grupa obejmuje którykolwiek z następujących podmiotów:

a) zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji posiadających udziały kapitałowe w przynajmniej jednym zakładzie ubezpieczeń, zakładzie reasekuracji, zakładzie ubezpieczeń państwa trzeciego lub zakładzie reasekuracji państwa trzeciego, zgodnie z art. 218–258;

b) zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, których jednostką dominującą jest ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej mająca siedzibę w Unii, zgodnie z art. 218–258;

c) zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, których jednostką dominującą jest ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej mająca siedzibę w państwie trzecim lub zakład ubezpieczeń państwa trzeciego lub zakład reasekuracji państwa trzeciego, zgodnie z art. 260–263;

d) zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, których jednostką dominującą jest ubezpieczeniowa spółka holdingowa prowadząca działalność mieszaną, zgodnie z art. 265.”

;

b) w ust. 5 wyrazy „dyrektywy 2006/48/WE” zastępuje się wyrazami „dyrektywy 2013/36/UE”;

71) dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 213a

Stosowanie środków proporcjonalności na poziomie grupy

1. Grupy w rozumieniu art. 212, które podlegają nadzorowi nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. a) i b), są klasyfikowane jako małe i niezłożone grupy przez organ sprawujący nadzór nad tą grupą zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 niniejszego artykułu, jeżeli spełniały wszystkie poniższe kryteria na poziomie grupy w okresie ostatnich dwóch lat obrotowych bezpośrednio poprzedzających taką klasyfikację:

a) jeżeli co najmniej jeden zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wchodzący w skład grupy nie jest zakładem prowadzącym działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie, muszą być spełnione wszystkie poniższe kryteria:

(i) podmoduł ryzyka stopy procentowej, o którym mowa w art. 105 ust. 5 akapit drugi lit. a), obliczony na podstawie danych skonsolidowanych, nie przekracza 5 % skonsolidowanych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych grupy, przed odliczeniem kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych, o których to rezerwach mowa w art. 76, z wyłączeniem zakładów, do których stosuje się metodę 2 określoną w art. 233;

(ii) łączne skonsolidowane rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe brutto z działalności grupy w zakresie ubezpieczeń na życie, przed odliczeniem kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych, nie przekraczają 1 000 000 000 EUR;

b) jeżeli co najmniej jeden zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wchodzący w skład grupy nie jest zakładem prowadzącym działalność w zakresie ubezpieczeń na życie, muszą być spełnione wszystkie poniższe kryteria:

(i) średni wskaźnik łączony w odniesieniu do działalności ubezpieczeniowej w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie bez uwzględniania reasekuracji z ostatnich trzech lat obrotowych jest niższy niż 100 %;

(ii) roczna składka przypisana brutto grupy nie przekracza 100 000 000 EUR;

(iii) suma rocznych składek przypisanych brutto w grupach 5–7, 11, 12, 14 i 15 w części A załącznika I nie przekracza 30 % całkowitych rocznych składek przypisanych z działalności ubezpieczeniowej grupy w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie;

c) roczna składka przypisana brutto z tytułu umów zawartych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wchodzące w skład grupy, które mają siedziby w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie organu sprawującego nadzór nad grupą, jest niższa niż którykolwiek z następujących progów:

(i) 20 000 000 EUR;

(ii) 10 % całkowitej rocznej składki przypisanej brutto tej grupy;

d) roczna składka przypisana brutto z tytułu umów zawartych przez grupę w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie organu sprawującego nadzór nad grupą, jest niższa niż którykolwiek z następujących progów:

(i) 20 000 000 EUR;

(ii) 10 % całkowitej rocznej składki przypisanej brutto tej grupy;

e) suma następujących elementów nie przekracza 20 % łącznych inwestycji obliczonych na podstawie danych skonsolidowanych:

(i) moduł ryzyka rynkowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5;

(ii) część modułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, o którym mowa w art. 105 ust. 6, odpowiadająca ekspozycjom z tytułu sekurytyzacji, instrumentów pochodnych, należności od pośredników i innych aktywów inwestycyjnych nieobjętych podmodułem ryzyka spreadu kredytowego;

(iii) wszelkie wymogi kapitałowe mające zastosowanie do inwestycji w wartości niematerialne i prawne nieobjętych modułem ryzyka rynkowego ani modułem ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta;

f) reasekuracja czynna zakładów grupy nie przekracza 50 % całkowitej rocznej składki przypisanej brutto grupy;

g) różnica, o której mowa w art. 230 ust. 1, w przypadku gdy stosowana jest metoda 1, w art. 233 ust. 1, w przypadku gdy stosowana jest metoda 2, lub w art. 233a ust. 1, w przypadku gdy stosowane jest połączenie metod, jest dodatnia;

h) w przypadku gdy stosowana jest metoda 2 lub połączenie metod 1 i 2, każdy zakład, do którego stosuje się metodę 2, jest małym i niezłożonym zakładem.

Kryteria określone w lit. a) akapit pierwszy ppkt (i) oraz lit. e) nie mają zastosowania do grup, w których stosowana jest wyłącznie metoda 2.

2. Art. 29b stosuje się odpowiednio na poziomie zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego jednostką dominującą najwyższego szczebla, ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

3. Grupy, do których nadzór nad grupą ma zastosowanie zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. a) i b) przez okres krótszy niż dwa lata, oceniając, czy spełniają kryteria określone w ust. 1 niniejszego artykułu, uwzględniają jedynie ostatni rok obrotowy.

4. Następujących grup nie klasyfikuje się nigdy jako małe i niezłożone grupy:

a) grup, które są konglomeratami finansowymi w rozumieniu art. 2 pkt 14 dyrektywy 2002/87/WE;

b) grup, w których co najmniej jedna jednostka zależna jest jednostką, o której mowa w art. 228 ust. 1;

c) grup, które stosują zatwierdzony częściowy lub pełny model wewnętrzny do obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności grupy.

5. Art. 29c, 29d i 29e stosuje się odpowiednio.

6. Komisja uzupełnia niniejszą dyrektywę poprzez przyjęcie aktów delegowanych zgodnie z art. 301a określających:

a) kryteria określone w ust. 1, w tym podejście do obliczania sumy, o której mowa w akapicie pierwszym lit. e) tego ustępu;

b) metodę, która ma być stosowana przy klasyfikacji grup jako małe i niezłożone grupy; oraz

c) warunki udzielaniu lub cofania zatwierdzenia przez organ nadzoru w odniesieniu do środków proporcjonalności, które mają być stosowane przez grupy niezaklasyfikowane jako małe i niezłożone grupy.