Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1309 z dnia 29 kwietnia 2024 r. w...

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ma na celu ułatwianie i wspieranie rozwoju sieci o bardzo dużej przepustowości (VHCN) przez promowanie wspólnego korzystania z istniejącej infrastruktury technicznej i umożliwianie bardziej efektywnego wdrażania nowej infrastruktury technicznej, tak aby takie sieci mogły być wdrażane szybciej i po niższych kosztach.

2. Jeżeli którykolwiek przepis niniejszego rozporządzenia jest sprzeczny z którymkolwiek przepisem dyrektywy 2002/77/WE, (UE) 2018/1972 lub (UE) 2022/2555, pierwszeństwo mają odpowiednie przepisy tych dyrektyw.

3. Niniejsze rozporządzenie ustala minimalne wymogi służące osiągnięciu celów określonych w ust. 1. Państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzać zgodne z prawem Unii środki, które są bardziej rygorystyczne lub bardziej szczegółowe niż te minimalne wymogi, w przypadku gdy środki te służą promowaniu wspólnego korzystania z istniejącej infrastruktury technicznej lub umożliwiają bardziej efektywne wdrażanie nowej infrastruktury technicznej.

4. W drodze odstępstwa od ust. 3 niniejszego artykułu państwa członkowskie nie utrzymują ani nie wprowadzają środków, o których mowa w tym ustępie, w odniesieniu do art. 3 ust. 5 akapit pierwszy lit. a)–e), art. 3 ust. 7 i 10, art. 4 ust. 7, art. 5. ust. 2 akapit drugi, art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 2 i art. 10 ust. 7 i 8.

5. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla spoczywającego na państwach członkowskich obowiązku ochrony bezpieczeństwa narodowego oraz dla ich uprawnień do zabezpieczania innych podstawowych funkcji państwa, w tym zapewniania integralności terytorialnej państwa i utrzymywania porządku publicznego.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje określone w dyrektywie (UE) 2018/1972, w szczególności definicje „sieci łączności elektronicznej”, „sieci o bardzo dużej przepustowości”, „publicznej sieci łączności elektronicznej”, „punktu zakończenia sieci”, „urządzeń towarzyszących”, „użytkownika końcowego”, „bezpieczeństwa sieci i usług”, „dostępu” i „operatora”.

Zastosowanie mają również następujące definicje:

1) „operator sieci” oznacza:

a) operatora, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 29 dyrektywy (UE) 2018/1972;

b) przedsiębiorstwo zapewniające infrastrukturę techniczną przeznaczoną do:

(i) świadczenia usług w zakresie wytwarzania, przesyłu lub dystrybucji:

— gazu,

— energii elektrycznej, w tym oświetlenia publicznego,

— ogrzewania,

— wody, w tym również usuwania lub oczyszczania ścieków i nieczystości, zapewniania systemów odwadniania,

(ii) świadczenia usług transportowych obejmujących linie kolejowe, drogi, w tym drogi miejskie, tunele, porty i lotniska;

2) „podmiot prawa publicznego” oznacza podmiot, który posiada wszystkie poniższe cechy:

a) został utworzony w konkretnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, nie mając charakteru przemysłowego ani handlowego;

b) posiada osobowość prawną;

c) jest finansowany w całości lub w przeważającej części przez państwo, władze regionalne lub lokalne lub inne podmioty prawa publicznego lub jego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych władz lub podmiotów; lub ponad połowa członków jego organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego została wyznaczona przez państwo, władze regionalne lub lokalne, bądź przez inne podmioty prawa publicznego;

3) „podmiot sektora publicznego” oznacza organ państwowy, regionalny lub lokalny, podmiot prawa publicznego lub stowarzyszenie utworzone przez co najmniej jeden taki organ lub co najmniej jeden taki podmiot prawa publicznego;

4) „infrastruktura techniczna” oznacza:

a) dowolny element sieci, który może służyć do umieszczenia innych elementów sieci, przy czym sam nie staje się aktywnym elementem tej sieci, taki jak rurociągi, maszty, kanalizacje kablowe, komory kontrolne, studzienki włazowe, szafki uliczne, instalacje antenowe, wieże i słupy, a także budynki, w tym ich dachy i części fasad, lub wejścia do budynków oraz wszelkie inne składniki mienia, w tym wyposażenie ulic, takie jak latarnie, znaki uliczne, sygnalizacja świetlna, billboardy i konstrukcje punktów poboru opłat na autostradach, a także przystanki autobusowe i tramwajowe oraz stacje metra i stacje kolejowe;

b) w przypadku gdy nie jest częścią sieci i jest własnością podmiotów sektora publicznego lub jest przez nie kontrolowana: budynki, w tym ich dachy i części fasad lub wejścia do budynków oraz wszelkie inne składniki mienia, w tym wyposażenie ulic, np. latarnie, znaki uliczne, sygnalizacja świetlna, billboardy i konstrukcje punktów poboru opłat na autostradach, a także przystanki autobusowe i tramwajowe oraz stacje metra i stacje kolejowe.

Kable, w tym ciemne włókna światłowodowe, oraz elementy sieci wykorzystywane do dostarczania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, zgodnie z art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 (

1

), nie stanowią infrastruktury technicznej w rozumieniu niniejszego rozporządzenia;

5) „roboty budowlane” oznaczają każdy całościowy wynik robót budowlanych lub inżynieryjno-budowlanych, który samodzielnie wystarcza do spełnienia funkcji ekonomicznej lub technicznej i obejmuje co najmniej jeden element infrastruktury technicznej;

6) „wewnątrzbudynkowa infrastruktura techniczna” oznacza infrastrukturę techniczną lub instalacje w lokalizacji użytkownika końcowego, w tym elementy objęte współwłasnością, przeznaczoną do umieszczenia w niej przewodowych lub bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych, które umożliwiają dostarczanie usług łączności elektronicznej, oraz łączącą punkt dostępu budynku z punktem zakończenia sieci;

7) „wewnątrzbudynkowe okablowanie światłowodowe” oznacza kable światłowodowe w obiekcie użytkownika końcowego, w tym elementy objęte współwłasnością, przeznaczone do dostarczania usług łączności elektronicznej, oraz łączące punkt dostępu budynku z punktem zakończenia sieci;

8) „wewnątrzbudynkowa infrastruktura techniczna przystosowana do technologii światłowodowej” oznacza wewnątrzbudynkową infrastrukturę techniczną przeznaczoną do umieszczenia w niej elementów światłowodów;

9) „generalne prace remontowe” oznaczają roboty budowlane w obiekcie użytkownika końcowego obejmujące modyfikacje konstrukcyjne całej wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej lub jej znacznej części i wymagające zgodnie z prawem krajowym zezwolenia na budowę;

10) „zezwolenie” oznacza bezpośrednią lub pośrednią decyzję lub zbiór decyzji wydanych równocześnie lub kolejno przez jeden właściwy organ lub kilka właściwych organów, które to decyzje są wymagane na podstawie prawa krajowego, aby przedsiębiorstwo mogło przeprowadzić roboty budowlane niezbędne do wdrożenia elementów VHCN;

11) „punkt dostępu” oznacza punkt fizyczny znajdujący się wewnątrz lub na zewnątrz budynku, dostępny dla przedsiębiorstw, które dostarczają publiczne sieci łączności elektronicznej lub są upoważnione do dostarczania takich sieci, za pomocą którego udostępniane jest połączenie z wewnątrzbudynkową infrastrukturą techniczną przystosowaną do technologii światłowodowej;

12) „prawo drogi” oznacza prawo, o którym mowa w art. 43 ust. 1 dyrektywy (UE) 2018/1972, przyznane operatowi w celu zainstalowania urządzeń na własności prywatnej lub publicznej, ponad nią lub pod nią, w celu wdrożenia VHCN i urządzeń towarzyszących.

Artykuł 3

Dostęp do istniejącej infrastruktury technicznej

1. Na pisemny wniosek operatora operatorzy sieci i podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę rozpatrują pozytywnie każdy uzasadniony wniosek o dostęp do takiej infrastruktury technicznej, na sprawiedliwych i rozsądnych warunkach, również cenowych, na potrzeby wdrażania elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących. Podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę rozpatrują pozytywnie każdy taki uzasadniony wniosek również na niedyskryminujących warunkach i zasadach. W takich pisemnych wnioskach określa się elementy infrastruktury technicznej będącej przedmiotem wniosku o dostęp oraz dokładny harmonogram. Państwa członkowskie mogą określić szczegółowe wymogi dotyczące administracyjnych aspektów przedmiotowych wniosków.

2. Na wniosek operatora osoby prawne będące głównie najemcami gruntów lub posiadaczami innych niż prawa własności praw do gruntów, na których planuje się zainstalowanie urządzeń z myślą o wdrożeniu elementów VHCN lub na których urządzenia takie zostały zainstalowane, lub osoby prawne zarządzające umowami dzierżawy takich gruntów w imieniu właścicieli gruntów, prowadzą z operatorami negocjacje w dobrej wierze – zgodnie z krajowym prawem umów – dotyczące dostępu do takich gruntów, w tym w odniesieniu do ceny, a wynegocjowane umowy powinny w stosownych przypadkach odzwierciedlać warunki rynkowe.

Operatorzy i osoby prawne, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, informują krajowy organ regulacyjny o zawarciu umów wynegocjowanych zgodnie z akapitem pierwszym, w tym o uzgodnionej cenie.

W celu ułatwienia zawierania takich umów państwa członkowskie mogą udzielać wskazówek dotyczących warunków, w tym w zakresie ceny.

3. Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że – na pisemny wniosek operatora – właściciele prywatnych budynków komercyjnych, które nie są własnością ani nie są kontrolowane przez operatora sieci, mają rozpatrywać pozytywnie uzasadnione wnioski o dostęp do tych budynków, w tym ich dachów, w celu rozmieszczenia elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących na sprawiedliwych i rozsądnych warunkach oraz po cenie odzwierciedlającej warunki rynkowe. Przed złożeniem wniosku przez podmiot ubiegający się o dostęp muszą zostać spełnione wszystkie następujące warunki:

a) budynek znajduje się na obszarze wiejskim lub oddalonym zgodnie z definicją określoną przez państwa członkowskie;

b) zgodnie z informacjami uzyskanymi za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego w dniu złożenia wniosku, na obszarze, którego dotyczy wniosek o dostęp, nie ma VHCN tego samego typu – stacjonarnej lub mobilnej – jak sieć, którą podmiot ubiegający się o dostęp zamierza wdrożyć;

c) na obszarze, którego dotyczy wniosek o dostęp, nie ma infrastruktury technicznej, która byłaby własnością operatorów sieci lub podmiotów sektora publicznego bądź byłaby przez nich kontrolowana i która pod względem technicznym byłaby odpowiednia do umieszczenia w niej elementów VHCN.

Ze względów bezpieczeństwa publicznego, obronności, bezpieczeństwa, i ochrony zdrowia państwa członkowskie mogą określić wykaz kategorii budynków komercyjnych, które mogą być zwolnione z obowiązku pozytywnego rozpatrzenia takiego wniosku o dostęp. Wykaz ten oraz kryteria stosowane do identyfikacji tych kategorii są publikowane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego.

4. Przy ustalaniu sprawiedliwych i rozsądnych warunków przyznawania dostępu, w tym cen, oraz w celu unikania nadmiernych cen, operatorzy sieci i podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę uwzględniają w stosownych przypadkach co najmniej następujące kwestie:

a) istniejące umowy i warunki handlowe uzgodnione między operatorami ubiegającymi się o dostęp a operatorami sieci lub podmiotami sektora publicznego udzielającymi dostępu do infrastruktury technicznej;

b) konieczność zapewnienia, aby podmiot zapewniający dostęp miał odpowiednią możliwość odzyskania kosztów związanych z udzieleniem dostępu do swojej infrastruktury technicznej, z uwzględnieniem specyficznych uwarunkowań krajowych, modeli biznesowych oraz wszelkich struktur taryfowych wprowadzonych w celu zapewnienia odpowiedniej możliwości odzyskania kosztów; w przypadku sieci łączności elektronicznej wszelkie środki ochrony prawnej zastosowane przez krajowy organ regulacyjny mają być uwzględnione;

c) wszelkie dodatkowe koszty utrzymania i dostosowania wynikające z udostępniania odnośnej infrastruktury technicznej;

d) wpływ dostępu, którego dotyczy wniosek, na plan biznesowy podmiotu zapewniającego dostęp, w tym inwestycje w infrastrukturę techniczną, której dotyczy wniosek o udzielenie dostępu;

e) w szczególnym przypadku dostępu operatorów do infrastruktury technicznej, wszelkie odpowiednie wytyczne wydane na podstawie ust. 13, a w szczególności:

(i) efektywność ekonomiczną takich inwestycji w oparciu o ich profil ryzyka;

(ii) potrzebę uzyskania godziwego zwrotu z inwestycji i potrzebę harmonogramu uzyskiwania takiego zwrotu;

(iii) wpływ udzielenia dostępu na konkurencję na rynku niższego szczebla, a w konsekwencji – na ceny i zwrot z inwestycji;

(iv) amortyzację aktywów sieci w chwili złożenia wniosku o udzielenie dostępu;

(v) wszelkie uzasadnienie biznesowe stanowiące podstawę danej inwestycji w momencie jej realizacji, w szczególności w przypadku inwestycji w infrastrukturę techniczną wykorzystywaną do zapewnienia łączności; oraz

(vi) wszelkie możliwości współinwestowania we wdrażanie infrastruktury technicznej uprzednio zaoferowane podmiotowi ubiegającemu się o dostęp, zwłaszcza zgodnie z art. 76 dyrektywy (UE) 2018/1972, lub równoległego współwdrażania;

f) przy rozważaniu potrzeby operatorów w zakresie uzyskania godziwego zwrotu z inwestycji odzwierciedlającego odpowiednie warunki rynkowe – ich różne modele biznesowe, w szczególności w przypadku przedsiębiorstw, które głównie dostarczają urządzenia towarzyszące i oferują fizyczny dostęp więcej niż jednemu przedsiębiorstwu dostarczającemu lub upoważnionemu do dostarczania publicznych sieci łączności elektronicznej.

5. Operatorzy sieci i podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę mogą odmówić dostępu do określonej infrastruktury technicznej powołując się na co najmniej jednego z następujących względów:

a) infrastruktura techniczna, której dotyczy wniosek o udzielenie dostępu, nie jest technicznie odpowiednia do umieszczenia w niej elementów VHCN, o których mowa w ust. 1;

b) brak jest miejsca do umieszczenia elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących, o których mowa w ust. 1, w tym po uwzględnieniu przyszłego zapotrzebowania na miejsce odpowiednio wykazanego przez podmiot zapewniający dostęp, na przykład poprzez powołanie się na dostępne publicznie plany inwestycyjne lub na konsekwentnie stosowany odsetek przepustowości rezerwowany na przyszłe potrzeby w porównaniu z całą przepustowością infrastruktury technicznej;

c) istnieją uzasadnione powody dotyczące ochrony, bezpieczeństwa narodowego i zdrowia publicznego;

d) istnieją należycie uzasadnione przesłanki związane z integralnością i bezpieczeństwem sieci, w szczególności krytycznej infrastruktury krajowej;

e) istnieje należycie uzasadnione ryzyko, że planowane usługi łączności elektronicznej mogą spowodować poważne zakłócenia w świadczeniu innych usług za pośrednictwem tej samej infrastruktury technicznej;

f) dostępne są realne alternatywne środki hurtowego pasywnego fizycznego dostępu do sieci łączności elektronicznej, odpowiednie do zapewniania VHCN, oferowane na sprawiedliwych i rozsądnych warunkach przez tego samego operatora sieci lub, w szczególnym przypadku obszarów wiejskich lub oddalonych, gdzie sieć jest eksploatowana wyłącznie na rynku hurtowym i jest własnością organów sektora publicznego lub jest przez nie kontrolowana – dostępne są takie alternatywne środki oferowane przez operatora takiej sieci.

6. Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że operatorzy sieci i podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę mogą odmówić dostępu do określonej infrastruktury technicznej, w przypadku gdy dostępne są realne alternatywne środki niedyskryminującego otwartego hurtowego aktywnego dostępu do VHCN oferowane przez tego samego operatora sieci lub ten sam podmiot publiczny, z zastrzeżeniem że spełnione są oba poniższe warunki:

a) takie alternatywne środki hurtowego dostępu są oferowane na sprawiedliwych i rozsądnych warunkach, w tym w zakresie ceny;

b) projekt wdrożeniowy operatora występującego z wnioskiem dotyczy tego samego obszaru i na obszarze tym nie ma innej funkcjonującej sieci światłowodowej połączonej z lokalem użytkownika końcowego.

Niniejszy ustęp ma zastosowanie wyłącznie do tych państw członkowskich, w których taka możliwość równoważnej odmowy jest stosowana w dniu 11 maja 2024 r. na podstawie prawa krajowego zgodnego z prawem Unii.

7. W przypadku odmowy udzielenia dostępu, o której mowa w ust. 5 i 6, operator sieci lub podmiot sektora publicznego będący właścicielem infrastruktury technicznej lub ją kontrolujący – nie później niż miesiąc od daty otrzymania kompletnego wniosku o dostęp – przekazuje na piśmie podmiotowi ubiegającemu się o dostęp konkretne i szczegółowe uzasadnienie takiej odmowy; wyjątkiem jest krytyczna infrastruktura krajowa zdefiniowana w prawie krajowym, w odniesieniu do której nie jest wymagane konkretne i szczegółowe uzasadnienie odmowy przy przekazywaniu podmiotowi występującemu informacji o odmowie.

8. Państwa członkowskie mogą ustanowić lub wyznaczyć organ, który będzie koordynował wnioski o udzielenie dostępu do infrastruktury technicznej będącej własnością podmiotów sektora publicznego lub przez nie kontrolowanej, zapewniał porady prawne i techniczne w toku negocjacji warunków dostępu oraz ułatwiał udostępnianie informacji za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego, o którym mowa w art. 12.

9. Infrastruktura techniczna, która podlega już obowiązkom w zakresie dostępu nałożonym przez krajowe organy regulacyjne na podstawie dyrektywy (UE) 2018/1972 lub wynikającym ze stosowania unijnych zasad pomocy państwa, nie podlega obowiązkom określonym w ust. 1, 4 i 5, dopóki obowiązują takie obowiązki w zakresie dostępu.

10. Podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub niektórych kategorii takiej infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę lub takie kategorie mogą nie stosować ust. 1, 4 i 5 do tej infrastruktury technicznej lub tych kategorii infrastruktury technicznej ze względu na ich wartość architektoniczną, historyczną, religijną lub środowiskową, lub ze względu na bezpieczeństwo publiczne, obronność oraz ochronę i zdrowie publiczne. Państwa członkowskie, lub w stosownych przypadkach władze lokalne lub regionalne, określają taką infrastrukturę techniczną lub jej kategorie na swoich terytoriach na podstawie należycie uzasadnionych i proporcjonalnych kryteriów. Wykaz kategorii infrastruktury technicznej oraz kryteria stosowane do ich identyfikacji są udostępniane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego.

11. Operatorzy mają prawo oferować dostęp do swojej infrastruktury technicznej do celów wdrażania sieci innych niż sieci łączności elektronicznej lub wprowadzania urządzeń towarzyszących.

12. Niezależnie od ust. 3, niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa własności właściciela infrastruktury technicznej, w przypadku gdy operator sieci lub podmiot sektora publicznego nie jest jej właścicielem, oraz dla praw własności jakiejkolwiek innej strony trzeciej, takiej jak właściciele nieruchomości gruntowych i majątku prywatnego lub – w stosownych przypadkach – dla praw najemców.

13. Po konsultacji z zainteresowanymi stronami, krajowymi organami ds. rozstrzygania sporów oraz, w stosownych przypadkach, z innymi właściwymi organami lub agencjami Unii w odpowiednich sektorach oraz po uwzględnieniu utrwalonych zasad i zróżnicowanej sytuacji państw członkowskich Komisja może, w ścisłej współpracy z BEREC, przedstawić wytyczne dotyczące stosowania niniejszego artykułu.

Artykuł 4

Przejrzystość w odniesieniu do infrastruktury technicznej

1. Każdy operator, by móc złożyć wniosek o udzielenie dostępu do infrastruktury technicznej zgodnie z art. 3, ma prawo, na wniosek, uzyskać za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego oraz w formacie elektronicznym dostęp do następujących minimalnych informacji dotyczących istniejącej infrastruktury technicznej:

a) lokalizacja i przebieg oznaczone georeferencyjnie;

b) rodzaj i aktualny sposób użytkowania infrastruktury; oraz

c) punkt kontaktowy.

Takie minimalne informacje udostępnia się na proporcjonalnych, niedyskryminujących i przejrzystych warunkach, a w każdym razie nie później niż 10 dni roboczych od daty złożenia wniosku o dostęp do informacji. W należycie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać jednokrotnie przedłużony o pięć dni roboczych. Operatorzy występujący o dostęp są informowani o przedłużonym terminie za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego.

Każdy operator składający wniosek o udzielenie dostępu do informacji na podstawie niniejszego artykułu określa obszar geograficzny, na którym przewiduje wdrożenie elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących.

Dostęp do minimalnych informacji można ograniczyć lub odmówić dostępu do nich, pod warunkiem, że jest to niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa niektórych budynków będących własnością podmiotów sektora publicznego lub kontrolowanych przez nie, bezpieczeństwa i integralności sieci, bezpieczeństwa narodowego, bezpieczeństwa krytycznej infrastruktury krajowej, zdrowia publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, bądź też ze względu na poufność lub tajemnice operacyjne i handlowe.

2. Oprócz minimalnych informacji, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, państwa członkowskie mogą wymagać informacji o istniejącej infrastrukturze technicznej, takich jak informacje o poziomie wykorzystania infrastruktury technicznej.

3. Operatorzy sieci oraz podmioty sektora publicznego muszą udostępniać co najmniej minimalne informacje, o których mowa w ust. 1, i w stosownych przypadkach dodatkowe informacje, o których mowa w ust. 2, za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego w formacie elektronicznym, i niezwłocznie udostępniają wszelkie aktualizacje tych informacji. W przypadku gdy operatorzy sieci lub podmioty sektora publicznego nie wywiązują się z obowiązku wynikającego z niniejszego ustępu, właściwe organy mogą zażądać udostępnienia im brakujących informacji, o których mowa w ust. 1, za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego i w formacie elektronicznym, w ciągu 10 dni roboczych od daty otrzymania takiego wniosku, bez uszczerbku dla możliwości nakładania przez państwa członkowskie kar na operatorów sieci i na podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę za nieprzestrzeganie tego obowiązku.

4. Przez możliwie najkrótszy okres przejściowy, nie dłuższy niż dwanaście miesięcy, państwa członkowskie mogą zwolnić gminy o liczbie mieszkańców mniejszej niż 3 500 z obowiązku, o którym mowa w ust. 3. Państwa członkowskie opracowują plan działania określający terminy udostępniania minimalnych informacji, o których mowa w ust. 1, w formacie elektronicznym za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego. Informacje o takich zwolnieniach i plany działania są publikowane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego. W tym okresie przejściowym gminy te zapewniają, by operatorzy mieli dostęp do udostępnionych informacji.

5. Na konkretny pisemny wniosek operatora operatorzy sieci i podmioty sektora publicznego pozytywnie rozpatrują uzasadnione wnioski o umożliwienie inspekcji na miejscu w odniesieniu do określonych elementów ich infrastruktury technicznej. We wnioskach tych określa się odpowiednie elementy infrastruktury technicznej związane z planowanym wdrożeniem elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących. Zgody na inspekcję na miejscu w odniesieniu do określonych elementów infrastruktury technicznej udziela się na proporcjonalnych, niedyskryminujących i przejrzystych warunkach w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku, z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w ust. 1 akapit czwarty. Państwa członkowskie mogą określić szczegółowe wymogi dotyczące administracyjnych aspektów przedmiotowych wniosków.

6. Państwa członkowskie mogą określić, na podstawie należycie uzasadnionych i proporcjonalnych kryteriów, krajową infrastrukturę krytyczną zdefiniowaną w prawie krajowym lub jej części, które nie podlegają obowiązkom określonym w ust. 1, 3 i 5.

7. Ust. 1, 3 i 5 nie mają zastosowania w przypadkach, gdy:

a) infrastruktura techniczna nie jest technicznie odpowiednia do celów wdrożenia VHCN lub urządzeń towarzyszących;

b) obowiązek udostępnienia informacji dotyczących określonych rodzajów istniejącej infrastruktury technicznej na podstawie ust. 1 akapit pierwszy byłby nieproporcjonalny w świetle przeprowadzonej przez państwa członkowskie oceny kosztów i korzyści i konsultacji z zainteresowanymi stronami; lub

c) infrastruktura techniczna nie podlega obowiązkom w zakresie dostępu zgodnie z art. 3 ust. 10.

Uzasadnienie, kryteria i warunki zastosowania każdego takiego wyjątku są publikowane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego i przekazywane Komisji.

8. Operatorzy, którzy uzyskują dostęp do informacji zgodnie z niniejszym artykułem, muszą zastosować odpowiednie środki, aby zapewnić zachowanie poufności, a także tajemnic operacyjnych i handlowych. W tym celu zachowują poufność informacji i wykorzystują je wyłącznie do celów wdrażania swoich sieci.

Artykuł 5

Koordynacja robót budowlanych

1. Podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę oraz operatorzy sieci mają prawo do negocjowania z operatorami umów dotyczących koordynacji robót budowlanych, w tym podziału kosztów, w celu wdrażania elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących.

2. Przy wykonywaniu bezpośrednio lub pośrednio robót budowlanych finansowanych w całości lub w części ze środków publicznych lub planowaniu takich robót podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę oraz operatorzy sieci rozpatrują pozytywnie każdy uzasadniony pisemny wniosek o koordynację tych robót budowlanych na przejrzystych i niedyskryminujących warunkach, złożony przez operatorów w celu wdrożenia elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących. Państwa członkowskie mogą określić szczegółowe wymogi dotyczące administracyjnych aspektów tego wniosku.

Wnioski o koordynację robót budowlanych są rozpatrywane pozytywnie, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) koordynacja robót budowlanych nie spowoduje dodatkowych kosztów niemożliwych do odzyskania, w tym wynikających z dodatkowych opóźnień, dla operatora sieci lub podmiotu sektora publicznego będącego właścicielem infrastruktury technicznej lub kontrolującego taką infrastrukturę, który pierwotnie planował te roboty budowlane, bez uszczerbku dla możliwości uzgodnienia przez zainteresowane strony podziału kosztów;

b) operator sieci lub podmiot sektora publicznego będący właścicielem infrastruktury technicznej lub kontrolujący taką infrastrukturę, który pierwotnie planował te roboty budowlane, zachowuje kontrolę nad koordynacją tych robót;

c) wniosek złożony zostaje tak szybko, jak to możliwe, a w przypadku konieczności uzyskania zezwolenia na roboty budowlane – co najmniej jeden miesiąc przed przedłożeniem ostatecznego projektu organom do spraw wydawania zezwoleń.

3. Państwa członkowskie mogą postanowić, że w przypadku gdy wnioski o koordynację robót budowlanych są składane przez przedsiębiorstwo, które dostarcza publiczne sieci łączności elektronicznej lub jest upoważnione do dostarczania takich sieci, do przedsiębiorstwa będącego własnością podmiotów sektora publicznego lub przez nie kontrolowanego i dostarczającego publiczne sieci łączności elektronicznej lub upoważnionego do dostarczania takich sieci, takie wnioski mogą zostać uznane za nieuzasadnione, w sytuacji gdy roboty budowlane przyczyniają się do wdrożenia VHCN, pod warunkiem że takie VHCN znajdują się na obszarach wiejskich lub oddalonych, są własnością podmiotów sektora publicznego lub są przez nie kontrolowane oraz są eksploatowane wyłącznie na rynku hurtowym.

4. Wniosek o koordynację robót budowlanych skierowany przez przedsiębiorstwo, które dostarcza publiczne sieci łączności elektronicznej lub jest upoważnione do dostarczania takich sieci, do przedsiębiorstwa dostarczającego publiczne sieci łączności elektronicznej lub upoważnionego do dostarczania takich sieci może zostać uznany za nieuzasadniony, jeżeli spełnione są oba poniższe warunki:

a) wniosek dotyczy obszaru, który objęty jest jedną z następujących procedur:

(i) prognozą dotyczącą zasięgu sieci szerokopasmowych, w tym VHCN, zgodnie z art. 22 ust. 1 dyrektywy (UE) 2018/1972;

(ii) zaproszeniem do zgłaszania zamiaru wdrażania VHCN zgodnie z art. 22 ust. 3 dyrektywy (UE) 2018/1972;

(iii) konsultacjami publicznymi w ramach stosowania unijnych zasad pomocy państwa;

b) przedsiębiorstwo składające wniosek nie wyraziło zamiaru wdrożenia VHCN na obszarze, o którym mowa w lit. a), w ramach żadnej z niedawnych procedur wymienionych w tej literze, obejmujących okres, w którym złożono wniosek o koordynację.

Jeżeli wniosek o koordynację zostanie uznany za nieuzasadniony na podstawie akapitu pierwszego, przedsiębiorstwo dostarczające publiczne sieci łączności elektronicznej lub upoważnione do dostarczania takich sieci, które odmówiło koordynacji robót budowlanych, wdraża infrastrukturę techniczną o przepustowości wystarczającej do zaspokojenia potencjalnych przyszłych uzasadnionych potrzeb w zakresie dostępu stron trzecich.

5. Państwa członkowskie mogą określić, na podstawie należycie uzasadnionych i proporcjonalnych kryteriów, rodzaje robót budowlanych uznawanych za roboty o ograniczonym zakresie, np. pod względem wartości, wielkości lub czasu trwania, lub związane z krytyczną infrastrukturą krajową, które mogłyby być zwolnione z obowiązku koordynacji robót budowlanych zgodnie z ust. 2. Uzasadnienie, kryteria i warunki stosowania zwolnień do tych rodzajów robót budowlanych są publikowane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę i operatorzy sieci nie stosują ust. 2 i 4 do rodzajów robót budowlanych związanych z krytyczną infrastrukturą krajową lub ze względów bezpieczeństwa narodowego określonych przez państwa członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

Podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę oraz operatorzy sieci mogą podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 2 i 4 do rodzajów robót, które zostały określone przez państwa członkowskie jako roboty o ograniczonym zakresie zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

6. Do dnia 12 listopada 2025 r. po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi stronami, krajowymi organami ds. rozstrzygania sporów oraz, w stosownych przypadkach, z innymi właściwymi organami lub agencjami Unii w odpowiednich sektorach oraz po uwzględnieniu utrwalonych zasad i szczególnych uwarunkowań w każdym państwie członkowskim, BEREC, w ścisłej współpracy z Komisją, przedstawi wytyczne co do stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące:

a) podziału kosztów związanych z koordynacją robót budowlanych, o którym mowa w ust. 1;

b) kryteriów, których powinny przestrzegać organy ds. rozstrzygania sporów przy rozstrzyganiu sporów wchodzących w zakres niniejszego artykułu; oraz

c) kryteriów w zakresie zapewniania przepustowości wystarczającej do zaspokojenia potencjalnych przyszłych uzasadnionych potrzeb, w przypadku odmowy koordynacji robót budowlanych na podstawie ust. 4.

Artykuł 6

Przejrzystość w odniesieniu do planowanych robót budowlanych

1. Do celów umożliwienia negocjowania umów dotyczących koordynacji robót budowlanych, o których mowa w art. 5, każdy operator sieci i podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę udostępniają w formacie elektronicznym za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego następujące minimalne informacje:

a) lokalizację oznaczoną georeferencyjnie i rodzaj robót;

b) elementy infrastruktury technicznej, których to dotyczy;

c) przewidywaną datę rozpoczęcia robót i czas ich trwania;

d) w stosownych przypadkach przewidywany termin przedłożenia ostatecznego projektu właściwym organom wydającym zezwolenia;

e) punkt kontaktowy.

Operator sieci i podmiot sektora publicznego będący właścicielem infrastruktury technicznej lub kontrolujący taką infrastrukturę zapewniają, by informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, dotyczące planowanych robót budowlanych związanych z ich infrastrukturą techniczną były prawidłowe, aktualne oraz niezwłocznie udostępniane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego, tak szybko jak operator sieci uzyskuje dostęp do tych informacji w odniesieniu do robót budowlanych, które planuje przeprowadzić w ciągu kolejnych sześciu miesięcy, a w każdym przypadku – jeżeli występuje się o zezwolenie – nie później niż dwa miesiące przed pierwszym złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia do właściwych organów.

Operatorzy mają prawo wystąpić o dostęp do minimalnych informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, w formacie elektronicznym, na uzasadniony wniosek, za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego, określając przy tym obszar, na którym przewidują wdrożenie elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących. Informacje będące przedmiotem wniosku udostępnia się w terminie 10 dni roboczych od daty jego otrzymania na proporcjonalnych, niedyskryminujących i przejrzystych warunkach. W należycie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać jednokrotnie przedłużony o pięć dni roboczych. Dostęp do minimalnych informacji można ograniczyć lub można odmówić dostępu do nich tylko wtedy, gdy jest to niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności sieci, bezpieczeństwa narodowego, bezpieczeństwa krytycznej infrastruktury, zdrowia publicznego lub bezpieczeństwa publicznego lub też ze względu na poufność lub tajemnice operacyjne i handlowe.

2. Państwa członkowskie mogą określić, na podstawie należycie uzasadnionych i proporcjonalnych kryteriów, rodzaje robót budowlanych uznawanych za roboty o ograniczonym zakresie, np. pod względem wartości, wielkości lub czasu trwania, lub związane z krytyczną infrastrukturą krajową, a także sytuacje nadzwyczajne lub względy bezpieczeństwa narodowego, które uzasadniałyby wyłączenie z obowiązku udostępnienia informacji minimalnych na podstawie ust. 1. Uzasadnienie, kryteria i warunki stosowania zwolnień do tych rodzajów robót budowlanych są publikowane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę i operatorzy sieci nie stosują ust. 1 do rodzajów robót budowlanych związanych z krytyczną infrastrukturą krajową lub ze względów bezpieczeństwa narodowego określonych przez państwa członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

Podmioty sektora publicznego będące właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolujące taką infrastrukturę oraz operatorzy sieci mogą podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 odnośnie do informacji o rodzajach robót budowlanych, które mają ograniczony zakres, jak również z przyczyn nadzwyczajnych wskazanych przez państwa członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

Artykuł 7

Procedury udzielania zezwoleń i prawa drogi

1. Właściwe organy nie mogą nieproporcjonalnie ograniczać ani utrudniać wdrażania elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących. Państwa członkowskie dokładają wszelkich starań w celu ułatwienia, aby wszelkie przepisy dotyczące warunków i procedur w zakresie udzielania zezwoleń i prawa drogi wymaganych do wdrażania elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących były spójne na całym terytorium krajowym.

2. Właściwe organy udostępniają, za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego i w formacie elektronicznym, wszystkie informacje na temat warunków i procedur w zakresie udzielania zezwoleń i prawa drogi, które są udzielane w drodze procedur administracyjnych, w tym wszelkie informacje dotyczące zwolnień mających zastosowanie do niektórych lub wszystkich zezwoleń lub prawa drogi wymaganych na mocy prawa Unii lub prawa krajowego oraz na temat sposobów składania wniosków w formacie elektronicznym oraz uzyskiwania informacji o statusie wniosku.

3. Każdy operator ma prawo składać, za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego i w formacie elektronicznym, wnioski o udzielenie wszelkich niezbędnych zezwoleń lub o odnowienie zezwoleń lub udzielenie prawa drogi oraz uzyskać informacje o statusie swojego wniosku. Państwa członkowskie mogą określić szczegółowe procedury uzyskiwania tych informacji.

4. W terminie 15 dni roboczych od dnia ich otrzymania właściwe organy mogą odrzucić wnioski o udzielenie zezwolenia, w tym udzielenie prawa drogi, w przypadku których to robót ten sam operator, który złożył wniosek o udzielenie zezwolenia, nie udostępnił minimalnych informacji za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego, na podstawie art. 6 ust. 1 akapit pierwszy.

5. Właściwe organy udzielają lub odmawiają udzielenia zezwoleń, innych niż prawo drogi, w terminie 4 miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku o udzielenie zezwolenie.

W ciągu 20 dni roboczych od otrzymania wniosku właściwe organy ustalają, czy wniosek o udzielenie zezwolenia lub prawa drogi jest kompletny. Właściwe organy zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie w tym terminie wszelkich brakujących informacji. Ustalanie przez właściwy organ, czy wniosek o udzielenie zezwolenia jest kompletny, nie powoduje zawieszenia ani przerwania ogólnego czteromiesięcznego okresu przewidzianego na rozpatrzenie wniosku o udzielenie zezwolenia, począwszy od daty otrzymania kompletnego wniosku.

Akapity pierwszy i drugi pozostają bez uszczerbku dla innych konkretnych terminów lub obowiązków określonych w celu odpowiedniego przeprowadzenia procedury, które mają zastosowanie w odniesieniu do procedury udzielania zezwoleń, w tym postępowania odwoławczego, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym zgodnym z prawem Unii, oraz bez uszczerbku dla przepisów, które gwarantują wnioskodawcy dodatkowe prawa lub mają na celu jak największe przyspieszenie procedury udzielania zezwoleń.

Państwa członkowskie określają i publikują, z wyprzedzeniem, za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego powody, dla których właściwy organ może, w wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, działając z urzędu, przedłużyć terminy, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu i w ust. 6.

Wszelkie przedłużenie musi być możliwie najkrótsze i nie może przekraczać czterech miesięcy, z wyjątkiem gdy jest to wymagane do dotrzymania innych konkretnych terminów lub wypełnienia obowiązków ustanowionych w celu odpowiedniego przeprowadzenia procedury, które mają zastosowanie w odniesieniu do procedury udzielania zezwoleń, w tym postępowań odwoławczych, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym zgodnym z prawem Unii.

Przedłużenia nie można zastosować w celu uzyskania brakujących informacji, których właściwy organ nie zażądał od wnioskodawcy zgodnie z akapitem drugim.

Każda odmowa udzielenia zezwolenia lub prawa drogi musi być należycie uzasadniona na podstawie obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminujących i proporcjonalnych kryteriów.

6. Na zasadzie odstępstwa od art. 43 ust. 1 lit. a) dyrektywy (UE) 2018/1972, w przypadku gdy do wdrażania elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących oprócz zezwoleń wymagane jest prawo drogi na nieruchomościach będących własnością publiczną lub, w stosownych przypadkach, własnością prywatną – za uprzednią zgodą właściciela lub zgodnie z prawem krajowym, lub prawo drogi ponad lub pod takimi nieruchomościami, właściwe organy udzielają takiego prawa drogi w terminie czterech miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku lub w terminie określonym przez prawo krajowe, w zależności od tego, który z tych terminów jest krótszy, z wyjątkiem przypadków wywłaszczenia.

7. Właściwe organy mogą przedłużyć wydane operatorom zezwolenia na roboty budowlane niezbędne do wdrożenia elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących, gdy z obiektywnie uzasadnionych powodów roboty budowlane nie mogły się rozpocząć lub zakończyć przed upływem okresu ważności zezwolenia. Przedłużenia zezwolenia dokonuje się bez dodatkowych wymogów proceduralnych wobec operatorów.

8. Państwa członkowskie mogą między innymi wymagać zezwoleń na wdrożenie elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących na budynkach lub w miejscach o wartości architektonicznej, historycznej, religijnej lub przyrodniczej chronionych zgodnie z prawem krajowym lub, w razie konieczności, ze względów bezpieczeństwa publicznego, bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej lub ze względów środowiskowych.

9. Zezwolenia, inne niż prawo drogi, wymagane do wdrożenia elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących nie podlegają żadnym opłatom niebędącym kosztami administracyjnymi przewidzianymi odpowiednio w art. 16 dyrektywy (UE) 2018/1972.

10. Komisja monitoruje stosowanie przepisów niniejszego artykułu we wszystkich państwach członkowskich. W tym celu państwa członkowskie co trzy lata składają Komisji sprawozdanie na temat stanu wykonywania niniejszego artykułu oraz na temat tego, czy warunki w nim wymienione są spełnione.

11. Procedurę ustanowioną niniejszym artykułem stosuje się bez uszczerbku dla art. 57 dyrektywy (UE) 2018/1972.

12. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla możliwości wprowadzenia przez państwa członkowskie pod adresem właściwych organów dalszych przepisów z myślą o przyspieszeniu procedury udzielania zezwoleń.

Artykuł 8

Brak decyzji w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia

1. W przypadku braku decyzji właściwego organu w mającym zastosowanie terminie, o którym mowa w art. 7 ust. 5, po jego upływie zezwolenie uznaje się za udzielone.

Akapit pierwszy ma zastosowanie, pod warunkiem że procedura udzielania zezwoleń nie dotyczy prawa drogi. W stosownych przypadkach, operator lub każda zainteresowana strona jest uprawniona do otrzymania, na wniosek, pisemnego potwierdzenia od właściwego organu, że zezwolenie zostało udzielone w sposób dorozumiany.

Państwa członkowskie zapewniają, aby każda zainteresowana osoba trzecia miała prawo interweniować w postępowaniu administracyjnym i zaskarżyć decyzję o udzieleniu zezwolenia.

2. Państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli w ramach odpowiedniej procedury wydawania zezwoleń dostępny jest co najmniej jeden z następujących środków ochrony prawnej:

a) operator, który poniósł szkodę w wyniku niedotrzymania przez właściwy organ mającego zastosowanie terminu określonego zgodnie z art. 7 ust. 5, jest uprawniony do dochodzenia odszkodowania, zgodnie z prawem krajowym;

b) operator może skierować sprawę do sądu lub organu nadzoru.

3. W przypadku odstępstwa na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu dane państwo członkowskie zapewnia, aby po upływie terminu określonego zgodnie z art. 7 ust. 5 i bez uszczerbku dla prawa operatora do natychmiastowego skorzystania ze środków ochrony prawnej zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, właściwy organ lub inny podmiot określony przez to państwo członkowskie bez zbędnej zwłoki, na wniosek operatora lub z własnej inicjatywy, zapraszał wnioskodawcę na spotkanie w celu ułatwienia przyjęcia decyzji w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia. Właściwy organ organizuje to spotkanie nie później niż dwa miesiące od złożenia wniosku. Bez zbędnej zwłoki po spotkaniu właściwy organ przedstawia pisemne sprawozdanie z dyskusji, które zawiera opinie zaangażowanych stron i wskazuje operatorowi datę, kiedy ma być wydana decyzja w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia.

Artykuł 9

Zwolnienia z wymogu przeprowadzenia procedury udzielania zezwoleń

1. Roboty budowlane, które obejmują którykolwiek z poniższych elementów, nie podlegają procedurze udzielania zezwoleń w rozumieniu art. 7, chyba że takie zezwolenie jest wymagane zgodnie z innymi aktami prawnymi Unii:

a) roboty naprawcze i konserwacyjne o ograniczonym zakresie, np. pod względem wartości, wielkości, oddziaływania lub czasu trwania;

b) ograniczone techniczne ulepszenia istniejących robót lub instalacji, o ograniczonym oddziaływaniu;

c) roboty budowlane na małą skalę, których zakres jest ograniczony, np. pod względem wartości, wielkości, oddziaływania lub czasu trwania, wymagane do wdrożenia VHCN.

2. Na podstawie należycie uzasadnionych i proporcjonalnych kryteriów państwa członkowskie określają rodzaje robót budowlanych, do których ma zastosowanie ust. 1. Informacje dotyczące takich rodzajów robót budowlanych są publikowane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i z zastrzeżeniem procedury określonej w ust. 2, właściwe organy mogą wymagać zezwoleń na wdrożenie elementów VHCN lub urządzeń towarzyszących w następujących sytuacjach:

a) gdy dotyczy to infrastruktury technicznej lub kategorii infrastruktury technicznej chronionych ze względu na wartość architektoniczną, historyczną, religijną lub przyrodniczą lub z innych względów chronionych zgodnie z prawem krajowym; lub

b) gdy jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo publiczne, obronność, bezpieczeństwo, środowisko lub zdrowie publiczne, lub w celu ochrony bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej.

4. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby operatorzy, którzy planują przeprowadzić roboty budowlane objęte niniejszym artykułem, powiadomili właściwe organy o zamiarze rozpoczęcia robót budowlanych przed rozpoczęciem prac.

Powiadomienie to nie powinno zawierać więcej niż oświadczenia operatora o zamiarze rozpoczęcia robót budowlanych oraz minimalne informacje, które są wymagane, aby umożliwić właściwym organom ocenę, czy roboty te są objęte odstępstwem określonym w ust. 3. Te minimalne informacje obejmują co najmniej przewidywaną datę rozpoczęcia robót budowlanych, czas ich trwania, dane kontaktowe osoby odpowiedzialnej za wykonanie tych robót budowlanych oraz obszar, którego dotyczą roboty.

Artykuł 10

Wewnątrzbudynkowa infrastruktura techniczna i kable światłowodowe

1. Wszystkie nowe budynki i budynki poddawane generalnym pracom remontowym, w tym ich elementy objęte współwłasnością, w odniesieniu do których złożono wnioski o wydanie zezwolenia na budowę po dniu 12 lutego 2026 r., muszą być wyposażone w wewnątrzbudynkową infrastrukturę techniczną przystosowaną do technologii światłowodowej oraz wewnątrzbudynkowe okablowanie światłowodowe, w tym połączenia aż do punktu fizycznego, w którym użytkownik końcowy podłącza się do sieci publicznej.

2. Wszystkie nowe budynki wielorodzinne lub budynki wielorodzinne poddawane generalnym pracom remontowym, dla których zostały złożone wnioski o wydanie zezwolenia na budowę po dniu 12 lutego 2026 r., muszą być wyposażone w punkt dostępu.

3. Do dnia 12 lutego 2026 r. wszystkie budynki, w tym ich elementy będące współwłasnością, poddawane generalnym pracom remontowym zgodnie z definicją w art. 2 pkt 10 dyrektywy 2010/31/UE muszą być wyposażone w wewnątrzbudynkową infrastrukturę techniczną przystosowaną do technologii światłowodowej i wewnątrzbudynkowe okablowanie światłowodowe, w tym połączenia aż do punktu fizycznego, w którym użytkownik końcowy podłącza się do sieci publicznej, jeśli nie podnosi to nieproporcjonalnie kosztów prac remontowych i jest technicznie wykonalne. Wszystkie budynki wielorodzinne poddawane takim generalnym pracom remontowym muszą być również wyposażone w punkt dostępu.

4. Do dnia 12 listopada 2025 r. państwa członkowskie, w konsultacji z zainteresowanymi stronami i w oparciu o najlepsze praktyki branżowe, przyjmują odpowiednie normy lub specyfikacje techniczne, które są niezbędne do wdrożenia ust. 1, 2 i 3. Te normy lub specyfikacje techniczne z łatwością umożliwiają zwykłą działalność w zakresie konserwacji poszczególnych kabli światłowodowych wykorzystywanych przez każdego operatora do świadczenia usług sieci VHCN i określają co najmniej:

a) specyfikacje punktu dostępu budynku i specyfikacje interfejsu światłowodowego;

b) specyfikacje kabli;

c) specyfikacje gniazd;

d) specyfikacje przewodów lub mikrokanalizacji;

e) specyfikacje techniczne niezbędne do zapobiegania ingerencjom w okablowanie elektryczne;

f) minimalny promień zgięcia;

g) specyfikacje techniczne instalacji okablowania.

5. Państwa członkowskie zapewniają zgodność z normami lub specyfikacjami technicznymi, o których mowa w ust. 4. W celu wykazania takiej zgodności państwa członkowskie ustanawiają procedury, które mogą obejmować lokalne kontrole budynków lub ich reprezentatywnej próby.

6. Budynki wyposażone zgodnie z niniejszym artykułem kwalifikują się, na zasadzie dobrowolności i zgodnie z procedurami ustanowionymi przez państwa członkowskie, do uzyskania oznaczenia „infrastruktura przystosowana do technologii światłowodowej”, w przypadku gdy państwa członkowskie postanowiły wprowadzić takie oznaczenie.

7. Ust. 1, 2 i 3 nie mają zastosowania do niektórych kategorii budynków, w przypadku których zachowanie zgodności z tymi ustępami stanowi nieproporcjonalne obciążenie w kategoriach kosztów dla indywidualnych właścicieli lub współwłaścicieli w oparciu o obiektywne czynniki. Państwa członkowskie określają takie kategorie budynków na podstawie należycie uzasadnionych i proporcjonalnych kryteriów.

8. Państwa członkowskie określają, na podstawie należycie uzasadnionych i proporcjonalnych kryteriów, rodzaje budynków, takie jak określone kategorie zabytków, budynków o znaczeniu historycznym, budynków wojskowych oraz budynków wykorzystywanych do celów bezpieczeństwa narodowego, zgodnie z definicją w prawie krajowym, które mają być zwolnione z obowiązków przewidzianych w ust. 1, 2 i 3, lub do których obowiązki te mają mieć zastosowanie z odpowiednimi dostosowaniami technicznymi. Informacje dotyczące takich kategorii budynków są publikowane za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego.

Artykuł 11

Dostęp do wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej

1. Każdemu dostawcy publicznych sieci łączności elektronicznej, z zastrzeżeniem ust. 3 i bez uszczerbku dla praw własności, przysługuje prawo do doprowadzania swojej sieci, na własny koszt, aż do punktu dostępu.

2. Każdemu dostawcy publicznych sieci łączności elektronicznej, z zastrzeżeniem ust. 3, przysługuje prawo dostępu do wszelkiej istniejącej wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej w celu wdrożenia elementów VHCN, jeżeli powielanie jest technicznie niemożliwe lub ekonomicznie nieopłacalne.

3. Każdy posiadacz prawa do użytkowania punktu dostępu oraz wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej pozytywnie rozpatruje, na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach, w stosownych przypadkach również cenowych, wszystkie uzasadnione pisemne wnioski o udzielenie dostępu do punktu dostępu i wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej składane przez dostawców publicznych sieci łączności elektronicznej. Państwo członkowskie może określić szczegółowe wymogi dotyczące administracyjnych aspektów przedmiotowych wniosków.

4. W przypadku braku dostępnej wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej przystosowanej do technologii światłowodowej każdemu dostawcy publicznych sieci łączności elektronicznej przysługuje prawo do zakończenia swojej sieci w lokalu abonenta, z zastrzeżeniem zgody właściciela lub abonenta, zgodnie z prawem krajowym, przy wykorzystaniu istniejącej wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej, w zakresie w jakim jest ona dostępna i jest do niej dostęp zgodnie z ust. 3, oraz pod warunkiem zminimalizowania wpływu na własność prywatną osób trzecich.

5. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa własności właściciela punktu dostępu lub wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej, w przypadku gdy posiadacz prawa użytkowania tej infrastruktury lub punktu dostępu nie jest ich właścicielem, ani praw własności innych osób trzecich, takich jak właściciele gruntu i budynku.

6. Do dnia 12 listopada 2025 r. po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi stronami, krajowymi organami ds. rozstrzygania sporów oraz, w stosownych przypadkach, z innymi właściwymi organami lub agencjami Unii w odpowiednich sektorach oraz po uwzględnieniu utrwalonych zasad i szczególnych uwarunkowań państw członkowskich, BEREC, w ścisłej współpracy z Komisją opublikuje wytyczne dotyczące warunków dostępu do wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej, w tym stosowania sprawiedliwych i rozsądnych warunków, oraz w zakresie kryteriów, których powinny przestrzegać krajowe organy ds. rozstrzygania sporów przy rozstrzyganiu sporów.

Artykuł 12

Cyfryzacja pojedynczych punktów informacyjnych

1. Pojedyncze punkty informacyjne udostępniają odpowiednie narzędzia cyfrowe, takie jak portale internetowe, bazy danych, platformy cyfrowe lub aplikacje cyfrowe, w celu zapewnienia możliwości wykonywania wszystkich praw online oraz wypełniania online wszystkich obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu.

2. W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą połączyć lub całkowicie bądź częściowo zintegrować wybrane istniejące lub nowo opracowane narzędzia cyfrowe wspierające pojedyncze punkty informacyjne, o których mowa w ust. 1, w celu unikania powielania narzędzi cyfrowych.

3. Państwa członkowskie ustanawiają krajowy cyfrowy punkt kompleksowej obsługi, obejmujący wspólny interfejs użytkownika, aby zapewnić sprawny dostęp do cyfrowych pojedynczych punktów informacyjnych.

4. Państwa członkowskie zapewniają odpowiednie zasoby techniczne, finansowe i ludzkie w celu wsparcia rozwoju i cyfryzacji pojedynczych punktów informacyjnych.

Artykuł 13

Rozstrzyganie sporów

1. Bez uszczerbku dla możliwości skierowania sprawy do sądu każda strona jest uprawniona do skierowania ewentualnego sporu do właściwego krajowego organu ds. rozstrzygania sporów ustanowionego na podstawie art. 14:

a) jeżeli odmówiono dostępu do istniejącej infrastruktury lub nie osiągnięto porozumienia w zakresie szczegółowych warunków, w tym w kwestii cen, w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku o udzielenie dostępu na podstawie art. 3;

b) w związku z prawami i obowiązkami określonymi w art. 4 i 6, w tym w przypadku gdy informacje, których dotyczy wniosek, nie zostały udostępnione w mających zastosowanie terminach;

c) jeżeli nie osiągnięto porozumienia dotyczącego koordynacji robót budowlanych zgodnie z art. 5 ust. 2 w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania formalnego wniosku o koordynację robót budowlanych; lub

d) jeżeli nie osiągnięto porozumienia dotyczącego dostępu do wewnątrzbudynkowej infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 11 ust. 2 lub 3, w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania formalnego wniosku o udzielenie dostępu.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że w przypadku sporów, o których mowa w ust. 1 lit. a) i d), jeżeli podmiot, do którego operator zwrócił się o dostęp, jest jednocześnie podmiotem uprawnionym do przyznania prawa drogi do nieruchomości, na której, w której lub pod którą znajduje się przedmiot wniosku o dostęp, krajowy organ ds. rozstrzygania sporów może również rozstrzygnąć spór dotyczący prawa drogi.

2. Uwzględniając w pełni zasadę proporcjonalności i zasady ustanowione w odpowiednich wskazówkach Komisji lub wytycznych BEREC, krajowy organ ds. rozstrzygania sporów, o którym mowa w ust. 1, wydaje wiążącą decyzję rozstrzygającą spór:

a) w terminie czterech miesięcy od daty otrzymania wniosku o rozstrzygnięcie sporu w odniesieniu do sporów, o których mowa w ust. 1 lit. a);

b) w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku o rozstrzygnięcie sporu w odniesieniu do sporów, o których mowa w ust. 1 lit. b), c) i d).

Terminy te można przedłużyć jedynie w należycie uzasadnionych wyjątkowych okolicznościach.

3. Jeżeli chodzi o spory, o których mowa w ust. 1 lit. a), c) i d), decyzja krajowego organu ds. rozstrzygania sporów może polegać na określeniu sprawiedliwych i rozsądnych warunków, w stosownych przypadkach również cenowych.

4. Organy ds. rozstrzygania sporów publikują swoje decyzje, przestrzegając zasad poufności i ochrony tajemnic handlowych. Pojedynczy punkt informacyjny zapewnia dostęp do decyzji publikowanych przez organy ds. rozstrzygania sporów.

W przypadku gdy spór dotyczy dostępu do infrastruktury operatora, a krajowym organem ds. rozstrzygania sporów jest krajowy organ regulacyjny, uwzględnia się – w stosownych przypadkach – cele określone w art. 3 dyrektywy (UE) 2018/1972.

5. Niniejszy artykuł stanowi uzupełnienie środków zaskarżenia i procedur zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i pozostaje bez uszczerbku dla tych środków i procedur.

Artykuł 14

Właściwe organy

1. Państwa członkowskie ustanawiają lub wyznaczają co najmniej jeden właściwy organ do wykonywania zadań krajowego organu ds. rozstrzygania sporów zgodnie z art. 13 ust. 1 (zwany dalej „krajowym organem ds. rozstrzygania sporów”).

2. Krajowy organ ds. rozstrzygania sporów jest prawnie odrębny i funkcjonalnie niezależny od wszelkich operatorów sieci i podmiotów sektora publicznego będących właścicielami infrastruktury technicznej lub kontrolującymi taką infrastrukturę, które są zaangażowane w spór. Państwa członkowskie, które zachowują prawo własności operatorów sieci lub kontrolę nad nimi, zapewniają skuteczne strukturalne oddzielenie funkcji związanych z krajowymi procedurami rozstrzygania sporów oraz funkcji pojedynczego punktu informacyjnego od działań związanych z prawem własności lub kontrolą.

Krajowe organy ds. rozstrzygania sporów działają w sposób niezależny i obiektywny, i przy rozstrzyganiu sporów nie zwracają się do żadnego innego organu z prośbą o instrukcje ani nie przyjmują takich instrukcji. Nie wyklucza to sprawowania nadzoru zgodnie z prawem krajowym. Jedynie właściwe organy odwoławcze są uprawnione do zawieszenia lub uchylenia decyzji krajowych organów ds. rozstrzyganie sporów.

3. Krajowy organ ds. rozstrzygania sporów może pobierać opłaty na pokrycie kosztów wykonywania powierzonych mu zadań.

4. Wszystkie strony uczestniczące w sporze w pełni współpracują z krajowym organem ds. rozstrzygania sporów.

5. Funkcje pojedynczego punktu informacyjnego, o których mowa w art. 3–10, art. 12 i 13, pełni co najmniej jeden właściwy organ wyznaczony przez państwa członkowskie odpowiednio na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym. Do celów pokrycia kosztów pełnienia tych funkcji można pobierać opłaty za korzystanie z pojedynczych punktów informacyjnych.

6. Ust. 2 akapit pierwszy stosuje się odpowiednio do właściwych organów pełniących funkcje pojedynczego punktu informacyjnego.

7. Właściwe organy wykonują swoje uprawnienia w sposób bezstronny, przejrzysty i terminowy. Państwa członkowskie zapewniają, aby organy te posiadały wystarczające zasoby techniczne, finansowe i ludzkie do wykonywania przydzielonych im zadań.

8. Państwa członkowskie publikują zadania, które mają być wykonywane przez poszczególne właściwe organy, za pośrednictwem pojedynczego punktu informacyjnego, w szczególności w przypadku gdy zadania te zostały przydzielone więcej niż jednemu właściwemu organowi lub gdy przydzielone zadania uległy zmianie. W stosownych przypadkach właściwe organy konsultują się i współpracują ze sobą w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

9. Państwa członkowskie zgodnie z niniejszym artykułem powiadamiają Komisję o nazwach poszczególnych właściwych organów pełniących funkcję na mocy niniejszego rozporządzenia oraz o ich odpowiednich obowiązkach i o wszelkich zmianach w tym zakresie przed wejściem w życie takiego wyznaczenia lub takich zmian.

10. Od każdej decyzji podjętej przez właściwy organ przysługuje odwołanie, zgodnie z prawem krajowym, do w pełni niezależnego organu odwoławczego, w tym organu o charakterze sądowym. Art. 31 dyrektywy (UE) 2018/1972 stosuje się odpowiednio do wszelkich odwołań na podstawie niniejszego ustępu.

Prawo do odwołania się zgodnie z akapitem pierwszym pozostaje bez uszczerbku dla prawa stron do skierowania sporu do właściwego sądu krajowego.

Artykuł 15

Kary

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz wszelkich wiążących decyzji przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia przez właściwe organy, o których mowa w art. 14, oraz wprowadzają wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wykonania. Przewidziane kary muszą być odpowiednie, skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 16

Przegląd i monitorowanie

1. Do dnia 12 maja 2028 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie to będzie zawierało podsumowanie skutków środków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz ocenę postępów w realizacji jego celów, w tym ocenę, czy i jak niniejsze rozporządzenie może w dalszym stopniu przyczyniać się do realizacji celów w zakresie łączności określonych w decyzji (UE) 2022/2481.

Sprawozdanie to obejmie zmiany sytuacji w powiązaniu z zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia, które mogą mieć wpływ na postępy w zakresie szybkiego i powszechnego wdrażania VHCN na obszarach wiejskich, wyspiarskich i oddalonych, takich jak wyspy oraz regiony górskie i regiony słabo zaludnione, a także na ewolucję rynku infrastruktury wież telekomunikacyjnych oraz upowszechnianie rozwiązań dosyłowych, w tym satelitarnych łącz dosyłowych w ramach szybkiej łączności cyfrowej.

2. W tym celu Komisja może zażądać od państw członkowskich informacji, które powinny zostać dostarczone bez nieuzasadnionej zwłoki. W szczególności do dnia 12 listopada 2025 r. państwa członkowskie – w ścisłej współpracy z Komisją – za pośrednictwem Komitetu ds. Łączności ustanowionego na mocy art. 118 dyrektywy (UE) 2018/1972, określą wskaźniki służące odpowiedniemu monitorowaniu stosowania niniejszego rozporządzenia oraz mechanizm zapewniający okresowe gromadzenie danych i składanie Komisji sprawozdań na ten temat.

Artykuł 17

Zmiany w rozporządzeniu (UE) 2015/2120

W rozporządzeniu (UE) 2015/2120 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 dodaje się punkty w brzmieniu:

„5)

»usługa łączności interpersonalnej niewykorzystująca numerów« oznacza usługę łączności interpersonalnej niewykorzystującej numerów zdefiniowaną w art. 2 pkt 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (

*1

);

6) »usługa łączności krajowej« oznacza usługę łączności interpersonalnej wykorzystującą numery zainicjowaną w państwie członkowskim krajowego dostawcy konsumenta i zakończoną na jakimkolwiek stacjonarnym lub ruchomym numerze z krajowego planu numeracji tego samego państwa członkowskiego;

7) »usługa łączności wewnątrzunijnej« oznacza usługę łączności interpersonalnej wykorzystującą numery zainicjowaną w państwie członkowskim krajowego dostawcy konsumenta i zakończoną na jakimkolwiek stacjonarnym lub ruchomym numerze z krajowego planu numeracji innego państwa członkowskiego;

2) w art. 5a dodaje się ustępy w brzmieniu:

„7.

Od dnia 1 stycznia 2029 r. dostawcy nie stosują wobec konsumentów różnych cen detalicznych za usługi łączności krajowej i usługi łączności wewnątrzunijnej, pod warunkiem że przyjęte zostaną przepisy techniczne dotyczące zabezpieczeń, takie jak środki w zakresie zrównoważonego rozwoju, uczciwego korzystania i zwalczania nadużyć. Do dnia 30 czerwca 2028 r. Komisja po konsultacji z BEREC przyjmuje akt wykonawczy ustanawiający te przepisy techniczne zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 5b.

8. Od dnia 1 stycznia 2025 r. dostawcy mogą dobrowolnie wypełniać obowiązek niestosowania różnych cen detalicznych określony w ust. 7. Dostawcy ci są zwolnieni z obowiązków określonych w ust. 1, z zastrzeżeniem polityki uczciwego korzystania, w celu wcześniejszego zapewnienia konsumentom korzyści wynikających z równych cen detalicznych za usługi łączności krajowej i usługi łączności wewnątrzunijnej. W tym celu do dnia 31 grudnia 2024 r., po konsultacji z BEREC, Komisja przyjmie akt wykonawczy w sprawie uczciwego korzystania, w oparciu o typowe wzorce korzystania, i w sprawie środków zwalczania nadużyć. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 5b ust. 2.

9. Do dnia 30 czerwca 2027 r., po konsultacji z BEREC, Komisja dokona przeglądu niniejszego artykułu i w oparciu o ocenę jego skutków Komisja może w stosownych przypadkach podjąć decyzję o przedłożeniu wniosku ustawodawczego w celu jego zmiany.

10. Ocena, o której mowa w ust. 9, obejmuje:

a) zmiany kosztów hurtowych związanych ze świadczeniem usług łączności wewnątrzunijnej;

b) zmiany konkurencji na rynku świadczenia usług łączności interpersonalnej wykorzystującej numery oraz tendencji w zakresie cen detalicznych za usługi łączności wewnątrzunijnej w poszczególnych państwach członkowskich;

c) zmiany w zakresie preferencji konsumentów i dokonywanych przez nich wyborów w zakresie specjalnych ofert i pakietów, za które opłaty nie są pobierane na podstawie rzeczywistego korzystania z usług łączności wewnątrzunijnej;

d) potencjalny wpływ na krajowe rynki świadczenia usług łączności w zakresie świadczenia usług łączności interpersonalnej wykorzystującej numery, a w szczególności na ceny detaliczne stosowane wobec ogółu konsumentów, z uwzględnieniem kosztów świadczenia usług łączności wewnątrzunijnej, oraz potencjalny wpływ środków na przychody dostawców i, w miarę możliwości, na zdolności inwestycyjne dostawców, w szczególności w kontekście przyszłego rozwoju sieci zgodnie z celami w zakresie łączności, określonymi w decyzji (UE) 2022/2481, na których to rynkach dodatkowe opłaty za połączenia za usługi łączności wewnątrzunijnej nie są jeszcze pobierane;

e) zakres korzystania, dostępność i konkurencyjność usług łączności interpersonalnej niewykorzystującej numerów lub wszelkich alternatywnych wobec usług łączności wewnątrzunijnej rozwiązań;

f) zmiany planów taryfowych w odniesieniu do usług łączności wewnątrzunijnej, a w szczególności zakres, w jakim wdrożenie środków przewidzianych w ust. 8 doprowadziło do uzyskania postępów w znoszeniu różnic w cenach detalicznych dla konsumentów za usługi łączności krajowej i łączności wewnątrzunijnej.

11. W celu przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 9, BEREC regularnie zbiera odpowiednie informacje od krajowych organów regulacyjnych. W stosownych przypadkach krajowe organy regulacyjne mogą dostarczać te dane we współpracy z innymi właściwymi organami. Dane zgromadzone przez BEREC zgodnie z niniejszym ustępem przekazywane są Komisji co najmniej raz w roku. Komisja podaje je do wiadomości publicznej. Aby BEREC mógł wypełniać swoje obowiązki wynikające z niniejszego ustępu, dostawcy są zobowiązani do współpracy poprzez dostarczanie żądanych danych, w tym danych poufnych, odpowiednim organom krajowym.”;

3) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 5b

Procedura komitetowa

1. W celu wypełnienia obowiązków wynikających z art. 5a niniejszego rozporządzenia Komisję wspomaga Komitet ds. Łączności ustanowiony na mocy art. 118 ust. 1 dyrektywy (UE) 2018/1972. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.”;

4) w art. 10 ust. 5 datę „14 maja 2024 r.” zastępuje się datą „30 czerwca 2032 r.”.

Artykuł 18

Uchylenie

1. Dyrektywa 2014/61/UE traci moc ze skutkiem od dnia

12 listopada 2025 r.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku gdy przepisy niniejszego rozporządzenia zastępujące przepisy dyrektywy 2014/61/UE mają zastosowanie od późniejszej daty, następujące odpowiednie przepisy tej dyrektywy pozostają w mocy do tej samej daty, jak określono poniżej:

a) art. 4 ust. 2 i 3, art. 4 ust. 4, pierwsze zdanie, art. 6 ust. 1, 2, 3 i 5, oraz art. 7 ust. 1 i 2 tej dyrektywy pozostają w mocy do dnia 12 maja 2026 r.;

b) art. 8 ust. 1tej dyrektywy pozostają w mocy do dnia 12 lutego 2026 r.

3. Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku.

Artykuł 19

Wejście w życie i stosowanie

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 12 listopada 2025 r.

3. W drodze odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu:

a) rt.. 5 ust. 6rt.art. 11 ust. 6 stosuje się od dnia 11 maja 2024 r.;

b) rt.. 17 stosuje się od dnia 15 maja 2024 r.

c) rt.Art. 10 ust. 1, 2 i 3 stosuje się od dnia 12 lutego 2026 r.;

d) art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 7 ust 2 i 3 oraz art. 12 ust. 1, 2 i 3 stosuje się od dnia 12 maja 2026 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Załącznik

Tabela korelacji

Dyrektywa 2014/61/UE

Niniejsze rozporządzenie

art. 1 ust. 1

art. 1 ust. 2

art. 1 ust. 3

art. 1 ust. 4

art. 1 ust. 2

— art. 1 ust. 4

— art. 1 ust. 5

art. 2

art. 3 ust. 1

art. 3 ust. 11

art. 3 ust. 2

art. 3 ust. 1

— art. 3 ust. 2

— art. 3 ust. 3

— art. 3 ust. 4

art. 3 ust. 3

art. 3 ust. 5

— art. 3 ust. 6

art. 3 ust. 3 akapit drugi

art. 3 ust. 7

art. 3 ust. 4

art. 13 ust. 1 lit. a)

art. 3 ust. 5

art. 13 ust. 2

art. 13 ust. 3

art. 13 ust. 4 akapit drugi

— art. 3 ust. 8

— art. 3 ust. 9

— art. 3 ust. 10

art. 3 ust. 6

art. 3 ust. 12

— art. 3 ust. 13

art. 4 ust. 1

art. 4 ust. 2

art. 4 ust. 3

— art. 4 ust. 2

art. 4 ust. 3

art. 4 ust. 1

art. 4 ust. 3

art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze

art. 4 ust. 3

— art. 4 ust. 4

art. 4 ust. 4 zdanie drugie i trzecie

art. 4 ust. 1 akapit drugi i trzeci

art. 4 ust. 5

art. 4 ust. 6

art. 13 ust. 1 lit. b)

art. 13 ust. 2 lit. b)

art. 4 ust. 7

art. 4 ust. 6

art. 4 ust. 7

art. 4 ust. 8

art. 5 ust. 1

art. 5 ust. 2

— art. 5 ust. 3

— art. 5 ust. 4

art. 5 ust. 3

art. 13 ust. 1 lit. c)

art. 5 ust. 4

art. 13 ust. 2 lit. b)

art. 13 ust. 3

art. 5 ust. 5

— art. 5 ust. 6

art. 6 ust. 1

art. 6 ust. 2

— art. 6 ust. 3

art. 6 ust. 1

art. 6 ust. 4

art. 13 ust. 1 lit. b), art. 13 ust. 2 lit. b)

art. 6 ust. 5

art. 6 ust. 2

— art. 7 ust. 1

art. 7 ust. 1

art. 7 ust. 2

art. 7 ust. 3

— art. 7 ust. 4

art. 7 ust. 3

art. 7 ust. 5

— art. 7 ust. 6

art. 7 ust. 7

art. 7 ust. 8

art. 7 ust. 9

art. 7 ust. 10

art. 7 ust. 11

art. 7 ust. 12

art. 7 ust. 4

— —

art. 8

— art. 9

art. 8 ust. 1

art. 10 ust. 1

art. 8 ust. 2

art. 10 ust. 2

art. 8 ust. 3

art. 10 ust. 6

art. 8 ust. 4

art. 10 ust. 7

art. 10 ust. 8

art. 9 ust. 1

art. 11 ust. 1

art. 9 ust. 2

art. 11 ust. 2

art. 9 ust. 3

art. 11 ust. 3

art. 13 ust. 1 lit. d)

art. 13 ust. 2

art. 9 ust. 4

art. 11 ust. 3

art. 9 ust. 5

art. 11 ust. 4

art. 9 ust. 6

art. 11 ust. 5

— art. 11 ust. 6

— art. 12

— art. 13 ust. 1 akapit drugi

— art. 13 ust. 4 akapit pierwszy

— art. 13 ust. 5

art. 10 ust. 1

art. 14 ust. 1

art. 10 ust. 2

art. 14 ust. 2 i art. 14 ust. 3

art. 10 ust. 3

art. 14 ust. 4

art. 10 ust. 4

art. 14 ust. 5

— art. 14 ust. 6

— art. 14 ust. 7

art. 10 ust. 5

art. 14 ust. 9

art. 10 ust. 6

art. 14 ust. 10

art. 11

art. 15

art. 12

art. 16 ust. 1

— art. 16 ust. 2

— art. 17

— art. 18

art. 13

— art. 14

art. 19

art. 15

— (

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 435 z 23.12.2020, s. 1).

(

*1

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz.U. L 321 z 17.12.2018, s. 36).”;

Treść aktu