Artykuł 17

1. Unia może zawierać umowy dwustronne lub wielostronne z krajami przystępującymi, potencjalnymi kandydatami i krajami kandydującymi, innymi niż Ukraina oraz innymi państwami trzecimi, z którymi Unia zawarła partnerstwo w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony, w celu otwarcia warunków kwalifikujących, o których mowa w art. 16, na te państwa i ich terytoria, zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.

2. Dwustronna lub wielostronna umowa, o której mowa w ust. 1, określa, w jaki sposób mają być stosowane warunki kwalifikowalności, o których mowa w art. 16. Określa ona w szczególności:

a) warunki i tryby udziału wykonawców i podwykonawców mających siedzibę w państwie trzecim w zamówieniu realizowanym na zasadzie współpracy w ramach instrumentu SAFE, w tym warunki dotyczące lokalizacji zarządczych struktur wykonawczych i kontroli ze strony państw trzecich lub podmiotów z państw trzecich;

b) zasady dotyczące lokalizacji infrastruktury, obiektów, aktywów i zasobów wykonawców lub podwykonawców biorących udział w zamówieniu realizowanym na zasadzie współpracy, które są wykorzystywane do wytwarzania produktów związanych z obronnością lub innych produktów do celów obronnych dostarczanych na podstawie umów wynikających z zamówień realizowanych na zasadzie współpracy w ramach instrumentu SAFE;

c) zasady dotyczące kosztu komponentów pochodzących z państwa trzeciego, w tym minimalnego udziału komponentów pochodzących z Unii, państwa EOG-EFTA albo Ukrainy oraz maksymalnego udziału komponentów niepochodzących ani z Unii, ani z państwa EOG-EFTA, ani z Ukrainy, ani z państwa trzeciego będącego stroną umowy;

d) zasady dotyczące ograniczeń nałożonych przez państwa trzecie, które nie są stroną umowy lub podmioty ustanowione na ich terytorium, w odniesieniu do określenia, dostosowania i rozwoju projektu produktu związanego z obronnością zamawianego przy wsparciu z instrumentu SAFE.

3. Umowa dwustronna lub wielostronna musi:

a) zapewniać sprawiedliwą równowagę w odniesieniu do wkładów i korzyści państwa trzeciego;

b) określać warunki dotyczące wszelkich wkładów finansowych, które mają być przekazywane Unii przez państwo trzecie;

c) określać wszelkie inne odpowiednie środki regulujące bezpieczeństwo dostaw zamawianego produktu;

d) przyczyniać się do zwiększenia standaryzacji systemów obronnych i większej interoperacyjności między zdolnościami państw członkowskich i tych innych państw trzecich.

4. Wkłady, o których mowa w ust. 3 lit. b), stanowią zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego i muszą być wykorzystywane na potrzeby programów wspierających przemysł obronny Unii, ukraiński przemysł obronny i Ukrainę zgodnie z zasadami tych programów.