Artykuł 171d

1. Fundusze, o których mowa w art. 105a ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, muszą należeć do jednego z rodzajów przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub alternatywnych funduszy inwestycyjnych, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

2. Rodzaje przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i alternatywnych funduszy inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1, są następujące:

a) europejskie długoterminowe fundusze inwestycyjne zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/760;

b) kwalifikowalne fundusze na rzecz przedsiębiorczości społecznej, o których mowa w art. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 346/2013;

c) kwalifikowalne fundusze venture capital, o których mowa w art. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 345/2013;

d) alternatywne fundusze inwestycyjne typu zamkniętego zarządzane przez posiadających zezwolenie ZAFI z UE, które nie stosują dźwigni finansowej obliczanej zgodnie z metodą zaangażowania określoną w art. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 231/2013.

3. Jeżeli warunki określone w art. 105a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE są spełnione na poziomie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, art. 105a ust. 4 tej dyrektywy ma zastosowanie do:

a) akcji posiadanych w ramach przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w przypadku gdy do wszystkich ekspozycji można zastosować metodę opartą na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko określoną w art. 84 niniejszego rozporządzenia;

b) jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, w przypadku gdy do wszystkich ekspozycji nie można zastosować metody opartej na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko określonej w art. 84 niniejszego rozporządzenia.”

;

51) art. 172 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Symetryczne dostosowanie nie może być niższe niż –13 % ani wyższe niż 13 %.”

;

52) art. 173 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 173

Inwestycje w akcje w ramach programów ustawodawczych

1. Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji inwestuje w akcje, bezpośrednio albo za pośrednictwem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w ramach programu ustawodawczego spełniającego warunki określone w art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, standardowy podmoduł ryzyka cen akcji mający zastosowanie do tej części inwestycji w akcje, która łącznie nie przekracza 10 % dopuszczonych środków własnych zakładu, oblicza się zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, pod warunkiem uzyskania zatwierdzenia organu nadzoru.

2. Wartości procentowe określone w art. 169 niniejszego rozporządzenia zmniejsza się proporcjonalnie do ilościowo określonego zmniejszenia ryzyka kredytowego osiągniętego w ramach programu ustawodawczego.

3. W przypadku gdy Komisja prowadzi publiczny rejestr programów ustawodawczych uznanych za spełniające warunki określone w art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, uznaje się, że każdy program wpisany do tego rejestru odpowiada za zmniejszenie ogólnego ryzyka kredytowego o co najmniej 5 %.”

;

53) art. 176 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Wymóg kapitałowy dla ryzyka spreadu kredytowego związanego z obligacjami i pożyczkami SCRbonds

jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek nagłego względnego spadku o czynnik ryzyka stressi

wartości każdej obligacji lub pożyczki i innej niż pożyczka, której dotyczy niewykonanie zobowiązania, i kredyt restrukturyzowany oraz innej niż kredyt hipoteczny spełniający wymogi art. 191, w tym depozytów bankowych innych niż środki pieniężne na rachunkach bankowych, o których mowa w art. 189 ust. 2 lit. b).”

;

54) art. 176a ust. 3 lit. g) pkt (v) otrzymuje brzmienie:

„(v)

spełniono co najmniej jeden z następujących warunków w odniesieniu do każdego z trzech ostatnich lat obrachunkowych kończących się przed dniem, w którym oblicza się kapitałowy wymóg wypłacalności:

— obrót roczny spółki przekracza 12 800 000 EUR,

— suma bilansowa spółki przekracza 12 800 000 EUR,

— liczba personelu zatrudnionego przez spółkę przekracza 50 osób;”;

55) art. 176c ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

co najmniej jeden z następujących warunków jest spełniony dla każdego z trzech ostatnich lat obrachunkowych kończących się przed dniem, w którym oblicza się kapitałowy wymóg wypłacalności:

(i) obrót roczny emitenta przekracza 12 800 000 EUR;

(ii) suma bilansowa emitenta przekracza 12 800 000 EUR;

(iii) liczba personelu zatrudnionego przez emitenta przekracza 50 osób.”;

56) w art. 178 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 3 tabela otrzymuje brzmienie:

„Stopień jakości kredytowej

0

1

2

3

4

5 i 6

Czas trwania

stress

i

ai

bi

ai

bi

ai

bi

ai

bi

ai

bi

ai

bi

(duri

)

Nie więcej niż 5 lat

min [bi

duri

; 1]

– 0,7 %

– 0,9 %

– 1,4 %

– 2,5 %

– 4,5 %

– 7,5 %

Więcej niż 5 lat i nie więcej niż 10 lat

min [ai

+bi

(duri –5); 1]

3,5 %

0,5 %

4,5 %

0,6 %

7,0 %

0,7 %

12,5 %

1,5 %

22,5 %

2,5 %

37,5 %

4,2 %

Więcej niż 10 lat i nie więcej niż 15 lat

min [ai

+bi

(duri

–10); 1]

6,0 %

0,5 %

7,5 %

0,5 %

10,5 %

0,5 %

20,0 %

1,0 %

35,0 %

1,8 %

58,5 %

0,5 %

Więcej niż 15 lat i nie więcej niż 20 lat

min [ai

+bi

(duri

–15); 1]

8,5 %

0,5 %

10,0 %

0,5 %

13,0 %

0,5 %

25,0 %

1,0 %

44,0 %

0,5 %

61,0 %

0,5 %

Więcej niż 20 lat

min [ai

+bi

(duri

–20); 1]

11,0 %

0,5 %

12,5 %

0,5 %

15,5 %

0,5 %

30,0 %

0,5 %

46,5 %

0,5 %

63,5 %

0,5 %”

b) w ust. 4 tabela otrzymuje brzmienie:

„Stopień jakości kredytowej

0

1

2

3

4

5 i 6

Czas trwania

stress

i

ai

bi

ai

bi

ai

bi

ai

bi

ai

bi

ai

bi

(duri

)

Nie więcej niż 5 lat

min [bi

duri

; 1]

– 2,0 %

– 2,6 %

– 4,0 %

– 7,1 %

– 12,7 %

– 21,3 %

Więcej niż 5 lat i nie więcej niż 10 lat

min [ai

+bi

(duri

–5); 1]

9,8 %

1,1 %

12,8 %

1,4 %

20,2 %

2,0 %

35,3 %

4,2 %

63,5 %

7,3 %

100,0 %

0,0 %

Więcej niż 10 lat i nie więcej niż 15 lat

min [ai

+bi

(duri

–10); 1]

15,3 %

1,1 %

19,8 %

1,1 %

30,2 %

1,4 %

56,3 %

2,9 %

100,0 %

0,0 %

100,0 %

0,0 %

Więcej niż 15 lat i nie więcej niż 20 lat

min [ai

+bi

(duri

–15); 1]

20,8 %

1,1 %

25,3 %

1,1 %

37,2 %

1,4 %

70,8 %

2,9 %

100,0 %

0,0 %

100,0 %

0,0 %

Więcej niż 20 lat

min [ai

+bi

(duri

–20); 1]

26,3 %

1,1 %

30,8 %

1,1 %

44,2 %

1,4 %

85,3 %

1,5 %

100,0 %

0,0 %

100,0 %

0,0 %”

c) ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Uprzywilejowanym pozycjom sekurytyzacyjnym nieobjętym przepisami ust. 3–7, dla których dostępna jest ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się czynnik ryzyka stressi

obliczany zgodnie z następującym wzorem:

stressi = min(bi · duri ;1)

gdzie bi

przypisuje się na podstawie stopnia jakości kredytowej pozycji sekurytyzacyjnej i, zgodnie z poniższą tabelą:

Stopień jakości kredytowej

0

1

2

3

4

5

6

bi

2,7 %

3,3 %

4,4 %

7,5 %

14,3 %

23,5 %

100,0 %”

d) dodaje się ust. 8a w brzmieniu:

„8a. Innym niż uprzywilejowane pozycjom sekurytyzacyjnym nieobjętym przepisami ust. 3–8, dla których dostępna jest ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się czynnik ryzyka stressi

obliczany zgodnie z następującym wzorem:

stressi = min(bi · duri ;1)

gdzie bi

przypisuje się na podstawie stopnia jakości kredytowej pozycji sekurytyzacyjnej i, zgodnie z poniższą tabelą:

Stopień jakości kredytowej

0

1

2

3

4

5

6

bi

7,4 %

9,0 %

12,0 %

18,8 %

38,9 %

63,8 %

100,0 %”

e) ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9. Pozycjom sekurytyzacyjnym nieobjętym przepisami ust. 3–8a przypisuje się czynnik ryzyka stressi

wynoszący 100 %.”

;

57) w art. 180 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Ekspozycjom w formie obligacji w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy (UE) 2019/2162 (obligacje zabezpieczone), które otrzymały stopień jakości kredytowej 0 lub 1, przypisuje się czynnik ryzyka stress

i zgodnie z poniższą tabelą.”

;

b) w ust. 2 po akapicie drugim dodaje się akapity w brzmieniu:

„Jeżeli ekspozycja przyjmuje formę pojedynczej obligacji lub pożyczki, które są częściowo, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez jednego z kontrahentów wymienionych w lit. a)–d), i jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215 i zapewnia gwarancję pierwszej straty w wysokości co najmniej 5 % wartości nominalnej ekspozycji, części wartości ekspozycji objętej gwarancją przypisuje się również czynnik ryzyka stressi

wynoszący 0 %.

Jeżeli ekspozycja przyjmuje formę puli obligacji i pożyczek, która jest częściowo, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowana przez jednego z kontrahentów wymienionych w lit. a)–d), i jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215 i zapewnia gwarancję pierwszej straty w wysokości co najmniej 5 % nominalnej wartości całkowitej ekspozycji, na potrzeby obliczenia ryzyka spreadu zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może przypisać kwocie obligacji i pożyczek w ramach puli, której łączna wartość jest równa całkowitej wartości gwarancji, czynnik ryzyka stressi

wynoszący 0 %.

Do celów akapitów trzeciego i czwartego wymogi określone w art. 215 lit. f) uznaje się za spełnione, jeżeli gwarancja częściowa proporcjonalnie pokrywa wszystkie rodzaje regularnych płatności, których dłużnik ma dokonać w związku z roszczeniem.”;

c) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Pozycjom sekurytyzacyjnym, które spełniają kryteria określone w art. 243 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i które są w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez Europejski Fundusz Inwestycyjny lub Europejski Bank Inwestycyjny, jeżeli dana gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215, przypisuje się czynnik ryzyka stressi

wynoszący 0 %.”

;

58) w art. 182 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Do celów ust. 4 ekspozycjom, dla których jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się stopień jakości kredytowej zgodnie z rozdziałem 1 sekcja 2 niniejszego tytułu. Stopień jakości kredytowej dla ekspozycji wobec rządów centralnych i banków centralnych obniża się o jeden, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) ekspozycje te są inne niż ekspozycje, o których mowa w art. 187 ust. 3 lit. b);

b) ekspozycje te są denominowane i finansowane w walucie krajowej tego rządu centralnego i banku centralnego;

c) stopień jakości kredytowej dla takich ekspozycji wynosi co najmniej dwa.”

;

b) dodaje się ust. 5a i 5b w brzmieniu:

„5a. Ekspozycjom wobec jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych państw członkowskich, niewymienionych w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011, przypisuje się stopień jakości kredytowej 1.

5b. Ekspozycjom, które są w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez jednostkę samorządu regionalnego lub władz lokalnych państwa członkowskiego niewymienioną w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011 – jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215 niniejszego rozporządzenia – przypisuje się stopień jakości kredytowej 1.”

;

59) w art. 184 ust. 2 dodaje się lit. g) w brzmieniu:

„g)

wartości inwestycji w akcje, w przypadku gdy wartość ta jest ujemna.”;

60) w art. 187 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Ekspozycjom w formie obligacji w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy (UE) 2019/2162 (obligacje zabezpieczone) przypisuje się limit względnej nadwyżki ekspozycji CTi wynoszący 15 %, o ile odpowiednim ekspozycjom w formie obligacji zabezpieczonych przypisano stopień jakości kredytowej 0 lub 1. Ekspozycje w formie obligacji zabezpieczonych są uznawane za ekspozycje wobec pojedynczych kontrahentów, niezależnie od innych ekspozycji wobec tego samego kontrahenta działającego w charakterze emitenta obligacji zabezpieczonych, które stanowią odrębną ekspozycję wobec pojedynczych kontrahentów.”

;

b) uchyla się ust. 4a i 4b;

61) w art. 189 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 dodaje się lit. g) i h) w brzmieniu:

„g)

transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu i transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych;

h) wniesionych z góry i niewniesionych wkładów do funduszu kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania w rozumieniu, odpowiednio, art. 4 ust. 1 pkt 90 i art. 300 pkt 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy kontrahent centralny jest kwalifikującym się kontrahentem centralnym.”;

b) w ust. 3 dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

„ca)

pożyczki, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, oraz kredyty restrukturyzowane;”;

62) w art. 191 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 4 kwotę „1 mln EUR” zastępuje się kwotą „1,35 mln EUR”;

b) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Spełniony jest jeden z następujących warunków:

a) ryzyko kredytobiorcy nie zależy w istotny sposób od wyników nieruchomości bazowej, ale od bazowej zdolności kredytobiorcy do spłaty kredytu z innych źródeł, a w rezultacie spłata kredytu nie jest w istotny sposób uzależniona od przepływów pieniężnych generowanych przez nieruchomość bazową stanowiącą zabezpieczenie. Dla takich innych źródeł zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ustala maksymalny współczynnik kredytu do dochodów w ramach swoich zasad dotyczących udzielania kredytów i gromadzi należyte dowody wykazujące stosowne dochody przy udzielaniu kredytu; lub

b) ekspozycja jest zgodna z art. 124 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 124 ust. 3 lit. a), b) i d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”

;

63) w art. 192 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli umowę reasekuracji zawarto z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji bądź z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji państwa trzeciego, a 60 % lub więcej aktywów kontrahenta jest objęte umową zabezpieczenia, strata z tytułu niewykonania zobowiązania jest równa:

LGD = max[90 %

(Recoverables + 50 % * RMre) – F’’’ . Collateral; 0]

gdzie F’’’ oznacza czynnik uwzględniający skutki ekonomiczne umowy zabezpieczenia w odniesieniu do umowy reasekuracji lub sekurytyzacji w przypadku zdarzenia kredytowego dotyczącego kontrahenta.”;

b) w ust. 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca instrumentu pochodnego objętego zakresem art. 192a ust. 1 lub art. 192b jest równa:”;

c) dodaje się ust. 3e i 3f w brzmieniu:

„3e. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych jest równa:

LGD = max(Exposure – Collateral; 0)

gdzie:

a) Exposure oznacza wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych pożyczonych kontrahentowi w ramach transakcji, określoną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b) Collateral oznacza skorygowaną o ryzyko wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych otrzymanych od kontrahenta.

3f. Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zawarły umowy o kompensowaniu zobowiązań obejmujące wiele transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych, stanowiących ekspozycję kredytową wobec tego samego kontrahenta, mogą one obliczyć stratę z tytułu niewykonania zobowiązania w odniesieniu do tych transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych, jak określono w ust. 3e, na podstawie łącznego skutku ekonomicznego wszystkich tych transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych objętych tą samą umową o kompensowaniu zobowiązań, jeżeli spełnione są przepisy art. 209 i 210 w odniesieniu do kompensowania zobowiązań.

Jeżeli strata z tytułu niewykonania zobowiązania w odniesieniu do transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych ma być obliczana na podstawie, o której mowa w akapicie pierwszym, do celów ust. 3e stosuje się następujące zasady:

a) wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych pożyczonych kontrahentowi stanowi obliczoną do celów wypłacalności całkowitą wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych pożyczonych kontrahentowi w odniesieniu do transakcji objętych umową o kompensowaniu zobowiązań;

b) skorygowaną o ryzyko wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych otrzymanych od kontrahenta określa się na poziomie połączenia transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych objętych umową o kompensowaniu zobowiązań.”

;

d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca kredytu zabezpieczonego hipotecznie jest równa:

LGD = max[Loan – (80 % × Mortgage + Guarantee); 5 % × max[0; (Loan – Guarantee)]]

gdzie:

a) Loan oznacza wartość kredytu zabezpieczonego hipotecznie ustaloną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b) Mortgage oznacza wartość hipoteki skorygowaną o ryzyko;

c) Guarantee oznacza kwotę, jaką gwarant musiałby zapłacić zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji w przypadku, gdyby dłużnik kredytu hipotecznego nie wykonał zobowiązania w momencie, gdy wartość nieruchomości stanowiącej hipotekę była równa 80 % skorygowanej o ryzyko wartości hipoteki.

Do celów lit. c) gwarancję uznaje się wyłącznie wtedy, gdy spełnia ona oba poniższe warunki:

a) jest udzielana przez kontrahenta, o którym mowa w art. 180 ust. 2 akapit pierwszy lit. a)–d), lub przez kontrahenta, który sam jest w pełni gwarantowany przez jednego z kontrahentów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–d) tego artykułu;

b) spełnia wymogi określone w art. 209 i 210 oraz art. 215 lit. a)–e).

Jeżeli gwarancja jest udzielana przez kontrahenta w pełni gwarantowanego przez co najmniej jednego z kontrahentów, o których mowa w art. 180 ust. 2 akapit pierwszy lit. a)–d), wymogi określone w art. 215 lit. c) ppkt (iii) i lit. d) uznaje się za spełnione, jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma prawo uzyskać w odpowiednim czasie od pierwszego gwaranta płatność tymczasową, która spełnia oba poniższe warunki:

a) stanowi solidne oszacowanie kwoty straty, jaką może ponieść taki udzielający pożyczki zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, w tym strat z tytułu niezapłaconych odsetek i niezapłaconych innych rodzajów płatności, które kredytobiorca jest zobowiązany dokonać;

b) jest proporcjonalna do zakresu gwarancji.”

;

e) dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca pożyczki, której dotyczy niewykonanie zobowiązania, lub kredytu restrukturyzowanego jest równa:

LGD = max (Loan – Recoverables; 36 % × Loan)

gdzie:

a) Loan oznacza wartość kredytu zabezpieczonego hipotecznie ustaloną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b) Recoverables oznacza wartość bieżącą należności dłużnych obliczoną zgodnie z wytycznymi przyjętymi na podstawie art. 181 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”

;

f) dodaje się ust. 7 i 8 w brzmieniu:

„7. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca wniesionego z góry wkładu do funduszu kwalifikującego się kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania wynosi 18 % wkładu.

8. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca wkładu niewniesionego do funduszu kwalifikującego się kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania wynosi 0 % wkładu.”

;

64) art. 192a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Do celów art. 192 ust. 3 instrument pochodny jest objęty zakresem niniejszego ustępu, jeżeli spełnione są następujące wymogi:

a) instrument pochodny jest transakcją związaną z kontrahentem centralnym, w której zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest klientem;

b) pozycje i aktywa zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji związane z tą transakcją są odróżnione i wyodrębnione, na poziomie zarówno uczestnika rozliczającego, jak i kontrahenta centralnego, od pozycji i aktywów zarówno uczestnika rozliczającego, jak i pozostałych klientów tego uczestnika rozliczającego, a wspomniane pozycje i aktywa są w wyniku tego odróżnienia i wyodrębnienia wyłączone z masy upadłościowej w przypadku niewykonania zobowiązania przez uczestnika rozliczającego lub jego innego klienta lub innych klientów lub niewypłacalności uczestnika rozliczającego lub jego innego klienta lub innych klientów;

c) przepisy, regulacje, zasady i ustalenia umowne mające zastosowanie do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji bądź kontrahenta centralnego lub dla nich wiążące ułatwiają przeniesienie pozycji klienta związanych z tą umową i transakcją oraz odpowiednich zabezpieczeń na innego uczestnika rozliczającego w mającym zastosowanie okresie ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia w przypadku niewykonania zobowiązania przez pierwotnego uczestnika rozliczającego lub jego niewypłacalności, w której to sytuacji pozycje klienta i odpowiednie zabezpieczenia przenosi się według wartości rynkowej, chyba że klient zwróci się o likwidację danej pozycji według wartości rynkowej;

d) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przeprowadził dostatecznie szczegółową weryfikację prawną potwierdzającą, że uzgodnienia służące zapewnieniu spełnienia warunku ustanowionego w lit. c) są zgodne z prawem, ważne, wiążące i egzekwowalne zgodnie z odpowiednimi przepisami obowiązującymi w stosownej jurysdykcji lub w stosownych jurysdykcjach, i zapewnił aktualność wyników tej weryfikacji;

e) kontrahent centralny jest kwalifikującym się kontrahentem centralnym.

Gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ocenia, czy spełnia warunek ustanowiony w akapicie pierwszym lit. c), może wziąć pod uwagę wszelkie ewidentne wcześniejsze przypadki przeniesienia pozycji klienta i odpowiedniego zabezpieczenia na poziomie kontrahenta centralnego oraz wszelkie deklaracje podmiotów prowadzących działalność w tym sektorze świadczące o zamiarze kontynuowania tej praktyki.”

;

65) dodaje się art. 192b w brzmieniu:

„Artykuł 192b

Ekspozycja bezpośrednia wobec kwalifikującego się kontrahenta centralnego

Niezależnie od art. 192a, do celów art. 192 ust. 3 transakcja finansowania instrumentów pochodnych wchodzi w zakres niniejszego artykułu, jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji działa w charakterze uczestnika rozliczającego kontrahenta centralnego do swoich własnych celów w odniesieniu do transakcji finansowania instrumentów pochodnych, a kontrahent centralny jest kwalifikującym się kontrahentem centralnym.”

;

66) art. 197 ust. 7 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli w przypadku niewypłacalności kontrahenta określenie proporcjonalnego udziału zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w masie upadłościowej niewypłacalnego kontrahenta nie uwzględnia faktu, że zakład uzyskuje zabezpieczenie, wszystkie czynniki F, F', F'' i F''', o których mowa w art. 192 ust. 2–3c i art. 194–196, wynoszą 100 %.”;

67) art. 199 ust. 12 otrzymuje brzmienie:

„12. Niezależnie od ust. 2–11 ekspozycjom, o których mowa w art. 192 ust. 3, 7 i 8 przypisuje się prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania równe 0,002 %.”

;

68) art. 201 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

suma obejmuje wszelkie możliwe kombinacje (j,k) prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania dla ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów, zgodnie z art. 199, z wyjątkiem przypadku, gdy PDj

=PDk

=0;”;

69) art. 202 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 202

Ekspozycje typu 2

Wymóg kapitałowy dla ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta dla ekspozycji typu 2 jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek nagłego spadki wartości ekspozycji typu 2 o następującą kwotę:

90 %

LGDreceivables>3months + 100 %

LGDdefaulted/forborne +

gdzie:

a) LGDreceivables>3months

oznacza całkowitą stratę z tytułu niewykonania zobowiązania dla wszystkich należności od pośredników wymagalnych od ponad trzech miesięcy;

b) LGDdefaulted/forborne

oznacza całkowitą stratę z tytułu niewykonania zobowiązania dla wszystkich pożyczek, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, i kredytów restrukturyzowanych;

c) suma obejmuje wszystkie ekspozycje typu 2 z wyjątkiem należności od pośredników, które są wymagalne od ponad trzech miesięcy, pożyczek, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, i kredytów restrukturyzowanych;

d) LGDi

oznacza stratę z tytułu niewykonania zobowiązania dla ekspozycji i typu 2.”

;

70) w art. 210 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Uznaje się, że technika ograniczania ryzyka nie powoduje istotnego ryzyka bazowego tylko wtedy, gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może wykazać, że spełnione są oba poniższe warunki:

a) ekspozycja objęta techniką ograniczania ryzyka jest wystarczająco podobna pod względem charakteru do ekspozycji zakładu na ryzyko; oraz

b) zmiany wartości ekspozycji objętej techniką ograniczania ryzyka ściśle odzwierciedlają zmiany wartości ekspozycji zakładu na ryzyko w ramach kompleksowego zestawu odpowiednich scenariuszy ryzyka, w tym scenariuszy zgodnych z poziomem ufności określonym w art. 101 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE.”

;

b) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6. Zakład jest w stanie wykazać, że przeniesienie ryzyka jest skuteczne oraz że każde obniżenie kapitałowego wymogu wypłacalności lub zwiększenie dostępnych podstawowych środków własnych wynikające z ustaleń dotyczących przeniesienia ryzyka jest współmierne do rzeczywistej zmiany ryzyk, na które zakład jest narażony.

Kapitałowy wymóg wypłacalności i dostępne podstawowe środki własne muszą odzwierciedlać ekonomiczny aspekt ustaleń umownych regulujących techniki ograniczania ryzyka. Przy obliczaniu podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji uwzględniają techniki ograniczania ryzyka, o których mowa w art. 101 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, wyłącznie w przypadku, gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może wykazać, że spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) ustalenia umowne regulujące technikę ograniczania ryzyka skutkują skutecznym przeniesieniem ryzyka;

b) obniżenie kapitałowego wymogu wypłacalności jest współmierne do zakresu przeniesienia ryzyka wynikającego z ustaleń umownych; oraz

c) kapitałowy wymóg wypłacalności odpowiednio odzwierciedla wszelkie ryzyko wynikające z procesu przenoszenia ryzyka.”

;

71) w art. 211 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokonuje przeniesienia ryzyk aktuarialnych na podstawie umów reasekuracji lub przez spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia) w celu uwzględnienia techniki ograniczania ryzyka w podstawowym kapitałowym wymogu wypłacalności, muszą być spełnione kryteria jakościowe określone w art. 209 i 210 oraz kryteria z ust. 2–7.”

;

b) dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokonuje przeniesienia ryzyk aktuarialnych do systemu opartego na reasekuracji realizowanej lub w pełni gwarantowanej przez rząd państwa członkowskiego działający – ze względu na istotny interes publiczny – w charakterze reasekuratora ostatniej instancji, system ten uznaje się za kontrahenta umowy reasekuracji w rozumieniu ust. 2 niniejszego artykułu.”

;

c) dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7. Do celów art. 86 i art. 210 ust. 3 zakłady uznają ryzyko bazowe związane z niedopasowaniem walutowym za istotne, jeżeli ekspozycja na ryzyko objęte umowami reasekuracji lub przeniesione do spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) jest denominowana w innej walucie niż ekspozycja zakładu na ryzyko, chyba że odnośne waluty są powiązane w wystarczająco wąskim przedziale lub w umowie reasekuracji określono stały kurs walutowy.”

;

72) art. 212 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokonuje przeniesienia ryzyka w celu doprowadzenia do uwzględnienia techniki ograniczania ryzyka w podstawowym kapitałowym wymogu wypłacalności, w przypadkach innych niż wskazane w art. 211 ust. 1, w tym przeniesień w drodze zakupu lub emisji instrumentów finansowych, spełnia się kryteria jakościowe przewidziane w ust. 2–5 dodatkowo do kryteriów jakościowych określonych w art. 209 i 210.”

;

73) dodaje się art. 212a w brzmieniu:

„Artykuł 212a

Instrumenty kapitału warunkowego i instrumenty obligacji zamiennych

Następujących ustaleń umownych nigdy nie uznaje się za spełniające wymogi skutecznego przeniesienia ryzyka określone w art. 210:

a) ustaleń umownych zawartych między zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji a innym kontrahentem, zgodnie z którymi w przypadku wystąpienia wcześniej określonych szczególnych zdarzeń kontrahent ten jest zobowiązany do zakupu nowych akcji zwykłych lub instrumentów długu podporządkowanego wyemitowanych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zgodnie z wcześniej określonym mechanizmem ustalania cen;

b) ustaleń umownych zawartych między zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji a innym kontrahentem, zgodnie z którymi w przypadku wystąpienia wcześniej określonych szczególnych zdarzeń kontrahent jest zobowiązany do nabycia instrumentów dłużnych wyemitowanych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, które mogą następnie zostać przekształcone w nowe akcje zwykłe tego zakładu, zgodnie z wcześniej określonym mechanizmem ustalania cen.”

;

74) w art. 215 wprowadza się następujące zmiany:

a) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Z zastrzeżeniem art. 215a ust. 1, przy obliczaniu podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności gwarancje uznaje się wyłącznie wtedy, gdy zostaną wyraźnie wymienione w niniejszym rozdziale i gdy oprócz kryteriów jakościowych określonych w art. 209 i 210 spełnione są wszystkie następujące kryteria:”;

b) lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

zakres ochrony kredytowej jest jasno określony i niepodważalny;”;

c) lit. c) pkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)

umożliwiałyby dostawcy ochrony jednostronne wypowiedzenie lub zmianę ochrony;”;

d) dodaje się akapity w brzmieniu:

„W przypadku gwarancji obejmującej mieszkaniowe kredyty hipoteczne wymogi określone w akapicie pierwszym lit. c) ppkt (iii) i lit. d) muszą być spełnione w ciągu 24 miesięcy.

Do celów akapitu pierwszego lit. c) klauzula w umowie gwarancji stanowiąca, że wadliwa analiza due diligence lub oszustwo ze strony instytucji kredytującej powoduje unieważnienie lub ograniczenie zakresu ochrony kredytowej oferowanej przez gwaranta, nie powoduje, że gwarancja ta nie spełnia wymogów określonych w akapicie pierwszym lit. c).

Do celów akapitu pierwszego lit. c) gwarant może dokonać jednej płatności ryczałtowej na poczet wszystkich kwot z tytułu roszczenia lub może przejąć przyszłe zobowiązania płatnicze dłużnika objęte umową o ochronę kredytową.

Do celów akapitu pierwszego zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji musi być w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że wprowadził systemy zarządzania potencjalną koncentracją ryzyka wynikającą z zastosowania gwarancji. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji musi być w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, w jaki sposób jego strategia dotycząca stosowania gwarancji współdziała z prowadzonym przez niego procesem zarządzania ogólnym profilem ryzyka.”;

75) dodaje się art. 215a w brzmieniu:

„Artykuł 215a

Kontrgwarancje państwowe i inne kontrgwarancje sektora publicznego

1. Zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mogą uznać ekspozycje, o których mowa w ust. 2, za chronione gwarancją udzieloną przez podmioty wymienione w tym ustępie, o ile spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) kontrgwarancja obejmuje wszystkie elementy ryzyka kredytowego związanego z daną wierzytelnością;

b) zarówno pierwotna gwarancja, jak i kontrgwarancja spełniają wymogi dotyczące gwarancji określone w art. 215, przy czym w przypadku kontrgwarancji wymóg bezpośredniego charakteru nie musi być spełniony;

c) ochrona jest solidna i żadne dane historyczne nie wskazują, że ochrona na podstawie kontrgwarancji nie jest faktycznie równoważna ochronie zapewnianej przez bezpośrednią gwarancję danego podmiotu.

2. Podejście określone w ust. 1 ma zastosowanie do ekspozycji zabezpieczonych gwarancją kontrgwarantowaną przez któregokolwiek z kontrahentów, o których mowa w art. 180 ust. 2 akapit pierwszy.”

;

76) art. 216 i 217 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 216

Obliczanie kapitałowego wymogu wypłacalności w przypadku funduszy wyodrębnionych

1. W przypadku funduszy wyodrębnionych określonych zgodnie z art. 81 ust. 1 zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji korygują obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie z metodą określoną w art. 217.

2. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, który uzyskał od organu nadzoru zatwierdzenie stosowania art. 304 dyrektywy 2009/138/WE przed dniem 29 stycznia 2027 r. w odniesieniu do funduszu wyodrębnionego, nie koryguje jednak obliczeń zgodnie z art. 217 niniejszego rozporządzenia, lecz opiera je na założeniu, że zachowana jest zasada pełnej dywersyfikacji aktywów i zobowiązań pomiędzy funduszami wyodrębnionymi a resztą zakładu.