Artykuł 213b

1. W przypadkach, o których mowa w art. 213 ust. 2 lit. b), ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej zapewniają, by:

a) wewnętrzne ustalenia i podział zadań w ramach grupy były odpowiednie do celów przestrzegania przepisów niniejszego tytułu, a w szczególności były skuteczne w zakresie:

(i) koordynacji wszystkich jednostek zależnych ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, w tym – w razie potrzeby – w drodze odpowiedniego podziału zadań między tymi jednostkami;

(ii) zapobiegania konfliktom wewnątrzgrupowym lub zarządzania nimi; oraz

(iii) egzekwowania w całej grupie zasad ogólnogrupowych ustalonych przez ubezpieczeniową spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej;

b) struktura organizacyjna grupy, której częścią jest ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, nie utrudnia ani w inny sposób nie uniemożliwia skutecznego nadzoru nad grupą i jej zależnymi zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji, biorąc pod uwagę w szczególności:

(i) pozycję ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w grupie wielowarstwowej;

(ii) strukturę akcjonariatu; oraz

(iii) rolę ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w grupie.

2. Jeżeli warunki określone w ust. 1 lit. a) nie są spełnione, organ sprawujący nadzór nad grupą jest uprawniony do zażądania od ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej zmiany wewnętrznych ustaleń i podziału zadań w grupie.

Jeżeli warunki określone w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu nie są spełnione, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlegają odpowiednim środkom nadzoru ze strony organu sprawującego nadzór nad grupą w celu zapewnienia lub przywrócenia, w zależności od przypadku, ciągłości i integralności nadzoru nad grupą oraz zgodności z wymogami określonymi w przepisach niniejszego tytułu. W szczególności państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez organy nadzoru – gdy działają one jako organy sprawujące nadzór nad grupą zgodnie z art. 247 – uprawnień do wymagania od ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, by nadały grupie strukturę umożliwiającą odpowiedniemu organowi nadzoru skuteczne sprawowanie nadzoru nad grupą. Organy nadzoru wykonują to uprawnienie wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, po konsultacji z EIOPA i, w stosownych przypadkach, z innymi zainteresowanymi organami nadzoru oraz przedstawiają ubezpieczeniowej spółce holdingowej lub finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej uzasadnienie tego faktu.

3. W przypadkach, o których mowa w art. 213 ust. 2 lit. a) i b) niniejszej dyrektywy, jeżeli struktura organizacyjna grupy, w skład której wchodzą zakłady, które są powiązane ze sobą zgodnie z art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE, oraz ich jednostki powiązane lub której istnienie stwierdzono na podstawie art. 212 ust. 3 niniejszej dyrektywy, jest taka, że utrudnia lub uniemożliwia skuteczny nadzór nad tą grupą lub uniemożliwia tej grupie przestrzeganie przepisów niniejszego tytułu, grupa ta podlega odpowiednim środkom nadzoru mającym na celu zapewnienie lub przywrócenie, w zależności od przypadku, ciągłości i integralności nadzoru nad grupą oraz przestrzegania przepisów niniejszego tytułu. W szczególności państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez organy nadzoru – gdy działają one jako organy sprawujące nadzór nad grupą zgodnie z art. 247 niniejszej dyrektywy – uprawnień do wymagania utworzenia ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z siedzibą w Unii, lub utworzenia w Unii podmiotu, który w sposób rzeczywisty wywiera, poprzez scentralizowaną koordynację, dominujący wpływ na decyzje, w tym decyzje finansowe, zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji należących do grupy. W takim przypadku ubezpieczeniowa spółka holdingowa, finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub zakład prowadzący w sposób rzeczywisty scentralizowaną koordynację odpowiada za przestrzeganie przepisów niniejszego tytułu.”

;

72) w art. 214 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Sprawowanie nadzoru nad grupą zgodnie z art. 213 nie oznacza, że organy nadzoru są zobowiązane do pełnienia funkcji nadzorczej względem zakładu ubezpieczeń z państwa trzeciego, zakładu reasekuracji z państwa trzeciego lub ubezpieczeniowej spółki holdingowej prowadzącej działalność mieszaną, rozpatrywanych indywidualnie.

Wyłącznie w celu zapewnienia zgodności z niniejszym tytułem sprawowanie nadzoru nad grupą może oznaczać bezpośredni nadzór i wykonywanie uprawnień nadzorczych w odniesieniu do ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej przez organy nadzoru.”

;

b) w ust. 2 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:

„Dokonując oceny, czy dany zakład ma małe znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru nad grupą zgodnie z akapitem pierwszym lit. b), organ sprawujący nadzór nad grupą zapewnia, by spełnione były poniższe warunki:

a) wielkość zakładu pod względem aktywów ogółem i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych jest mała w porównaniu z innymi zakładami wchodzącymi w skład grupy i grupą jako całością;

b) wyłączenie zakładu z zakresu nadzoru nad grupą nie miałoby istotnego wpływu na wypłacalność grupy;

c) ryzyka jakościowe i ilościowe, w tym ryzyka wynikające z transakcji wewnątrz grupy, które zakład stwarza lub może stwarzać dla całej grupy, są nieistotne.”

;

c) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„3. Jeżeli wyłączenie jednego zakładu lub większej ich liczby z zakresu nadzoru nad grupą zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu prowadziłoby do sytuacji, która nie skutkowałaby zastosowaniem nadzoru nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. a), b) i c), organ sprawujący nadzór nad grupą przed podjęciem decyzji o wyłączeniu konsultuje się z EIOPA oraz, w stosownych przypadkach, z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru. Decyzję taką podejmuje się wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach i należy ją należycie uzasadnić wobec EIOPA oraz, w stosownych przypadkach, wobec pozostałych zainteresowanych organów nadzoru. Organ sprawujący nadzór nad grupą co najmniej raz w roku ocenia, czy jego decyzja jest nadal właściwa. Jeżeli tak nie jest, organ sprawujący nadzór nad grupą powiadamia EIOPA oraz, w stosownych przypadkach, pozostałe zainteresowane organy nadzoru, o rozpoczęciu sprawowania nadzoru nad grupą.

Przed wyłączeniem jednostki dominującej najwyższego szczebla z nadzoru nad grupą zgodnie z ust. 2 akapit pierwszy lit. b) organ sprawujący nadzór nad grupą konsultuje się z EIOPA oraz, w stosownych przypadkach, z innymi zainteresowanymi organami nadzoru oraz ocenia wpływ sprawowania nadzoru nad grupą na poziomie pośredniczącego podmiotu posiadającego udziały kapitałowe na sytuację grupy w zakresie wypłacalności. W szczególności wyłączenie takie nie jest możliwe, jeżeli jego skutkiem byłaby istotna poprawa sytuacji grupy w zakresie wypłacalności.

W celu zapewnienia spójnego i konsekwentnego stosowania niniejszego ustępu EIOPA wydaje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w celu doprecyzowania wyjątkowych okoliczności, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, lub przypadków, w których uzasadnione może być wyłączenie jednostki dominującej najwyższego szczebla, w tym ubezpieczeniowych spółek holdingowych, z zakresu nadzoru nad grupą.

4. Bez uszczerbku dla ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zakres grupy, do której stosuje się nadzór nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2, określa się zgodnie z art. 212.

Jeżeli grupa podlegająca nadzorowi nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. a), b) i c) jest określona zgodnie z art. 212 ust. 2 i 3, a jednostka dominująca lub jednostka zależna tej grupy jest także jednostką dominującą najwyższego szczebla posiadającą udziały kapitałowe w innej grupie w rozumieniu art. 212 ust. 1 lit. c), uznaje się, że ta inna grupa wchodzi w skład grupy określonej zgodnie z art. 212 ust. 2 i 3.

Organy nadzoru mogą stosować art. 212 ust. 2 i 3 w celu rozszerzenia składu grupy w rozumieniu art. 212 ust. 1 lit. c).

5. Jeżeli grupa określona zgodnie z art. 212 ust. 3 podlega nadzorowi nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. a), b) i c), grupa wyznacza jeden z zakładów zarządzanych w sposób jednolity jako jednostkę dominującą, która jest odpowiedzialna za przestrzeganie przepisów niniejszego tytułu. Pozostałe zakłady, o których mowa w art. 212 ust. 3 akapit pierwszy, uznaje się za jednostki zależne.

6. W przypadku gdy wyznaczenie jednostki dominującej zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu wiązałoby się ze znacznymi przeszkodami w sprawowaniu nadzoru nad grupą, w szczególności w przypadkach gdy siedziba zakładu nie znajduje się na terytorium państwa członkowskiego organu nadzoru działającego jako organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 247, lub gdy wyznaczenie to spowodowałoby niezdolność grupy do skutecznego przestrzegania przepisów niniejszego tytułu, państwa członkowskie zapewniają, by organ nadzoru działający jako organ sprawujący nadzór nad grupą był uprawniony do żądania – po konsultacji z innymi zainteresowanymi organami nadzoru – wyznaczenia innej jednostki dominującej. Decyzja o wyznaczeniu innej jednostki dominującej jest przez organ nadzoru działający jako organ sprawujący nadzór nad grupą należycie uzasadniana wobec grupy i innych zainteresowanych organów nadzoru.

W przypadku gdy grupa określona zgodnie z art. 212 ust. 3 podlegająca nadzorowi nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. a), b) i c), nie wyznaczy jednostki dominującej zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu, organ nadzoru działający jako organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 247 wyznacza – po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru – jednostkę dominującą, która będzie odpowiedzialna za przestrzeganie przepisów niniejszego tytułu. Pozostałe zakłady w takiej grupie uznaje się za jednostki zależne.

Przy wyznaczaniu jednostki dominującej zgodnie z akapitem pierwszym lub drugim niniejszego ustępu organ nadzoru działający jako organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 247 bierze pod uwagę następujące czynniki:

a) wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych każdego zakładu;

b) roczną składkę przypisaną brutto każdego zakładu;

c) liczbę powiązanych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji każdego zakładu.

Organy nadzoru co najmniej raz w roku oceniają, czy wyznaczenie jest nadal właściwe. Jeżeli tak nie jest, organ nadzoru działający jako organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 247 wyznacza inną jednostkę dominującą po konsultacji z innymi zainteresowanymi organami nadzoru. Ta inna jednostka dominująca jest odpowiedzialna za przestrzeganie przepisów niniejszego tytułu.”

;

73) w art. 220 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wyrazy „określonych w art. 221–233” zastępuje się wyrazami „określonych w art. 221–233a”;

b) ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie zezwalają jednak swoim organom nadzoru, w przypadku gdy te pełnią rolę organu sprawującego nadzór nad daną grupą, na podjęcie decyzji, po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru i samą grupą, o stosowaniu wobec tej grupy metody 2 zgodnie z art. 233 i 234 lub połączenia metod 1 i 2 zgodnie z art. 233a i 234, jeśli stosowanie wyłącznie metody 1 nie byłoby właściwe.”

;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Bez uszczerbku dla traktowania jednostek, o którym mowa w art. 228 ust. 1, organy nadzoru mogą podjąć decyzję o stosowaniu metody 2 zgodnie z ust. 2 akapit drugi niniejszego artykułu wyłącznie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państwa trzeciego, ubezpieczeniowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej oraz spółek holdingowych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państw trzecich.”

;

74) w art. 221 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, wyłącznie do celów art. 228, niezależnie od tego, czy stosowana jest metoda 1 czy metoda 2, »proporcjonalny udział« oznacza część kapitału podstawowego, którą zakład posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie posiada bezpośrednio lub pośrednio w jednostce powiązanej.”

;

b) w ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:

„d)

jeżeli organ nadzoru stwierdził, że co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji tworzą grupę zgodnie z art. 212 ust. 3, ponieważ są zarządzane w sposób jednolity.”

;

75) w art. 222 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Suma środków własnych, o których mowa w ust. 2 i 3, nie przekracza wkładu powiązanego zakładu ubezpieczeń lub powiązanego zakładu reasekuracji na rzecz kapitałowego wymogu wypłacalności grupy.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6. Do celów art. 230 ust. 1, art. 233 ust. 2 i art. 233a ust. 1 lit. a) nie uznaje się, że pozycja środków własnych wyemitowana przez zakład posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie jest wolna od obciążeń w rozumieniu art. 93 ust. 2 akapit drugi lit. c), jeżeli nie można odmówić spłaty tej pozycji jej posiadaczowi w przypadku likwidacji powiązanego zakładu ubezpieczeń lub powiązanego zakładu reasekuracji będących jednostką zależną.”

;

76) w art. 226 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„

Pośredniczące spółki holdingowe

”;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Do celów ust. 1 i 2 spółki holdingowe zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państwa trzeciego również traktuje się jak zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji.”

;

77) w art. 227 ust. 1 akapit pierwszy po wyrazach „art. 233” dodaje się wyrazy „i 233a”;

78) art. 228 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 228

Traktowanie poszczególnych jednostek powiązanych z innych sektorów finansowych

1. Niezależnie od metody stosowanej zgodnie z art. 220 niniejszej dyrektywy, do celów obliczenia wypłacalności grupy zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie uwzględnia wkład następujących jednostek na rzecz dopuszczonych środków własnych grupy i kapitałowego wymogu wypłacalności grupy:

a) instytucji kredytowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub firm inwestycyjnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia;

b) spółek zarządzających UCITS w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2009/65/WE i spółek inwestycyjnych posiadających zezwolenie wydane na podstawie art. 27 tej dyrektywy, pod warunkiem że nie wyznaczyły one spółki zarządzającej na podstawie tej dyrektywy;

c) zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI) w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (*14);

d) jednostek innych niż podmioty objęte regulacją prowadzące co najmniej jeden z rodzajów działalności, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 2013/36/UE, jeżeli działalność ta stanowi znaczącą część ich ogólnej działalności;

e) instytucji pracowniczych programów emerytalnych w rozumieniu art. 6 pkt 1 dyrektywy (UE) 2016/2341.

2. Wkład jednostek, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, na rzecz dopuszczonych środków własnych grupy oblicza się jako sumę proporcjonalnego udziału w środkach własnych każdej jednostki, przy czym środki własne oblicza się w następujący sposób:

a) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi zdefiniowanymi w art. 2 pkt 7 dyrektywy 2002/87/WE;

b) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. l) dyrektywy 2009/65/WE;

c) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. ad) dyrektywy 2011/61/UE;

d) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. d) niniejszego artykułu, zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi zdefiniowanymi w art. 2 pkt 7 dyrektywy 2002/87/WE, jeżeli byłyby one podmiotami objętymi regulacją w rozumieniu art. 2 pkt 4 tej dyrektywy;

e) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. e) niniejszego artykułu, dostępny margines wypłacalności obliczony zgodnie z art. 16 dyrektywy (UE) 2016/2341.

Do celów akapitu pierwszego niniejszego ustępu kwoty środków własnych każdej jednostki powiązanej odpowiadające kapitałom rezerwowym niepodlegającym podziałowi i innym pozycjom określonym przez organ sprawujący nadzór nad grupą jako posiadające ograniczoną zdolność do pokrycia strat, a także akcje uprzywilejowane, podporządkowane fundusze udziałowe w towarzystwie ubezpieczeń wzajemnych, zobowiązania podporządkowane oraz aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego, które są ujęte w środkach własnych, stanowiąc nadwyżkę względem wymogów kapitałowych obliczonych zgodnie z ust. 3, nie są uwzględniane, chyba że zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie jest w stanie uzasadnić w sposób zadowalający organ sprawujący nadzór nad grupą, że pozycje te mogą zostać udostępnione na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności grupy. Określając strukturę nadwyżki środków własnych, zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie uwzględnia fakt, że niektóre wymogi dotyczące niektórych jednostek powiązanych spełnia się wyłącznie przy użyciu kapitału podstawowego Tier I lub kapitału dodatkowego Tier I w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

3. Wkład jednostek powiązanych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, na rzecz kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oblicza się jako sumę proporcjonalnego udziału w wymogu kapitałowym lub hipotetycznym wymogu kapitałowym każdej jednostki powiązanej. Wymóg kapitałowy lub hipotetyczny wymóg kapitałowy oblicza się w następujący sposób:

a) w odniesieniu do jednostek powiązanych, o których mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, zgodnie z poniższym:

(i) w odniesieniu do każdej firmy inwestycyjnej podlegającej wymogom w zakresie funduszy własnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/2033 – sumę wymogu określonego w art. 11 tego rozporządzenia, szczególnych wymogów w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 39 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2034 (*15), lub lokalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w państwach trzecich;

(ii) w odniesieniu do każdej instytucji kredytowej przyjmuje się wyższą z następujących wartości:

1) sumę wymogu określonego w art. 92 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym środków, o których mowa w art. 458 i 459 tego rozporządzenia, szczególnych wymogów w zakresie funduszy własnych w celu uwzględnienia ryzyk innych niż ryzyko nadmiernej dźwigni, o których mowa w art. 104 dyrektywy 2013/36/UE, wymogu połączonego bufora zdefiniowanego w art. 128 pkt 6 tej dyrektywy, lub lokalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w państwach trzecich;

2) sumę wymogów określonych w art. 92 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym środków, o których mowa w art. 458 i 459 tego rozporządzenia, szczególnych wymogów w zakresie funduszy własnych w celu uwzględnienia ryzyk innych niż ryzyko nadmiernej dźwigni, o których mowa w art. 104 dyrektywy 2013/36/UE, wymogu w zakresie bufora wskaźnika dźwigni określonego w art. 92 ust. 1a rozporządzenia (UE) nr 575/2013, lub lokalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w państwach trzecich w zakresie, w jakim wymogi te mają być spełnione w ramach kapitału Tier I;

b) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/65/WE;

c) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, zgodnie z art. 9 dyrektywy 2011/61/UE;

d) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. d) niniejszego artykułu – wymóg kapitałowy, który jednostka powiązana musiałaby spełnić zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi zdefiniowanymi w art. 2 pkt 7 dyrektywy 2002/87/WE, gdyby była ona podmiotem objętym regulacją w rozumieniu art. 2 pkt 4 tej dyrektywy;

e) w odniesieniu do każdej jednostki powiązanej, o której mowa w ust. 1 lit. e) niniejszego artykułu, wyższą z następujących wartości: wymagany margines wypłacalności obliczony zgodnie z art. 17 dyrektywy (UE) 2016/2341 oraz całkowite wymogi kapitałowe nałożone na mocy prawa krajowego państw członkowskich, w których jednostka powiązana jest zarejestrowana lub posiada zezwolenie na prowadzenie działalności.

4. Jeżeli kilka jednostek powiązanych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, tworzy podgrupę podlegającą wymogowi kapitałowemu na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z jedną z dyrektyw lub jednym z rozporządzeń, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, w tym w przypadku gdy finansowa spółka holdingowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej jest jednostką zależną grupy, organ sprawujący nadzór nad grupą może wymagać obliczania wkładu tych jednostek powiązanych na rzecz dopuszczonych środków własnych grupy jako proporcjonalnego udziału w środkach własnych podgrupy zamiast stosowania ust. 2 lit. a)–e) niniejszego artykułu do każdej jednostki należącej do tej podgrupy. W takim przypadku zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie oblicza również wkład tych jednostek powiązanych na rzecz kapitałowego wymogu wypłacalności grupy jako proporcjonalny udział w wymogu kapitałowym tej podgrupy, zamiast stosować ust. 3 lit. a)–e) niniejszego artykułu do każdego podmiotu należącego do tej podgrupy. Wszystkie instytucje finansowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a także przedsiębiorstwa usług pomocniczych w rozumieniu pkt 18 tego ustępu, które wchodzą w zakres podgrupy, są ujęte w obliczaniu środków własnych i wymogu kapitałowego podgrupy.

Do celów akapitu pierwszego niniejszego ustępu ust. 2 i 3 niniejszego artykułu mają zastosowanie do konkretnej podgrupy na podstawie jej sytuacji skonsolidowanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 albo art. 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia (UE) 2019/2033 albo na podstawie jej pozycji skonsolidowanej, stosownie do przypadku.

5. Niezależnie od ust. 1–4 państwa członkowskie zezwalają swoim organom nadzoru, w przypadku gdy te pełnią rolę organu sprawującego nadzór nad daną grupą, na podjęcie, na wniosek zakładu posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie lub z własnej inicjatywy, decyzji o odliczeniu wszelkich udziałów, o których mowa w ust. 1 lit. a)–d), od środków własnych dopuszczonych na pokrycie wypłacalności grupy zakładu posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie.

(*14) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1)."

(*15) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2034 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz zmieniająca dyrektywy 2002/87/WE, 2009/65/WE, 2011/61/UE, 2013/36/UE, 2014/59/UE i 2014/65/UE (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, s. 64).”;"

79) w art. 229 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jeżeli odliczenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, poprawiłoby sytuację grupy w zakresie wypłacalności w porównaniu z sytuacją, w której zakład pozostaje w zakresie obliczania wypłacalności grupy, odliczenia tego się nie stosuje.”

;

80) w tytule III rozdział II sekcja 1 podsekcja 3 dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 229a

Uproszczone obliczenia

1. Do celów art. 230 organ sprawujący nadzór nad grupą, po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru, może zezwolić zakładowi ubezpieczeń posiadającemu udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakładowi reasekuracji posiadającemu udziały kapitałowe w innym zakładzie na stosowanie uproszczonego podejścia do udziałów kapitałowych w zakładach powiązanych, które są nieistotne.

Zastosowanie uproszczonego podejścia, o którym mowa w akapicie pierwszym, do jednego lub kilku zakładów powiązanych jest odpowiednio uzasadniane przez zakład posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie wobec organu sprawującego nadzór nad grupą, z uwzględnieniem charakteru, skali i złożoności ryzyk zakładu powiązanego lub zakładów powiązanych.

Państwa członkowskie wymagają od zakładu posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie corocznej oceny dotyczącej tego, czy stosowanie uproszczonego podejścia nadal jest uzasadnione, oraz publicznego ujawnienia w sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy, o którym mowa w art. 256 ust. 1, wykazu i wielkości zakładów powiązanych podlegających temu uproszczonemu podejściu.

2. Do celów ust. 1 zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie wykazuje, w sposób zadowalający organ sprawujący nadzór nad grupą, że stosowanie uproszczonego podejścia w odniesieniu do udziałów kapitałowych w jednym lub kilku zakładach powiązanych jest wystarczająco ostrożne, aby uniknąć niedoszacowania ryzyk związanych z tym zakładem lub tymi zakładami przy obliczaniu wypłacalności grupy.

W przypadku stosowania uproszczonego podejścia do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji z państwa trzeciego, którego siedziba znajduje się w państwie, którego system nie jest uznawany za równoważny lub tymczasowo równoważny w rozumieniu art. 227, podejście to nie może prowadzić do tego, by udział zakładu powiązanego w kapitałowym wymogu wypłacalności grupy był niższy niż wymóg kapitałowy tego zakładu powiązanego określony przez dane państwo trzecie.

Uproszczonego podejścia nie stosuje się do powiązanego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji z państwa trzeciego, jeżeli zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie nie dysponuje wiarygodnymi informacjami na temat wymogu kapitałowego określonego w tym państwie trzecim.

3. Do celów ust. 1 zakłady powiązane uznaje się za nieistotne, jeżeli wartość księgowa każdego z nich stanowi mniej niż 0,2 % aktywów grupy obliczonych na podstawie danych skonsolidowanych, a suma wartości księgowych wszystkich takich zakładów stanowi mniej niż 0,5 % aktywów grupy obliczonych na podstawie danych skonsolidowanych.”

;

81) w art. 230 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Wypłacalność grupy zakładu ubezpieczeń posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakładu reasekuracji posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie oblicza się na podstawie skonsolidowanego sprawozdania finansowego.

Wypłacalność grupy zakładu ubezpieczeń posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakładu reasekuracji posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie jest różnicą między:

a) sumą środków własnych dopuszczonych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności, obliczonych na podstawie danych skonsolidowanych, oraz wkładu jednostek powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, na rzecz dopuszczonych środków własnych grupy, jeżeli wkład ten oblicza się zgodnie z art. 228 ust. 2 lub 4;

b) sumą kapitałowego wymogu wypłacalności na poziomie grupy, obliczonego na podstawie danych skonsolidowanych, oraz wkładu jednostek powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, na rzecz kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, jeżeli wkład ten oblicza się zgodnie z art. 228 ust. 3 lub 4.

Do celów akapitu drugiego niniejszego ustępu pakietów akcji w jednostkach powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, nie uwzględnia się w danych skonsolidowanych.

Tytuł I rozdział VI sekcja 3 podsekcje 1, 2 i 3 oraz tytuł I rozdział VI sekcja 4 podsekcje 1, 2 i 3 mają zastosowanie do obliczania – na podstawie danych skonsolidowanych – środków własnych dopuszczonych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności oraz kapitałowego wymogu wypłacalności na poziomie grupy.”

;

b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) w akapicie drugim dodaje się literę w brzmieniu:

„c)

proporcjonalnego udziału w lokalnych wymogach kapitałowych, w przypadku których zezwolenie zostałoby cofnięte dla powiązanych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państwa trzeciego.”

;

(ii) dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku gdy środki własne dopuszczone na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności, obliczone na podstawie danych skonsolidowanych, przekraczają kapitałowy wymóg wypłacalności grupy obliczony na podstawie danych skonsolidowanych, a minimalny skonsolidowany kapitałowy wymóg wypłacalności grupy nie jest spełniony, art. 138 ust. 1–4 stosuje się odpowiednio, natomiast nie stosuje się art. 139 ust. 1 i 2. Do celów niniejszego akapitu odniesienie do »kapitałowego wymogu wypłacalności« w art. 138 odczytuje się jako odniesienie do »minimalnego skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy«.”

;

82) w art. 232 akapit pierwszy w formule wprowadzającej wyrazy „o których mowa w art. 37 ust. 1 lit. a)–d)” zastępuje się wyrazami „o których mowa w art. 37 ust. 1 lit. a)–e)”;

83) w art. 233 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

wartością udziałów posiadanych w jednostkach powiązanych, o których mowa w art. 220 ust. 3 i art. 228 ust. 1, przez zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, oraz zagregowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.”

;

b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

proporcjonalnego udziału zakładu ubezpieczeń posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakładu reasekuracji posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie w środkach własnych dopuszczonych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności każdego powiązanego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.”

;

(ii) dodaje się literę w brzmieniu:

„c)

wkładu jednostek powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, na rzecz dopuszczonych środków własnych grupy, jeżeli wkład ten oblicza się zgodnie z art. 228 ust. 2 lub 4;”

;

c) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

proporcjonalnego udziału w kapitałowym wymogu wypłacalności każdego powiązanego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;”

;

(ii) dodaje się literę w brzmieniu:

„c)

wkładu jednostek powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, na rzecz kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, jeżeli wkład ten oblicza się zgodnie z art. 228 ust. 3 lub 4.”

;

84) dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 233a

Połączenie metod 1 i 2

1. Wypłacalność grupy zakładu ubezpieczeń posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakładu reasekuracji posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie jest różnicą między:

a) sumą:

(i) w odniesieniu do podmiotów, do których stosuje się metodę 1 – środków własnych dopuszczonych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności, obliczonych na podstawie danych skonsolidowanych;

(ii) w odniesieniu do każdego powiązanego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, do którego stosuje się metodę 2 – proporcjonalnego udziału zakładu ubezpieczeń posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakładu reasekuracji posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie w środkach własnych dopuszczonych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności powiązanego zakładu ubezpieczeń lub powiązanego zakładu reasekuracji;

(iii) wkładu jednostek powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, obliczonego zgodnie z art. 228 ust. 2 lub 4; oraz

b) sumą:

(i) w odniesieniu do podmiotów, do których stosuje się metodę 1 – skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, obliczonego zgodnie z art. 230 ust. 2 na podstawie danych skonsolidowanych;

(ii) w odniesieniu do każdego powiązanego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, do którego stosuje się metodę 2 – proporcjonalnego udziału w kapitałowym wymogu wypłacalności;

(iii) wkładu jednostek powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, obliczonego zgodnie z art. 228 ust. 3 lub 4.

2. Do celów ust. 1 lit. a) ppkt (i) i ust. 1 lit. b) ppkt (i) niniejszego artykułu udziałów lub pakietów akcji w jednostkach powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, nie uwzględnia się w danych skonsolidowanych.

3. Do celów ust. 1 lit. a) ppkt (i) i ust. 1 lit. b) ppkt (i) niniejszego artykułu udziałów lub pakietów akcji w jednostkach powiązanych, o których mowa w art. 220 ust. 3, do których stosuje się metodę 2, nie uwzględnia się w danych skonsolidowanych.

Do celów ust. 1 lit. b) ppkt (i) niniejszego artykułu wartość pakietów akcji w zakładach, o których mowa w art. 220 ust. 3, do których stosuje się metodę 2, stanowiącą nadwyżkę względem proporcjonalnego udziału ich własnego kapitałowego wymogu wypłacalności, uwzględnia się w danych skonsolidowanych przy obliczaniu wrażliwości wartości aktywów i zobowiązań na zmiany w poziomie lub wahania zmienności kursów wymiany walut (ryzyko walutowe). Nie zakłada się jednak wrażliwości wartości tych pakietów akcji na zmiany w poziomie lub wahania zmienności rynkowych cen akcji (ryzyko cen akcji).

4. Art. 233 ust. 4 stosuje się odpowiednio do celów ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i ust. 1 lit. b) ppkt (ii) niniejszego artykułu.

5. Art. 231 stosuje się odpowiednio w przypadku złożenia przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz jego zakłady powiązane bądź wspólnie przez zakłady powiązane ubezpieczeniowej spółki holdingowej wniosku o zezwolenie na obliczanie skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz kapitałowego wymogu wypłacalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w grupie z zastosowaniem modelu wewnętrznego.

6. Minimalny skonsolidowany kapitałowy wymóg wypłacalności grupy oblicza się zgodnie z art. 230 ust. 2.

Minimalny skonsolidowany kapitałowy wymóg wypłacalności grupy jest pokryty dopuszczonymi podstawowymi środkami własnymi określonymi zgodnie z art. 98 ust. 4, obliczonymi na podstawie danych skonsolidowanych. Do celów tego obliczenia udziałów lub pakietów akcji w jednostkach powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1, nie uwzględnia się w danych skonsolidowanych.

Do celów ustalenia, czy takie dopuszczone środki własne kwalifikują się na pokrycie minimalnego skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, stosuje się odpowiednio zasady określone w art. 221–229a. Art. 139 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

W przypadku gdy środki własne dopuszczone na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności, obliczone na podstawie danych skonsolidowanych, przekraczają kapitałowy wymóg wypłacalności grupy obliczony na podstawie danych skonsolidowanych, a minimalny skonsolidowany kapitałowy wymóg wypłacalności grupy nie jest spełniony, art. 138 ust. 1–4 stosuje się odpowiednio, natomiast nie stosuje się art. 139 ust. 1 i 2. Do celów niniejszego akapitu odniesienie do »kapitałowego wymogu wypłacalności« w art. 138 odczytuje się jako odniesienie do »minimalnego skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy«.

7. Rozstrzygając o tym, czy kwota obliczona w ust. 1 lit. b) ppkt (ii) niniejszego artykułu właściwie odzwierciedla profil ryzyka grupy w odniesieniu do zakładów, o których mowa w art. 220 ust. 3, do których stosuje się metodę 2, zainteresowane organy nadzoru zwracają szczególną uwagę na wszelkie specyficzne ryzyka występujące na poziomie grupy, które nie zostałyby odpowiednio ujęte, ponieważ są trudne do oszacowania.

Jeżeli profil ryzyka grupy w odniesieniu do zakładów, o których mowa w art. 220 ust. 3, do których stosuje się metodę 2, znacznie odbiega od założeń leżących u podstaw zagregowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, o którym mowa w art. 233 ust. 3, może zostać ustanowiony narzut kapitałowy na kwotę obliczoną w ust. 1 lit. b) ppkt (ii) niniejszego artykułu.

Art. 37 ust. 1–5, wraz z aktami delegowanymi i wykonawczymi standardami technicznymi przyjętymi zgodnie z art. 37 ust. 6, 7 i 8, stosuje się odpowiednio.