Artykuł 3

1. Z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Komisję, jak przewidziano w art. 216 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, państwa członkowskie mogą przyznawać płatności krajowe na rzecz destylacji wina i zielonych zbiorów w uzasadnionych sytuacjach kryzysowych na warunkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Takie płatności krajowe muszą być proporcjonalne, należycie uzasadnione i ukierunkowane na wina i regiony produkcji dotknięte sytuacją kryzysową zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu. Destylację i zielone zbiory można wprowadzać na szczeblu krajowym lub regionalnym w odniesieniu do co najmniej jednej kategorii i jednego koloru wina.

2. Aby stwierdzić występowanie sytuacji kryzysowej, państwo członkowskie, które chce wykorzystać płatności krajowe na rzecz środków, o których mowa w ust. 1, wykazuje wystąpienie co najmniej jednego z następujących warunków rynkowych, w odniesieniu do kategorii i kolorów kwalifikujących się win, odpowiednio na szczeblu krajowym albo regionalnym:

a) znaczny wzrost ostatnich dostępnych zapasów wina na szczeblu produkcji w porównaniu ze średnimi zapasami wina w tym samym okresie roku w ciągu pięciu poprzednich lat gospodarczych lub, alternatywnie, w ciągu pięciu poprzednich lat gospodarczych z wyłączeniem wartości najwyższej i najniższej;

b) znaczny spadek średniej ceny rynkowej wina na poziomie produkcji w ciągu ostatnich sześciu miesięcy w porównaniu ze średnią ceną rynkową w ciągu pięciu poprzednich lat gospodarczych lub, alternatywnie, w ciągu pięciu poprzednich lat gospodarczych z wyłączeniem wartości najwyższej i najniższej;

c) znaczny spadek skumulowanej sprzedaży rynkowej wina na poziomie produkcji w bieżącym roku gospodarczym w porównaniu ze średnią skumulowaną sprzedażą w tym samym okresie z pięciu poprzednich lat gospodarczych lub, alternatywnie, z pięciu poprzednich lat gospodarczych z wyłączeniem wartości najwyższej i najniższej oraz pod warunkiem że taki spadek nie wynika ze zmniejszenia produkcji.

3. Kwalifikującymi się beneficjentami płatności krajowych, o których mowa w ust. 1, są, w przypadku zielonych zbiorów – plantatorzy winorośli, których gospodarstwo obejmuje wyłącznie obszary winnic nasadzone na podstawie zezwolenia na nasadzenia zgodnie z przepisami unijnymi i krajowymi, oraz, w przypadku destylacji – osoby fizyczne lub prawne produkujące lub wprowadzające do obrotu wino, organizacje producentów wina lub ich zrzeszenia, zrzeszenia dwóch lub większej liczby producentów wina lub destylarnie przetwarzające produkty sektora wina.

W przypadku gdy beneficjentem środka dotyczącego destylacji nie jest producent wina, zainteresowane państwo członkowskie zapewnia przeniesienie korzyści gospodarczej wynikającej z tego środka na odpowiednich producentów wina.

4. Maksymalna kwota płatności krajowej na hektar w odniesieniu do zielonych zbiorów nie może być wyższa niż suma:

a) kosztów bezpośrednich całkowitego usunięcia lub zniszczenia niedojrzałych kiści winogron, które państwo członkowskie ustala na podstawie reprezentatywnych kosztów standardowych;

b) kwoty rekompensaty nieprzekraczającej 50 % średniej wartości winogron wyprodukowanych na tym samym obszarze w ciągu poprzednich trzech lat gospodarczych, obliczonej dla średnich plonów po średnich cenach winogron, dla kategorii wina i kolorów kwalifikujących się win na danym obszarze geograficznym, pomniejszonej o średni koszt zbiorów na tym samym obszarze oraz

c) zachęty nieprzekraczającej 20 % sumy tych dwóch kwot.

5. Maksymalna kwota płatności krajowej na hektolitr kwalifikującego się wina korzystającego z destylacji nie może być wyższa niż suma:

a) kosztów destylacji wina oszacowanych przez państwo członkowskie na podstawie reprezentatywnych kosztów standardowych;

b) kwoty rekompensaty nieprzekraczającej 50 % średniej ceny rynkowej w ciągu ostatnich sześciu miesięcy w odniesieniu do kategorii i kolorów kwalifikującego się wina oraz w ramach zakresu geograficznego środka oraz

c) zachęty nieprzekraczającej 20 % sumy tych dwóch kwot.

6. Wino kwalifikujące się do destylacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem musi pochodzić z Unii i być zgodne z wymogami dotyczącymi wprowadzania do obrotu w Unii oraz, w stosownych przypadkach, ze specyfikacjami produktu dla win objętych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym.