Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/931 z dnia 1 marca 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających metodę określania transakcji na instrumentach pochodnych o tylko jednym lub o więcej niż jednym istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka do celów art. 277 ust. 5, wzór stosowany do obliczania delty nadzorczej opcji kupna i opcji sprzedaży przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej oraz metodę określania, czy dana transakcja jest pozycją długą czy krótką w pierwotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka lub w najbardziej istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka w danej kategorii ryzyka do celów art. 279a ust. 3 lit. a) i b) w ramach metody standardowej dotyczącej ryzyka kredytowego kontrahenta

Artykuł 1

Metoda określania czynników wpływających na poziom ryzyka transakcji na instrumentach pochodnych

1. W celu określenia transakcji o tylko jednym istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka oraz transakcji o więcej niż jednym istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka instytucje określają, z chwilą zawarcia każdej transakcji, wszystkie czynniki wpływające na poziom ryzyka danej transakcji poprzez określenie czynników ryzyka, od których zależą przepływy pieniężne związane z tą transakcją, uwzględniając przynajmniej czynniki ryzyka, o których mowa w art. 325l–325q rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Czynniki ryzyka określone przez instytucje są czynnikami wpływającymi na poziom ryzyka transakcji.

2. Instytucje nie uznają za czynniki wpływające na poziom ryzyka transakcji czynników ryzyka stopy procentowej stosowanych do dyskontowania przepływów pieniężnych związanych z transakcją.

Artykuł 2

Metoda określania transakcji o tylko jednym istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka

1. Po określeniu zgodnie z art. 1 wszystkich czynników wpływających na poziom ryzyka transakcji instytucje określają, z chwilą zawarcia każdej transakcji, transakcje o tylko jednym istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, uwzględniając poniższe:

a) jeżeli przepływy pieniężne związane z transakcją zależą wyłącznie od jednego czynnika wpływającego na poziom ryzyka, który należy do jednej z kategorii ryzyka, o których mowa w art. 277 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, instytucje określają ten czynnik wpływający na poziom ryzyka jako jedyny istotny czynnik wpływający na poziom ryzyka tej transakcji;

b) jeżeli przepływy pieniężne związane z transakcją zależą od więcej niż jednego czynnika wpływającego na poziom ryzyka i jeżeli instytucje określiły, zgodnie albo z metodą określoną w art. 4 ust. 3, albo z metodą określoną w art. 4 ust. 4, tylko jeden czynnik wpływający na poziom ryzyka tej transakcji jako istotny, instytucje określają ten czynnik wpływający na poziom ryzyka jako jedyny istotny czynnik wpływający na poziom ryzyka tej transakcji.

2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 w przypadku swapów walutowo-procentowych, o których mowa w pkt 2 lit. a) załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, instytucje mogą uznać czynnik wpływający na poziom ryzyka walutowego za jedyny istotny czynnik wpływający na poziom ryzyka transakcji.

Artykuł 3

Metoda określania transakcji o więcej niż jednym istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka

Do celów art. 277 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucje określają wszystkie transakcje inne niż te, o których mowa w art. 2, jako transakcje o więcej niż jednym istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka.

Artykuł 4

Metoda określania istotnych czynników wpływających na poziom ryzyka oraz najbardziej istotnego spośród tych czynników

1. Po określeniu wszystkich czynników wpływających na poziom ryzyka transakcji zgodnie z art. 1 oraz jeżeli przepływy pieniężne związane z transakcją zależą od więcej niż jednego czynnika wpływającego na poziom ryzyka, instytucje określają istotne czynniki wpływające na poziom ryzyka oraz najbardziej istotny spośród tych czynników, stosując, stosownie do przypadku, jedną z metod określonych w ust. 2, 3 i 4.

2. Instytucje wykonują następujące czynności z chwilą zawarcia transakcji:

a) uznają wszystkie czynniki wpływające na poziom ryzyka transakcji określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 1, za istotne czynniki wpływające na poziom ryzyka;

b) w odniesieniu do każdej kategorii ryzyka odpowiadającej tym istotnym czynnikom wpływającym na poziom ryzyka określają jako najbardziej istotny czynnik wpływający na poziom ryzyka ten czynnik wpływający na poziom ryzyka, który odpowiada najwyższemu narzutowi z tytułu kategorii ryzyka spośród tych, o których mowa w art. 280a–280f rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

3. Instytucje wykonują następujące czynności z chwilą zawarcia transakcji, a następnie co najmniej raz na kwartał:

a) obliczają wskaźniki wrażliwości ryzyka delta zgodnie z art. 325r rozporządzenia (UE) nr 575/2013 dla każdego czynnika wpływającego na poziom ryzyka określonego zgodnie z art. 1 niniejszego rozporządzenia;

b) obliczają ważone wskaźniki wrażliwości zgodnie ze wzorem określonym w art. 325f ust. 6 tego rozporządzenia na podstawie wskaźników wrażliwości obliczonych zgodnie z lit. a);

c) w odniesieniu do każdej z kategorii ryzyka, o których mowa w art. 277 ust. 1 tego rozporządzenia, obliczają specyficzny dla klasy ryzyka wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie ze wzorem określonym w art. 325f ust. 8 tego rozporządzenia, na podstawie wszystkich ważonych wskaźników wrażliwości, o których mowa w lit. b), dotyczących czynników wpływających na poziom ryzyka, które zostały przypisane do danej kategorii ryzyka;

d) uszeregowują wszystkie specyficzne dla klasy ryzyka wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, o których mowa w lit. c), od największego do najmniejszego w wartościach bezwzględnych, aby uzyskać monotonicznie malejącą sekwencję pozycji, w której pozycja a1

jest największą wartością bezwzględną, pozycja a2

jest drugą co do wielkości wartością bezwzględną itd.;

e) weryfikują, w odniesieniu do każdej pozycji ai

obliczonej i zaszeregowanej zgodnie z lit. d) i w kolejności wynikającej z ich zaszeregowania, czy spełniony jest następujący warunek:

gdzie:

i = wskaźnik, który oznacza kategorie ryzyka, o których mowa w art. 277 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, uszeregowane zgodnie z lit. d) i w kolejności wynikającej z tego zaszeregowania;

Y % = 60 %;

f) uznają za istotne:

(i) czynniki wpływające na poziom ryzyka odpowiadające kategoriom ryzyka, w przypadku których spełniony jest warunek określony w lit. e) niniejszego ustępu;

(ii) czynniki wpływające na poziom ryzyka odpowiadające pierwszej kategorii ryzyka, w przypadku której warunek ten nie jest spełniony;

g) weryfikują, w odniesieniu do każdej z kategorii ryzyka odpowiadających czynnikom wpływającym na poziom ryzyka, które nie są uznawane za istotne zgodnie z lit. f), czy następujący warunek jest spełniony przez odpowiednią pozycję ai

:

gdzie:

i = wskaźnik, który oznacza kategorie ryzyka, o których mowa w art. 277 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, uszeregowane zgodnie z lit. d) i w kolejności wynikającej z tego zaszeregowania, i które odpowiadają czynnikom wpływającym na poziom ryzyka, które nie są uznawane za istotne zgodnie z lit. f);

Z % = 30 %;

h) oprócz istotnych czynników wpływających na poziom ryzyka określonych zgodnie z lit. f) uznają za istotne czynniki wpływające na poziom ryzyka również te czynniki wpływające na poziom ryzyka, które odpowiadają kategoriom ryzyka, w przypadku których spełniony jest warunek określony w lit. g);

i) w odniesieniu do każdej z kategorii ryzyka, o których mowa w lit. f) i h), uznają za najbardziej istotny czynnik wpływający na poziom ryzyka dla tej kategorii ryzyka ten czynnik ryzyka wpływający na poziom ryzyka, który odpowiada największej bezwzględnej wartości ważonych wskaźników wrażliwości, o których mowa w lit. b).

4. Instytucje, które spełniają warunki określone w art. 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 albo warunki określone w art. 325a ust. 1 tego rozporządzenia, mogą określić najbardziej istotny czynnik wpływający na poziom ryzyka, wykonując następujące czynności z chwilą zawarcia transakcji, a następnie co najmniej raz na kwartał:

a) obliczają narzuty z tytułu kategorii ryzyka, o których mowa w art. 280a–280f rozporządzenia (UE) nr 575/2013, stosownie do przypadku, dla każdego czynnika wpływającego na poziom ryzyka określonego zgodnie z art. 1. Jeżeli do tej samej kategorii ryzyka przypisano więcej niż jeden czynnik wpływający na poziom ryzyka określony zgodnie z art. 1, do celów stosowania lit. b) instytucje uwzględniają w tej kategorii ryzyka ten czynnik wpływający na poziom ryzyka, który odpowiada najwyższemu narzutowi z tytułu kategorii ryzyka w tej kategorii ryzyka;

b) wykonują czynności określone w ust. 3 lit. d)–h), przy czym pozycje stosowane w ramach tych czynności opierają się na narzutach z tytułu kategorii ryzyka obliczonych zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu;

c) określają jako najbardziej istotne czynniki wpływające na poziom ryzyka w odpowiednich kategoriach ryzyka istotne czynniki wpływające na poziom ryzyka określone w wyniku zastosowania metody, o której mowa w lit. b).

Artykuł 5

Wzór, który należy stosować do obliczania delty nadzorczej opcji kupna i opcji sprzedaży przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej i obliczania nadzorczej wartości zmienności odpowiedniej dla tego wzoru

1. Instytucje w następujący sposób obliczają deltę nadzorczą (δ) opcji kupna i opcji sprzedaży przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej lub kategorii ryzyka cen towarów, która odpowiada warunkom rynkowym, w których stopy procentowe lub ceny towarów mogą być ujemne:

gdzie:

N(x) = dystrybuanta zmiennej losowej o standardowym rozkładzie normalnym, która odzwierciedla prawdopodobieństwo, że zmienna losowa o rozkładzie normalnym ze średnią zero i wariancją 1 jest mniejsza niż x lub równa x;

P = cena kasowa lub cena terminowa kontraktu forward instrumentu bazowego opcji;

K = kurs wykonania opcji;

T = data wygaśnięcia opcji wyrażona w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych;

λ = przesunięcie na tyle duże, by zarówno P, jak i K przyjęły wartości dodatnie, określone zgodnie z ust. 2;

σ = nadzorcza wartość zmienności opcji określona zgodnie z ust. 3.

2. Do celów ust. 1 instytucje obliczają przesunięcie (λ) dla każdej opcji kupna i opcji sprzedaży w następujący sposób:

λ

j

=

max{t

h

res

h

old

j

– min{P

j

, K

j

}, 0} jeżeli opcja j jest przyporządkowana do kategorii ryzyka stopy procentowej;

max{ – (1 + t

h

res

h

old

j

)■min{P

j

, K

j

}, 0} jeżeli opcja j jest przyporządkowana do kategorii ryzyka cen towarów.

gdzie:

P

j

=

cena kasowa lub cena terminowa kontraktu forward instrumentu bazowego opcjij;

K

j

=

kurs wykonania opcjij;

t

h

res

h

old

j

=

0,10%, jeżeli opcja j jest przyporządkowana do kategorii ryzyka stopy procentowej;

0,1, jeżeli opcja j jest przyporządkowana do kategorii ryzyka cen towarów.

3. Do celów ust. 1 instytucje określają nadzorczą wartość zmienności opcji na podstawie kategorii ryzyka transakcji oraz charakteru instrumentu bazowego opcji zgodnie z następującą tabelą:

Tabela

Kategoria ryzyka

Instrument bazowy

Nadzorcza wartość zmienności

Stopa procentowa

Wszystkie

50 %

Towar

Energia elektryczna

150 %

Inne towary (z wyłączeniem energii elektrycznej)

70 %

Artykuł 6

Metody określania, czy dana transakcja jest pozycją długą czy krótką w pierwotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka lub w najbardziej istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka w danej kategorii ryzyka

Instytucje określają, czy dana transakcja jest pozycją długą czy krótką w pierwotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka lub w najbardziej istotnym czynniku wpływającym na poziom ryzyka w danej kategorii ryzyka, stosując jedną z następujących metod:

a) obliczają wskaźniki wrażliwości ryzyka delta tych czynników wpływających na poziom ryzyka zgodnie z art. 325r rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i określają transakcję jako pozycję długą w czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli odpowiedni wskaźnik wrażliwości ryzyka delta jest dodatni, lub jako pozycję krótką, jeżeli odpowiedni wskaźnik wrażliwości ryzyka delta jest ujemny;

b) oceniają, czy struktury przepływów pieniężnych związanych z transakcją są zależne od danego czynnika wpływającego na poziom ryzyka lub czy transakcja ma na celu zabezpieczenie w odniesieniu do tego czynnika wpływającego na poziom ryzyka, i na podstawie tej oceny określają transakcję jako pozycję długą lub krótką.

Artykuł 7

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.