Artykuł 45

1. Wszystkie specyfikacje, plany pobierania próbek i procedury badań muszą być naukowo uzasadnione i odpowiednie, aby zapewnić zgodność surowców, produktów pośrednich, substancji czynnych oraz oznakowań i materiałów opakowaniowych z ustalonymi normami jakości i czystości.

2. Specyfikacje i procedury badań muszą być zgodne z warunkami pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Oprócz specyfikacji zawartych w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu mogą istnieć dodatkowe specyfikacje.

3. Specyfikacje, plany pobierania próbek i procedury badań, w tym ich zmiany, muszą być opracowywane przez odpowiednią jednostkę organizacyjną oraz poddawane przeglądowi i zatwierdzane przez jednostkę ds. jakości.

4. W przypadku substancji czynnych ustanawia się odpowiednie specyfikacje odpowiadające przyjętym normom i spójne z procesem wytwarzania.

5. Specyfikacje substancji czynnej muszą obejmować kontrolę zanieczyszczeń (np. zanieczyszczeń organicznych, zanieczyszczeń nieorganicznych i pozostałości rozpuszczalników). Jeżeli specyfikacja substancji czynnej obejmuje czystość mikrobiologiczną, należy ustalić limity działania dla całkowitej liczby drobnoustrojów i organizmów niepożądanych i ich przestrzegać. Jeżeli specyfikacja substancji czynnej obejmuje zanieczyszczenie endotoksynami, należy ustalić limity działania dla endotoksyn i ich przestrzegać.

6. Kontrole laboratoryjne są monitorowane i dokumentowane w momencie ich przeprowadzania.

7. Ustanawia się procedury przeprowadzania postępowań wyjaśniających związanych z wynikami poza specyfikacją i ich dokumentowania. Procedury te powinny zakładać analizę danych, ocenę krytyczności wyników poza specyfikacją, przydział zadań w zakresie działań naprawczych i sformułowanie wniosków. Każde ponowne pobranie próbek lub ponowne badanie po uzyskaniu wyników poza specyfikacją przeprowadza się zgodnie z udokumentowaną procedurą.

8. Ustanawia się procedury przygotowania odczynników i roztworów wzorcowych oraz ich oznakowania. Daty ważności stosuje się odpowiednio w odniesieniu do odczynników czystych do analizy lub roztworów wzorcowych.

9. Pierwotne wzorce odniesienia muszą być odpowiednie do ich zamierzonego zastosowania. Źródło każdego pierwotnego wzorca odniesienia podlega udokumentowaniu. Prowadzi się zapisy dotyczące przechowywania i stosowania każdego pierwotnego wzorca odniesienia zgodnie z zaleceniami dostawcy.

10. Pierwotne wzorce odniesienia uzyskane z oficjalnie uznanego źródła mogą być stosowane bez przeprowadzania badań, jeżeli są przechowywane w warunkach zgodnych z zaleceniami dostawcy.

11. W przypadku gdy pierwotny wzorzec odniesienia nie jest dostępny z oficjalnie uznanego źródła, ustanawia się „własny pierwotny wzorzec odniesienia”. Przeprowadza się odpowiednie badania w celu pełnego ustalenia tożsamości i czystości własnego pierwotnego wzorca odniesienia. Przechowuje się odpowiednią dokumentację tych badań.

12. Wtórne wzorce odniesienia są odpowiednio oznakowane, identyfikowane, badane, zatwierdzane i przechowywane. Zgodność każdej serii wtórnego wzorca odniesienia określa się przed pierwszym użyciem przez porównanie z pierwotnym wzorcem odniesienia. Każda seria wtórnego wzorca odniesienia podlega okresowej ponownej kwalifikacji zgodnie z pisemnym protokołem.